บทที่ 71

ชายหนุ่มใช้เวลาเพียงไม่นานก็ขึ้นมาถึงชั้นห้า พอประตูลิฟต์เปิดออกเขาก็รีบตรงไปที่ห้องทำงานของหัวหน้าแผนกนี้

แกร้ก! แทนไทเปิดประตูเข้าไปโดยที่ไม่ได้ส่งสัญญาณบอกคนที่อยู่ด้านใน

"เป็นอะไร" เขาถามขึ้นเมื่อเห็นเธอฟุบอยู่กับโต๊ะทำงาน

พอได้ยินเสียง..คนที่หนุนแขนของตัวเองอยู่ก็รีบเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ

"........" มือเรียวรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้า เพราะไม่คิดว่าจะเป็นเขาที่เข้ามา

"ผมถามว่าคุณเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม"

"คุณมองยังไงว่าฉันร้องไห้" มือยังเช็ดน้ำตาแต่ปากบอกไม่ได้ร้อง

"ผมถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม" เขาไม่ได้ตาบอดเพราะเห็นๆ กันอยู่

"คุณคิดว่าฉันร้องไห้ทำไมล่ะ"

"ผู้ชายคนนั้นมันทำอะไร"

"ผู้ชายคนไหน?" หญิงสาวถามกลับแบบสงสัยว่าเขาหมายถึงใคร

"ก็ไอ้ฝรั่ง รูปหล่อคนนั้นไง"

"คุณหมายถึงมาร์คเหรอ"

พอได้ยินชื่อนั้นแทนไทถึงกับเงียบ ..แล้วเราไปยุ่งอะไรกับเรื่องครอบครัวเขาด้วยล่ะเนี่ย

"ลงไปทานข้าว" พอคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองไม่สมควรที่จะไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอ เขาก็เลยเปลี่ยนเรื่อง

"ฉันยังไม่หิว"

"จะเสียใจอะไรนักหนาก็แค่ผู้ชายคนเดียว" อดไม่ได้ที่จะวนกลับมาเรื่องเดิม เพราะเขาคิดว่าผู้ชายคนนั้นคงจะตามมาง้อเธอ

"ถ้าคุณอยากหาเรื่องก็ออกไปเถอะค่ะ"

สิ้นคำพูดของอักษรสุดา แทนไทก็เดินออกจากห้องไป จะอยู่ต่อทำไมในเมื่อเธอไล่แล้ว

หญิงสาวมองตามไป ..เราจะมัวเสียใจอยู่ทำไมในเมื่อตัวเขาเองก็ไม่รู้เลยว่าเราเสียใจเพราะอะไร แกบ้าหรือเปล่าอักษรสุดา แม่เลี้ยงแกมาเพื่อให้ร้องไห้กับผู้ชายหรือไง!

ร่างบางลุกขึ้น..มือเรียวยื่นไปคว้ากระเป๋าสะพายราคาแพงใบที่เธอใช้อยู่ แล้วก็เดินออกมาจากห้อง

เธอเลือกที่จะออกมาทานข้าวร้านอาหารเดิม เขาอาจจะอยู่ร้านนี้หรือไม่อยู่แต่นั่นมันก็เรื่องของเขา

"...???..." ..ไหนแกบอกว่าเรื่องของเขาไง แล้วจะไปสนใจอะไร พอเข้ามาถึงในร้านก็เห็นเขานั่งร่วมทานข้าวอยู่กับผู้หญิงคนเดิม ที่อยู่ในห้องทำงานตอนเอากาแฟเข้าไปให้

ตอนนี้จะถอยก็ไม่ได้แล้ว เพราะถ้าถอยออกไปมันยิ่งน่าอาย คนตัวเล็กก็เลยเดินเข้ามาในร้านแบบมั่นใจในตัวเอง

"เรื่องงานคืนนี้.."

"รับอะไรดีคะ"

ว่าจะไม่สนใจ แต่ก็อดแอบฟังไม่ได้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แต่พอได้ยินเสียงผู้หญิงพูดมาได้แค่นั้น เด็กเสิร์ฟของร้านก็เอาเมนูเข้ามาให้

หลังทานอาหารเสร็จ..

"คืนนี้จะเจอกันที่งานหรือว่าเจอกันก่อนงานเริ่มคะ" ผู้หญิงคนนั้นถามกลับ เมื่อเขาเดินออกมาส่งที่รถหน้าร้านอาหาร

"ผมว่าเจอกันที่งานเลยดีกว่าครับ" เขาเป็นผู้ชาย ทำไมจะไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังทอดสะพานให้

"ก็ได้ค่ะ..ดีใจนะคะที่ได้ร่วมงานกับคุณแทนไท" พูดออกไปด้วยรอยยิ้มและสายตาที่หวานเยิ้ม

ทำไมต้องร่ำลากันขนาดนั้นด้วย ชาตินี้จะไม่เจอหน้ากันอีกแล้วใช่ไหม ..หญิงสาวรีบจ่ายเงินแล้วรีบเดินออกมาก็เห็นว่าทั้งสองยังยืนคุยกันอยู่ที่รถ

ขึ้นรถได้อักษรสุดาก็สตาร์ทแล้วถอยออกจากที่จอด..ส่วนแทนไทที่ยืนคุยอยู่กับลูกค้าของบริษัท ก็แอบมองตามท้ายรถของเธอในขณะที่ยังคุยกันอยู่

"คุณรู้จักเธอเหรอคะ เห็นมองหลายครั้งเลย"

..เรามารู้จักผู้หญิงคนนี้กันบ้าง เธอชื่อน้ำฝน เพิ่งเข้ามาร่วมธุรกิจกับบริษัทนี้โปรเจคแรก พอเริ่มได้คุยงานกับผู้จัดการใหญ่นั่นก็คือแทนไท เธอก็เลยเริ่มสนใจในตัวเขา

น้ำฝนเป็นผู้หญิงที่ลุยงาน ไม่ค่อยสนใจอะไรเรื่องพวกนี้ แต่ด้วยอายุที่มากขึ้นก็เลยมองหาใครสักคนที่ดูจะมั่นคง ซึ่งเธอก็รู้มาว่าแทนไทยังโสด ก็เลยลองเปิดใจคุยกับเขาถึงแม้ว่า เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่กี่วัน

"คืนนี้เจอกันที่งานเลี้ยงนะครับ" เขาไม่ตอบเรื่องที่เธอถาม ชายหนุ่มเปิดประตูรถคันของน้ำฝนให้แบบสุภาพบุรุษ

"ขอบคุณค่ะ"

แทนไทรีบมาที่รถแล้วขับออกไป เขาออกจากลานจอดรถนั้นก่อนน้ำฝนเลยด้วยซ้ำ

ลานจอดรถของบริษัท..

รถคันงามวิ่งเข้าไปจอดในช่องประจำตำแหน่งผู้จัดการ ส่วนรถของอักษรสุดายังวนหาที่จอด

พอได้ที่จอดแล้วเธอก็ลงจากรถ แทนไทก็ลงจากรถบ้าง ทั้งสองเดินเข้ามาในบริษัทพร้อมกัน โดยที่ไม่มีใครเอ่ยปากพูดกับใครก่อน

เย็นวันเดียวกันนั้น.. ในขณะที่หญิงสาวกำลังจะกลับบ้านก็มีสายเข้ามา

{"มีอะไรคะพี่"}

{"อักษรว่างไหม เย็นนี้ไปงานแทนพี่หน่อย"}

{"งานอะไรคะ"} พอรู้ว่างานเลี้ยงอะไรเธอก็เลยรับปากไป งานจัดขึ้นที่โรงแรมแต่ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เพราะเป็นแค่งานเลี้ยงต้อนรับลูกค้ากิตติมศักดิ์ และลูกค้าใหม่ของบริษัท

อักษรสุดาเลือกที่จะกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของแม่แท้ๆ นั่นคืออัปสรสุดา เพราะส่วนมากชุดออกงานพวกนี้เธอจะซื้อมาเก็บไว้ที่นี่

"สวยจังเลยลูก" ผู้เป็นแม่เอ่ยปากชมลูกสาวที่เดินลงมาจากด้านบน

"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้กับแม่

ก่อนที่จะออกจากบ้าน อักษรสุดาไม่ลืมที่จะฝากให้แม่โทรไปบอกที่บ้านนั้น ว่าเธออาจจะไม่ได้กลับไปค้างที่นั่น

โรงแรมที่จัดงาน

หญิงสาวขับรถมาที่โรงแรมโดยพึ่ง GPS เพราะเธอไม่ค่อยรู้เส้นทางเท่าไร

ตอนที่เธอเดินเข้ามาก็มีแขกเข้ามาพร้อมกัน 2-3 คน อักษรสุดาไม่ได้สังเกตว่าเป็นใครบ้าง

สาวสวยที่อยู่ในชุดหรูก้าวเดินเข้ามาในงาน ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม โดยมีสายตาหลายคนที่จับจ้อง หนึ่งในนั้นทำให้เธอถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขาก็มางานนี้ด้วยเหรอ