บทที่ 70

"อย่าเพิ่งตกใจตอนนี้..เก็บไว้รอตกใจพร้อมกันทีเดียวเลย"

"ถ้าแกไม่พูดพวกฉันจะไม่ฟังแล้วนะ ลีลามาก" เพื่อนชักจะเริ่มรำคาญ จะพูดอะไรก็ไม่พูดออกมาสักที

"ถ้าพวกแกได้ยินแล้วห้ามส่งเสียงดังนะ" วรรณายกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปากเพื่อเตือนเพื่อนๆ ไว้ก่อน

"ทำไมเหรอ"

"กลัวเสียงจะเข้าไปถึงห้องของหัวหน้าน่ะสิ"

"มีอะไรก็พูดมาสิ" เพื่อนๆ ต่างก็อยากจะรู้แล้ว เพราะว่ามันต้องเกี่ยวกับหัวหน้าแน่

"อย่าบอกนะ ว่าเป็นเรื่องที่หัวหน้าแย่งท่านรองประธานจากคุณแสนสวย"

"เกี่ยวแน่แต่ไม่ใช่เรื่องแย่งแฟน เพราะหัวหน้าคงไม่แย่งท่านรองจากคุณแสนสวยหรอก"

"ทำไม? แกก็รีบพูดมาสิวะ!"

"ก็หัวหน้าเป็นน้องสาวของท่านรองประธานไง" วรรณาพูดพร้อมกับมองไปที่ห้องของหัวหน้า

"ห๊าา" สามสิบกว่าคนที่อยู่ในแผนก พูดขึ้นเป็นเสียงเดียวกันว่า.. "ห๊าาา??!!"

"บอกแล้วไงว่าอย่าเสียงดัง" วรรณารีบปรามเพื่อนๆ ไว้อีกครั้ง

"ถ้าหัวหน้าเป็นน้องสาวของท่านรองประธาน ถ้างั้นก็เป็นลูกสาวของ...!!??"

"ใช่แล้วลูกสาวของท่านประธานนั้นแหละ" วรรณาคิดว่าดีนะที่ตัวเองยังมีชีวิตเพื่อลงมาแจ้งข่าวเพื่อนๆ ไม่ช็อกตายไปเสียก่อน

"ตายห่าแล้ว..มีตาหามีแววไม่นะพวกเรา"

"พวกแกเตรียมหางานใหม่รอได้เลย" แต่ละคนในแผนกต่างก็คุยกันถึงเรื่องนี้

แต่เธอคนที่กำลังเป็นประเด็นอยู่ในตอนนี้ มัวแต่ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องของเขา

"เขากำลังคุยกับใครอยู่ ฝน..ต้องเป็นชื่อผู้หญิงแน่ คนที่เขานัดทานข้าวตอนเย็น" หญิงสาวได้แต่พูดกับตัวเอง

แล้วทันใดนั้นหญิงสาวก็มองออกมาข้างนอก เห็นวรรณากำลังยืนคุยกับพวกเพื่อนๆ อยู่ เธอก็เลยรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาเปิดประตู

"พี่วรรณาคะ เอกสารล่ะคะ"

"ผู้จัดการบอกว่าจะให้คนลงมาส่งค่ะ" วรรณารีบตอบออกไป

"เดี๋ยวอักษรขึ้นไปตามเองค่ะ"

"หัวหน้าไม่ต้องไปเองหรอกค่ะ เดี๋ยวพวกพี่ตามให้" พวกที่นั่งอยู่ต่างก็รีบเสนอตัวที่จะช่วย

"คะ?" หญิงสาวเริ่มแปลกใจ ทำไมทุกคนถึงเปลี่ยนไป "ไม่เป็นไรค่ะ พวกพี่มีอะไรทำก็ทำไปก่อนนะคะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็รีบเดินออกจากแผนกไป

"เราจะขอโทษหัวหน้ายังไงดีล่ะทีเนี้ย สงสัยเธอจะยังโกรธเราอยู่แน่เลย" พอเห็นว่าอักษรไม่ให้ช่วยก็เลยคิดกันไปต่างๆ นานา

คนตัวเล็กออกจากลิฟต์ที่ชั้นผู้บริหารก็ตรงไปที่ห้องของผู้จัดการ

"ผู้จัดการกำลังมีแขกอยู่ค่ะ" เลขาหน้าห้องเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าอักษรสุดาเดินตรงไปที่ห้องของผู้จัดการ

"แขกเหรอคะ" พอได้ยินว่าเขามีแขกเธอก็เลยถอยออกมานั่งรออยู่ด้านนอก

{"ขอกาแฟด้วยครับ"} เสียงตามสายในห้องของผู้จัดการ ดังขึ้นที่โต๊ะของเลขาหน้าห้อง

"อักษรขอจัดการเองค่ะ" ท่าทางเขาคงจะคุยอีกนาน ..หญิงสาวคิดว่าเอาเรื่องกาแฟเป็นข้ออ้างเพื่อที่จะเข้าไปพบเขาก็คงจะไม่น่าเกลียดเท่าไร

"แต่ว่า" เลขาเกรงใจที่จะให้เธอทำหน้าที่นี้

"ไม่เป็นไรค่ะ อักษรอยากจะไปตามงานที่เอามาให้เซ็นต์ด้วยค่ะ" ที่จริงเรื่องงานก็ไม่เท่าไร แต่อยากจะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ถ้าไม่ได้คุยวันนี้ ก็คงจะไม่เป็นอันทำงานแน่

แกร็ก! ได้กาแฟอักษรสุดาก็เปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้ส่งสัญญาณบอก