บทที่ 69

เช้าวันต่อมา

"แม่ทำกับข้าวไว้แล้ว มาทานก่อนค่อยออกไปทำงาน" กานดาเห็นลูกชายและลูกสะใภ้ออกมาจากห้องก็เลยเรียกไว้ก่อน

"คุณอักษรต้องได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านครับแม่ เดี๋ยวผมพาไปทานที่บริษัทก็ได้"

"อ้าวจริงเหรอจ๊ะ วันหลังเตรียมชุดมาด้วยนะ เตรียมมาไว้ที่นี่ด้วยเลยก็ได้ เผื่อว่ามาค้างกันที่นี่จะได้ไม่ต้องรีบกลับบ้าน"

"ค่ะคุณแม่ อักษรไปนะคะ" หญิงสาวพูดออกมาได้แค่นั้นก็รีบเดินลงบ้านไป ..ยังจะได้ค้างกับเขาอีกเหรอ แค่นี้ก็เกือบห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้ว

"ฉันขับรถกลับเองได้ค่ะ รถของคุณจอดอยู่นี่ไม่ใช่เหรอคะ" ดวงตางามมองไปดูรถอีกคัน

"คุณไม่ให้ผมไปส่งเหรอ"

คนตัวเล็กไม่กล้าตอบ เพราะเธอยังอายเรื่องเมื่อคืนนี้อยู่มาก เปิดประตูรถได้ ก็ขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ

แทนไทได้แต่ยืนมองรถคันหรูวิ่งออกจากลานหน้าบ้านไป ความคิดฟุ้งซ่านก็ได้วิ่งเข้ามาในหัวอีกครั้ง พร้อมกับนึกตำหนิตัวเองที่ไปทำเธอถึงขนาดนั้น

[บริษัท]

"ผู้จัดการเข้ามาในแผนกทำไม"

"ไม่รู้แถมหอบเอกสารอะไรมาด้วย"

"เอกสารที่พวกเราทำกันไว้นี่" พอเห็นว่าผู้จัดการใหญ่หอบเอกสารเข้ามาในแผนกต่างก็หันไปพูดคุยกัน

"เดี๋ยวเปิดประตูให้ค่ะ" พนักงานรีบกุลีกุจอลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องทำงานของหัวหน้าให้

ใบหน้างามมองไปที่ประตูห้องทันทีที่เปิดออก "ทำไมคุณไม่ให้เลขาโทรลงมาคะ" หญิงสาวลุกขึ้นเดินเข้าไปหวังจะรับเอกสารจากเขา แต่ชายหนุ่มก็หอบมาวางที่โต๊ะให้

"พนักงานในแผนกนี้มีทั้งหมดกี่คน" เขาเอ่ยถามขึ้นแล้วหันกลับไปมองพนักงานที่เปิดประตูให้เมื่อสักครู่ จนพนักงานคนนั้นต้องรีบหลบหน้าโดยการเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเอง

"สามสิบกว่าค่ะ"

"ทำไมต้องให้หัวหน้าเป็นคนเอาขึ้นไป"

ใบหน้างามมองสบตาคม แล้วรีบเดินมาปิดประตูห้องไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะพูดอะไรมากไปกว่านี้

"ฉันอยากเอาขึ้นไปเอง"

"ถ้ามีแฟ้มสองแฟ้มผมไม่ว่า แต่นี่ขนาดผมหอบลงมายังจะไม่ไหว"

"ขอบคุณค่ะที่ช่วยเอาลงมาให้"

"เมื่อเช้าทานข้าวหรือยัง"

"คะ?.." ปรับอารมณ์กับเขาไม่ทันเมื่อสักครู่ยังตำหนิเรื่องงานอยู่เลย "ยังไม่หิวค่ะ"

"นี่ก็สายมากแล้วทำไมถึงยังไม่ทาน"

"รอทานตอนเที่ยง"

"ถ้ารอทานตอนเที่ยงก็เป็นข้าวเที่ยงน่ะสิ"

ตกลงเขาเป็นผู้จัดการหรือนักโภชนาการกันแน่เนี่ย

ก๊อก ก๊อก แทนไทออกไปเพียงไม่นานก็มีคนมาเคาะประตูห้องของอักษรสุดา

"เข้ามาค่ะ"

"สวัสดีค่ะ พี่เป็นเลขาของผู้จัดการค่ะ"

"อักษรจำได้ค่ะ"

"ผู้จัดการให้เอาข้าวมาส่ง"

"ข้าวมาส่ง?" หญิงสาวเอื้อมมือไปรับแบบเกรงใจ

"พี่ไปนะคะ"

"ขอบคุณมากนะคะ"

เที่ยงวันเดียวกัน..

"ยังไม่ไปทานข้าวอีกเหรอครับคุณแทนไท" พยัคฆราชลงมาก็เจอแทนไทยืนอยู่แถวด้านหน้า

"ยังครับ ท่านจะกลับไปทานที่บ้านเหรอครับ"

"ก็คงอย่างงั้นแหละครับ" ที่ต้องกลับไปทานที่บ้าน เพราะสัญญากับเมียไว้ถ้าไม่งั้นเธอจะขอมาที่ทำงานด้วย ซึ่งเขาไม่อยากจะให้นั่งรถไปกลับบ่อยๆ "ผมไปก่อนนะ" พยัคฆราชต้องได้รีบทำเวลาหน่อย

"ครับท่าน"

เพียงไม่นานอักษรสุดาก็ลงมา ..แทนไทซึ่งยืนรออยู่แถวนั้นกำลังจะเดินเข้าไปหา แต่จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อเธอ

"อักษรจ๊ะ"

"คุณแม่?" หญิงสาวยังไม่ทันได้มองไปที่แทนไท เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขารออยู่ แต่พอเห็นแม่ก็เดินตรงเข้าไปหา

"ดูซิแม่พาใครมา"

"ใครคะ"

"*เข้ามาสิ*" อัจฉราภรณ์กล่าวพูดขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษ

"มาร์ค?!"

"Hi"

"*นายมาได้ยังไง มาตั้งแต่เมื่อไร*" คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดฝรั่งตัวสูงใหญ่