บทที่ 73

ชายหนุ่มข้ามกลับมาประจำที่คนขับ เขาถอดมันออกมาตั้งแต่ขอโทษเธอแล้ว

และตอนนี้ก็ได้เก็บอาวุธลับกลับเข้าไปที่เดิมเรียบร้อยแล้ว ส่วนเธอพยายามดึงเสื้อขึ้นมา พอจับเสื้อขึ้นมาได้ที่มือเรียวก็ยื่นลงไปด้านหลังเพื่อที่จะรูดซิป แต่ก็รูดไม่ถนัด เพราะเธอทำอยู่ในท่านั่ง

ถ้าจะให้ลงไปยืนรูดข้างถนนก็กลัวว่าใครจะเห็น

มือหนายื่นมาโอบร่างบางเพื่อที่จะรูดซิปข้างหลังขึ้นให้ ใบหน้าของทั้งสองใกล้ชิดกันอีกครั้ง

ซิปถูกเลื่อนขึ้นมาแบบช้าๆ จนถึงด้านบนของขอบเสื้อ

"ทำไมไม่ใส่ชั้นใน" เขาถามออกไปเพราะเริ่มจะไม่พอใจ

"ชุดแบบนี้ใครเขาใส่ชั้นในกัน" เธอตอบโดยไม่มองหน้า เพราะเสื้อตัวนี้มีชั้นในดันทรงไว้ในตัวอยู่แล้ว

เขาไม่เคยรู้ว่ามีชุดที่ไม่ต้องใส่ชุดชั้นในด้วยเหรอ ชายหนุ่มก็เลยเผลอมองลงไปที่หน้าอก ซึ่งตอนที่แสนสวยใส่เขาไม่ได้มองก็เลยไม่รู้

หญิงสาวรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น เพราะยังอายกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น จะโทษเขาก็ไม่ได้ ตัวเองยินยอมพร้อมใจถึงแม้ว่าจะยังไปไม่ถึงไหนก็ตามที

"คุณจะไปไหน" เห็นเส้นทางที่เขาขับรถไปไม่ค่อยคุ้นตา อักษรสุดาก็เลยเอ่ยถาม

"กลับบ้าน"

"กลับบ้าน?" หญิงสาวสงสัยว่าเขาจะกลับบ้านไหนถ้าเป็นบ้านของเธอทั้งสองหลังก็ไม่ได้มาทางนี้นี่ หรือว่าบ้านของเขา?

ขับรถมาอีกไม่นานก็ถึง ซอยเข้าบ้าน เธอจำได้ในทันทีว่ามันเป็นบ้านของเขาจริงๆ

"ทำไมคุณไม่กลับไปส่งฉันที่บ้านก่อน"

"นอนที่นี่แหละ..พรุ่งนี้ค่อยกลับ" รถคันหรูได้ถูกขับเคลื่อนเข้าที่จอดแบบช้าๆ

หญิงสาวไม่กล้าลงจากรถ ..ถ้าขึ้นไปนอนกับเขามีหวังไม่รอดแน่

"ลงมาสิ" แทนไทเดินอ้อมไปฝั่งที่เธอนั่งแล้วเปิดประตูให้

"ฉันกลัวแม่เป็นห่วง"

"ผมส่งข้อความบอกท่านรองแล้ว"

"ส่งข้อความ?"

"นั่นรถของพี่สะใภ้นี่คะแม่"

ในขณะที่คนตัวเล็กยังไม่กล้าลงจากรถก็ได้ยินเสียงน้องสาวของเขาดังขึ้น

"แม่ยังไม่เข้านอนอีกเหรอครับ ดึกมากแล้วนะ" ชายหนุ่มหันไปหาผู้เป็นแม่ ที่กำลังเดินลงมาจากบันได

"ถ้าไม่ได้ยินเสียงรถลูกกลับบ้าน แม่ก็นอนไม่หลับหรอก"

"สวัสดีค่ะคุณแม่"

"สวัสดีจ้าแต่งตัวสวยจังเลย" พอเธอก้าวลงมาแม่ของเขาก็เลยชมออกไป

"พี่ไปงานเลี้ยงกับพี่แทนมาเหรอคะ" มินนี่เอ่ยถามบ้าง เพราะเห็นชุดที่เธอสวมใส่สวยมาก

อักษรสุดาตอบน้องสาวของเขาด้วยรอยยิ้ม

"พาแม่ขึ้นไปนอนได้แล้ว น้ำค้างลงแรง"

"ค่ะ" แล้วมินนี่ก็โอบร่างของผู้เป็นแม่กลับขึ้นบ้านไป

ที่เขาไม่ให้น้องไปทำงาน เพราะอยากจะให้ดูแลแม่ กลัวว่าเวลาขึ้นลงบันไดจะไม่มีใครดูแล เขาก็เลยต้องได้รับภาระทุกอย่าง

"อาบน้ำก่อนไหม" คนตัวโตเอ่ยถามทันทีที่เข้ามาในห้อง

"ค่ะ" ตอบออกไปเพียงแค่เบาๆ และก็ไม่กล้ามองหน้าด้วย

แทนไทเดินไปหยิบชุดที่เธอใส่วันนั้นออกมาส่งให้ พร้อมกับผ้าเช็ดตัว หญิงสาวมองหน้านิดหนึ่ง เพราะมันเป็นชุดของมินนี่ทำไมยังอยู่ในห้องนี้

พออักษรสุดาอาบน้ำเสร็จ เขาก็เข้าไปใช้ห้องน้ำต่อ กลับออกมาก็เห็นว่าเธอนอนหลับอยู่บนเตียง

ชายหนุ่มเดินมายืนเช็ดผมอยู่ริมหน้าต่าง สายตามองมาที่เธอ ใช้เวลาครุ่นคิดกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น ว่าเขาเข้าใจผิดหรือเปล่า แต่คิดยังไงก็ไม่มีคำตอบให้กับตัวเอง

เช็ดจนผมแห้งพอประมาณ แทนไทก็เดินมาหย่อนกายลงนอนที่เตียง . นิ้วเรียวของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงจิกผ้าห่มไว้แน่น

ทีแรกคิดว่าเธอหลับไปแล้ว แต่พอเห็นมือที่กำผ้าห่มก็รู้ได้ในทันทีว่าเธอคงจะกลัวจนแกล้งหลับ

เขาก็เลยนอนหันหลังให้โดยที่ไม่ห่มผ้า ปล่อยให้เธอห่มไปคนเดียว

เช้าวันต่อมา..

"วันหลังมาค้างที่นี่อีกนะลูก"

"ค่ะ" อักษรสุดาตอบออกไปพร้อมกับพนมมือไหว้ลา แล้วก็ลงมาที่รถ ซึ่งมีเขายืนรออยู่ก่อนหน้านั้น

แทนไททำหน้าที่ขับรถ เพราะเขาต้องได้กลับมาเอารถของตัวเองที่จอดอยู่โรงแรม ในระหว่างที่นั่งรถมาก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูดขึ้นมาเลย

[บริษัท]

ทั้งสองแยกกันตอนอยู่ที่โรงแรม อักษรสุดากลับมาถึงบริษัทก่อนและตอนนี้เธอก็เข้าไปในแผนกแล้ว ส่วนแทนไทเพิ่งจะมาถึง

"ฉันขอคุยกับนายหน่อย"

ชายหนุ่มลงจากรถก็ได้ยินเสียง

"คุณป้า?"

"ใครป้านาย!"