บทที่ 74

"อักษร?"

ที่จริงแทนไทปล่อยจูบตั้งแต่ได้ยินคนที่ออกมาจากลิฟต์เรียกชื่อของเขาแล้ว

"คุณพ่อ?!" ใบหน้างามเปลี่ยนสีไปจนเห็นได้ชัด จนทำให้ชายหนุ่มที่เป็นคนก่อเรื่องขึ้นมาอดเป็นห่วงไม่ได้

"ทำอะไรกัน?!" พอสิงหราชตั้งสติได้ก็ตวัดสายตาไปที่ฝ่ายชายบ้าง

"ผมขอโทษครับ" แต่กับแทนไทนี่สิ..ดึงสติกลับมายังไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าท่านจะกลับมาวันนี้

ที่จริงก็ยังไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาจะกลับวันนี้ สิงหราชคิดว่าจะกลับมาเซอร์ไพรส์ แต่คนที่เซอร์ไพรส์เองกลับเป็นเขา

"เข้าไปคุยกันในห้อง"

"พ่อคะ" หญิงสาวรีบเดินตามหลังพ่อไป ซึ่งมีแทนไทมองตาม พร้อมกับปล่อยลมหายใจออกมาอย่างยากลำบาก เขาน่าจะควบคุมสติตัวเองให้มากกว่านี้

เท้าแกร่งค่อยๆ ก้าวเดินตามคนที่เพิ่งจะเข้าห้องไป..ซึ่งห้องนั้นก็คือห้องประจำตำแหน่งของท่านประธาน

"มีอะไรจะคุยกับผมไหมคุณแทนไท" พอเดินเข้ามาในห้อง สิงหราชก็เปิดฉากพูดในมาดที่ขรึม เฉกเช่นพ่อทุกคนที่เห็นลูกสาวถูกกระทำล่วงละเมิด ถึงแม้ว่าลูกสาวจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่ก็ตาม

"พ่อคะ" ถึงแม้อักษรสุดาจะไม่ค่อยได้อยู่กับผู้เป็นพ่อ แต่ก็รู้กิตติศัพท์ของพ่อสมัยตอนเป็นหนุ่มๆ

"พ่อกำลังคุยกับคุณแทนไท"

"ผมจะไม่ขอโทษท่านอีก เพราะสิ่งที่ผมได้ทำลงไป..ผมตั้งใจ" ชายหนุ่มรวบรวมความกล้าพูดออกไป..อย่างมากก็หางานใหม่ทำ

"คุณรู้ใช่ไหมว่าอักษรสุดาเป็นลูกสาวของผม"

"รู้ครับ" สายตาคมตวัดมองไปที่หญิงสาว ซึ่งตอนนี้ยืนอยู่ไม่ห่างผู้เป็นพ่อ

ที่เธอยืนใกล้พ่อเข้าไว้ เพราะเผื่อพ่อโมโหมาก จะได้ห้ามไว้ได้ทัน

"รู้แล้วคุณยัง..?"

"ผมขอโทษที่หวังจะเด็ดดอกฟ้า แต่เรื่องของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้ครับ"

"คุณจะบอกว่าคุณรักลูกสาวผมว่างั้น"

"ผมรักเธอ" คำนี้ที่เขาพูดออกมาไม่ได้มองหน้าผู้เป็นพ่อ ชายหนุ่มกรอกสายตาไปมองที่เธอ เพราะเขาจงใจอยากให้เธอได้ยิน

"..??.." ไม่ใช่แค่เขาที่มองมา ตอนนี้สายตาของเธอก็มองไปที่เขา เพื่ออยากจะอ่านนัยน์ตาคู่นั้น ว่าสิ่งที่พูดออกมามันมีความจริงอยู่กี่มากน้อย สถานการณ์แบบนี้มันทำให้เธอคิดไปได้หลายแง่มุม เขาอาจจะพูดออกไปเพราะเหตุการณ์กำลังบังคับ

"รัก? แล้วคุณก็ทำกับคนที่คุณรักแบบประเจิดประเจ้อไม่ให้เกียรติ"

"ผมพร้อมยอมรับสิ่งที่ท่านจะตัดสิน" เขาไม่ใช่คนที่จะมาขอโทษอะไรพร่ำเพื่อ ถึงแม้เขาจะเป็นคนผิดจริง แต่สิ่งที่ทำไปเพราะหัวใจมันเรียกร้อง

ก๊อก ก๊อก

"พ่อครับ" คนที่เข้ามาใหม่ก็คือพยัคฆราช เขาแค่เคาะให้สัญญาณแล้วก็เปิดประตูเข้ามา ..พอได้ยินรายงานจากเลขา เรื่องที่ท่านเจอแจ็คพ็อต พยัคฆราชก็เลยรีบเข้ามาที่ห้องนี้

"พ่อกำลังคุยกับน้องอยู่"

"คุณแทนไท คุณพาอักษรออกไปก่อน" แค่นี้เขาก็ดูออกแล้วว่าในห้องนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น สงสัยพายุไต้ฝุ่น ความหวงลูกกำลังคุ

"ผมขอคุยเรื่องนี้ต่อ" ในขณะที่พูดกับพ่อและพี่ชายของเธอ แต่สายตาคมก็มองแค่เธอ

"คุณไม่กลัวผมบ้างเลยเหรอ" สิงหราชได้กล่าวขึ้นด้วยวาจาที่น่าเกรงขาม

"กลัวครับ แต่ผมกลัวว่าท่านจะให้ผมแยกจากเธอมากกว่า" ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าไปกุมมือเธอไว้ ร่องรอยที่เธอถูกแม่เลี้ยงทำร้าย ก็ยังคงเหลือให้เห็น

เขาอาจจะไม่รู้ทุกเรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเธอบ้าง พ่อแม่ก็มีอยู่ครบแล้วทำไมต้องได้ไปอยู่กับแม่เลี้ยงใจร้าย ถึงแม้ว่าแม่เลี้ยงจะดูเหมือนรักเธอมาก แต่เขาก็ดูออกอีกนั่นแหละว่านางรักตัวเองมากกว่า รักตัวเองจนไม่อยากจะปล่อยให้เด็กในปกครองได้ออกมามีชีวิตของตัวเอง

"คุณบอกว่ารักลูกสาวผม คุณรู้จักลูกสาวผมดีหรือยัง อักษรเพิ่งจะย้ายมาอยู่ประเทศไทยยังไม่ถึงเดือน"

"ผมรู้จักเธอดีกว่าท่านอีกครับ"

"อะไรนะ?"

"ผมคิดว่าผมรู้จักเธอดียิ่งกว่าใคร"

"พอเถอะคุณแทนไท" พยัคฆราชกลัวว่าแทนไทจะพูดแทงใจของผู้เป็นพ่อ เดี๋ยวก็มีเรื่อง

"ไม่พอครับ ให้ผมพูดต่อเถอะ ผมอยากจะพูดในสิ่งที่พวกท่านยังไม่รู้" สายตาชายหนุ่มมองกลับมาที่เธออีกครั้ง เพราะเรื่องพวกนี้เธอคงจะไม่กล้าเล่าให้พ่อและครอบครัวฟัง

"คุณแทนไท" สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือกลัวเขาพูดเรื่องแม่ที่เลี้ยงเธอมา เพราะเธอเห็นสายตาของเขามองรอยเขียวช้ำที่แขน ถ้าพ่อรู้เรื่องนี้ ท่านคงไม่ปล่อยไปแน่

"คุณจะพูดอะไร" พูดเปรยมาขนาดนี้สิงหราชก็ต้องอยากรู้บ้าง

"วันนี้ผมเจอกับคุณอัจฉราภรณ์มา" ไม่ใช่แค่อัจฉราภรณ์ ที่อยากจะรู้จักชีวิตของเขา..เขาก็อยากจะรู้จักชีวิตของนางบ้าง ถึงแม้ว่าจะใช้วิธีสกปรกหน่อย เพื่อให้ได้รู้เร็วขึ้นโดยการจ้างนักสืบเช็คประวัติ