บทที่ 85

พอดวงตาของทั้งสองประสานกันเข้า คนที่อยู่ด้านบนก็รีบวิ่งลงมา

"ไปไหนแล้ว คุณแทนไทฉันรู้ว่าเป็นคุณ ทำไมคุณมาแล้วถึงต้องไปด้วย" หญิงสาวออกมายืนตะโกนอยู่หน้าบ้าน ซึ่งตอนนี้คนในบ้านก็เข้าห้องนอนกันหมดแล้ว คงไม่มีใครได้ยิน "คุณแทน!!" ร่างบางทรุดลงกับพื้นถนน ถ้าเป็นตอนกลางวันคนที่เดินผ่านไปมาคงจะหยุดมอง แต่ตอนนี้มีแต่ความว่างเปล่า

"ลุกขึ้น" ทันใดนั้นก็มีเสียงใครบางคนดังมาจากทางด้านหลัง

หญิงสาวจำเสียงนี้ได้แม่น ใบหน้างามรีบหันกลับไปมอง

"คุณ" คนตัวเล็กยันกายลุกขึ้นแบบลำบาก เพราะว่ารู้สึกเจ็บเข่าตอนที่คุกลงกับพื้น

"ร้องไห้ทำไม" มือหนาพยุงร่างบางให้ยืนขึ้น พร้อมกับซับน้ำตาออกจากใบหน้าแบบอ่อนโยน

"รถคุณล่ะคะ"

"เอาไปจอดแอบไว้กลัวท่านเห็น"

"คะ?" ..เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะไปเหรอ ทีแรกอักษรสุดาคิดว่าเขาจะทิ้งเธอไว้แบบนี้

"ผมรู้ว่าคุณต้องลงมา" ทันใดนั้นมือแกร่งก็โอบกอดร่างบางเข้ามาไว้แนบอก "พ่อว่าอะไรให้บ้างไหม" เสียงทุ้มถามขึ้นเบาๆ ด้วยความเป็นห่วงแบบสุดซึ้ง

หญิงสาวตอบออกไปด้วยการส่ายหน้านิดหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะเกรงพ่อเธอมาก

"วันนี้ทำไมคุณถึงไม่ไปทำงานคะ"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แรงจะหายใจยังไม่มี" เขายอมรับว่าคิดถึงเธอมาก พยายามทำตัวให้หลับ ถึงแม้หลับไปในโสตประสาทนั้นก็ยังโหยหาแต่เธอ

"คุณเป็นอะไร" เห็นดวงตาของเขามองต่ำเพื่อหลบสายตา..เธอก็เลยถามออกไป

"เป็นคนที่ต้อยต่ำ"

"ใครบอกว่าคุณต้อยต่ำ อย่าดูถูกตัวเองแบบนี้อีกนะ คนบ้า!" กำปั้นเล็กทุบเข้าที่หน้าอกพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงมาอีกครั้ง เพื่อเรียกสติให้เขาเห็นคุณค่าในตัวเอง

"ผมขอโทษที่ทำให้คุณมีน้ำตา คุณอย่าร้องไห้ได้ไหม" ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาออกให้จากใบหน้างามนั้นอีกครั้ง

"ขึ้นไปบนบ้านกันค่ะ"

"อะไรนะ?!" แค่ยืนอยู่ตรงนี้ก็ยังต้องได้หลบมุม แต่นี่เธอชวนขึ้นบ้าน

"คืนนี้เราจะนอนกันที่นี่" ว่าแล้วหญิงสาวก็คว้าแขนของคนร่างหนาให้เดินตามมา

"มันจะดีเหรอครับ" เขาออกมาจากงานเลี้ยงแบบนั้น แทนไทกลัวว่าพ่อของเธอจะไม่พอใจ..หรือตอนนี้เขาอาจจะกระเด็นออกจากบริษัทแล้วก็เป็นไปได้

เพียงไม่นานทั้งสองก็เข้ามาถึงห้องนอน

เหมือนแอบเข้าหาสาวเลยนะเนี่ย ..แทนไทคิดแล้วก็นึกขำ แต่ตอนนี้เขายอมตาย

พอประตูห้องปิดลงชายหนุ่มก็คว้าคนตัวเล็กเข้ามาจูบ โดยที่เธอไม่ได้ขัดขืน แถมยังตอบสนองกลับด้วยจูบอันอ่อนหวาน ทั้งสองกอดรัดกันแบบโหยหา

มือหนาเริ่มจัดการกับสิ่งกีดขวางบนร่างกายของหญิงสาว

เพียงไม่นานก็ถอดชุดที่เธอสวมใส่อยู่ออก จนเหลือแต่ร่างกายที่เปลือยเปล่า แล้วแทนไทก็จัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองบ้าง ในขณะที่เขากำลังปลดกระดุมเสื้ออยู่นั้น ร่างระหงก็ได้ค่อยๆ เอนกายลงนอนบนเตียงแบบรู้งาน สายตาทั้งสองประสานกันแบบไม่มีใครยอมละไปไหน

เพียงไม่นานเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่อยู่ก็ได้หลุดลุ่ยออกไปจนหมดสิ้น