บทที่ 76

เช้าวันต่อมา

"น้องทำไมยังไม่ออกมาล่ะลูก" กานดาถามหาลูกสะใภ้ เมื่อเห็นว่าลูกชายเดินออกมาเพียงแค่คนเดียว

"ปล่อยให้เธอนอนพักผ่อนไปก่อนครับแม่ มินนี่ไปไหนครับแม่" ชายหนุ่มมองหาน้องสาวเพราะมีเรื่องที่จะไหว้วาน

"คงอยู่แถวนี้แหละ หรือจะอยู่ข้างล่างลงไปดูสิลูก"

ได้ยินแบบนั้นแทนไทก็ลงมาดูหลังบ้าน

"ทำอะไรอยู่"

"เก็บผักค่ะ ผักขึ้นสวยมากเลย" มินนี่เดินเข้ามาพร้อมกับผักตำลึงกำใหญ่

"พี่ว่าจะให้เราไปตลาดสักหน่อย"

"ได้ค่ะ ไปซื้ออะไรคะ"

"ซื้อชุดชั้นในและก็ชุดลำลองสัก 2-3 ชุด ให้กับพี่สะใภ้หน่อย"

"แล้วพี่เขาใส่ชุดชั้นในไซส์อะไรล่ะคะ"

"ใหญ่กว่าเรานิดหนึ่ง" ชายหนุ่มมองลงไปดูหน้าอกของน้อง

"พี่หาว่าน้องหน้าอกเล็กหรือไง"

"ไม่ได้ว่าเราเล็ก แต่พี่หมายความว่าพี่สะใภ้ใหญ่กว่านิดหนึ่ง"

"แล้วมันจะแตกต่างอะไรกับว่าน้องนมเล็กล่ะ" มินนี่เดินหน้าบูดบึ้งขึ้นบ้านไปเพื่อที่จะเอาผักไปเก็บไว้ก่อน

"เอ้าา พี่ผิดอีกแล้วเหรอ ก็บอกไม่ได้เล็กไง" ชายหนุ่มยังตะโกนตามหลังน้องสาวขึ้นไปแบบเอ็นดู แล้วก็นึกขำ ก็นมเมียของเขาใหญ่กว่าจริงๆ นี่

แกร็ก.. แทนไทหายออกจากห้องไปนานพอสมควรก็กลับเข้ามาใหม่ ที่จริงเขากลับเข้ามาเอาของครั้งหนึ่งแล้วแต่ว่าเธอยังไม่ตื่น

"ยังไม่หิวข้าวเหรอครับ" ชายหนุ่มเข้ามาพร้อมกับถุงเสื้อผ้า

"ถุงอะไรคะ" หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาตอนที่เขาเปิดประตู โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดก็เลยนอนตื่นสายได้

"ผมให้มินนี่ไปซื้อชุดมาให้คุณเปลี่ยน ลองดูว่าใส่ได้ไหม"

"คุณใช้น้องเหรอคะ" ร่างบางลุกขึ้นจากที่นอนแบบลำบาก เพราะเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้จบแค่ครั้งเดียว

"เป็นอะไรยังเจ็บอยู่เหรอครับ"

"คุณ! ยังกล้าถาม"

"อ้าว ถามไม่ได้หรือไง"

"ใครเขาถามกันล่ะ!"

"จะอายผมทำไม ก็ผมเป็นคนทำคุณเจ็บเอง"

"ยังจะมาพูด!" หญิงสาวรีบลุกขึ้นแล้วคว้าถุงนั้นเข้าห้องน้ำไป

แทนไทได้แต่แอบมองตามแบบอมยิ้ม ..ใบหน้าหล่อหุบยิ้มลงทันทีเมื่อคิดถึงเรื่องอนาคต เขาจะมีแรงปูทางให้เธอไหม ถึงแม้ว่าเขาจะสู้แต่ฐานะแบบเขาจะสู้ได้เท่าไรเชียว

อักษรสุดาหายเข้าไปในห้องน้ำเพียงไม่นานก็ออกมา

"ชุดชั้นในใส่ได้ไหม"

"ได้ค่ะ" หญิงสาวตอบออกไปแบบไม่กล้ามองหน้า แล้วก็รีบออกจากห้องไป

"แม่กำลังจะให้น้องไปตามมาทานข้าวอยู่พอดีเลย" กานดาพูดขึ้นเมื่อเห็นลูกสะใภ้เดินออกมา

และอักษรสุดาก็มีความอายขึ้นมาอีกครั้งกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ถ้าพวกท่านตื่นตอนที่บ้านโยก เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย

"ไปนั่งดีกว่าครับ" แทนไทเดินตามออกมา มือหนาโอบเอวบางให้เดินไปนั่งลงที่ทานข้าว

"ทานได้ไหมลูก วันนี้แม่ทำรสชาติเผ็ดน้อยลงหน่อย"

"ทานได้ค่ะ ผักสดจังเลยนะคะ"

"น้องไปเก็บที่ริมรั้วหลังบ้านนี่เอง ไม่ได้ปลูกหรอก แต่มันขึ้นเองตามธรรมชาติ สะอาดปลอดสารพิษดี"

หญิงสาวยื่นมือไปจับผักมาจิ้มน้ำพริกแล้วส่งเข้าปาก

ทั้งสามที่นั่งล้อมวงอยู่ ต่างก็มองตาม

"มีอะไรคะ" ในจังหวะที่เธอกำลังเคี้ยวอยู่ เห็นสายตาพวกเขามองก็เลยแอบสงสัย

"ไม่มีอะไรจ้า แม่ดีใจนะที่หนูทานแบบนี้ได้" เพราะลูกคุณหนูแบบเธอหายากมากที่จะมากินผักริมรั้วกับน้ำพริกบ้านๆ แบบนี้

"อักษรชอบที่เป็นแบบนี้ บรรยากาศก็ดีอาหารก็อร่อย อยากจะอยู่แบบนี้ไปนานๆ เลยค่ะ"