บทที่ 86

"ทำไงดีคะ ป่านนี้คุณพ่อกับคุณแม่คงนั่งเล่นอยู่ข้างล่างแล้ว"

"ผมลงไปเลยก็ได้นะ"

"ไม่ได้" สิ่งที่เธอกลัวคือกลัวความรู้สึกของพ่อกับแม่ ถ้าเธอแต่งงานกับเขาแล้ว อักษรสุดาจะไม่หวาดหวั่นเรื่องนี้เลย แต่นี่เธอหนีตามเขาไป แถมยังเอาเขากลับมานอนที่บ้านในวันที่พวกท่านเห็นว่าเขาไม่ต้องการและผลักไสเธอออกมา

แต่กับแทนไทไม่ได้กลัวพวกท่านเลย เขายอมถ้าพวกท่านจะตัดสินยังไง แต่เขาแคร์ความรู้สึกของเธอมากกว่า

"ดีขึ้นแล้วเหรอลูก" อัปสรสุดาถามขึ้นเมื่อเห็นแสนสวยลงมาข้างล่าง

"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ"

"จะลงมาทำไมไม่รอผมก่อน" พยัคฆราชตามภรรยาลงมาแบบเร่งรีบ เขาออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เจอเธออยู่ในห้องก็เลยรีบตามลงมา

"ฉันดีขึ้นมากแล้วค่ะ"

"เดี๋ยวก็หน้ามืดอีก ห้ามลงบันไดคนเดียวอีกเข้าใจไหม" ที่จริงเธอไม่ได้หน้ามืดบ่อยๆ แต่ไม่ใช่ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกเขาก็เลยต้องป้องกันไว้ก่อน

อัปสรสุดาได้แต่นั่งมองลูกชายตำหนิภรรยา ถึงแม้ว่านั่นมันเป็นคำตำหนิ แต่นางก็รู้ว่าลูกชายตำหนิออกมาเพราะความเป็นห่วง

"แล้วคุณพ่อล่ะครับ" พยัคฆราชหันไปพูดกับผู้เป็นแม่ที่เอาแต่นั่งจ้องมองมาที่เขากับภรรยาบ้าง

"อยู่ในห้องทำงาน อีกไม่กี่วันคงจะกลับแล้วมั้ง"

"จะกลับแล้วเหรอครับ ผมยังไม่ได้พาเมียกับลูกไปเที่ยวเลย"

"ฉันไม่ไปก็ได้ค่ะ"

"ผมก็เลยผิดคำพูด" เพราะถ้าจะพาเธอไปช่วงนี้ อาการของเธอก็ไม่ค่อยดี เขาอยากจะเซฟความปลอดภัยของเธอกับลูกให้มากที่สุด

เพียงไม่นานอักษรสุดาก็เดินลงมาจากชั้นบน

"แม่กำลังจะให้คนขึ้นไปตามลงมาทานข้าวอยู่พอดีเลย" นางละสายตาจากลูกชายกับลูกสะใภ้ไปพูดกับลูกสาวที่กำลังเดินลงมาบ้าง

"อักษรจะขึ้นไปกินข้างบนค่ะ"

"อ้าว..ทำไมล่ะจ๊ะ"

"เออ.." จะตอบแม่ยังไงดี ว่าข้างบนก็มีคนรอทานด้วยอยู่

"ไม่เป็นไรถ้าหนูอยากขึ้นไปกินข้างบน เดี๋ยวแม่จะให้ป้าจัดขึ้นไปให้"

"ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวอักษรเอาขึ้นไปด้วยเลย" ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินเข้าไปในครัวจัดเตรียมอาหารสำหรับสองคน แต่เธอก็ใส่ชามแค่ใบเดียว

"นั่นอะไร" สิงหราชเดินลงมาจังหวะที่อักษรสุดากำลังจะขึ้นไปบนบ้าน

"อาหารค่ะ"

"หนูจะเอาไปทำไมข้างบน"

"อักษรอยากขึ้นไปทานข้างบน" ว่าแล้วหญิงสาวก็รีบเดินแกมวิ่งขึ้นบันได

"ค่อยๆ เดินลูกเดี๋ยวก็ตก" อัปสรสุดาตะโกนตามหลังลูกไปแบบเป็นห่วง

"มีลับลมคมใน" พยัคฆราชพูดแบบมีเงื่อนงำ "โอ้ย" แต่ก็ถูกแสนสวยหยิกไว้ก่อน ไม่ให้พูดให้น้องแบบนั้น

ก๊อก...แกร็ก~ มันคือรหัสลับเคาะครั้งหนึ่งแล้วเปิดประตู

แทนไทที่อยู่ในห้องถึงกับนึกขำ แล้วเดินเข้ามารับถาดอาหารที่อยู่ในมือของเธอ

"คุณขำอะไร! รู้ไหมว่าตอนนี้ข้างล่างอยู่กันครบเลย" หญิงสาวพูดออกไปด้วยท่าทางที่จริงจัง

ชายหนุ่มก็เลยเล่นตามน้ำ ทำเหมือนตกใจไปกับเธอ ที่จริงเขาไม่ได้กลัวขนาดนั้น อย่างมากก็ยอมรับความจริงไปว่าคิดถึงลูกสาวท่านมากจนแอบขึ้นมาหา

"คุณเอาช้อนซ้อมขึ้นมาสองชุด พวกท่านไม่สงสัยเหรอครับ"

"เออจริงเห็นพ่อมองด้วย..แต่ท่านคงไม่รู้หรอกมั้ง" พูดเองตอบเอง

"ผมว่าป่านนี้พวกท่านคงรู้แล้ว..บ้านคุณมีปืนไหมเนี่ย"

"ทำไมคะ"

"พ่อคุณยิ่งโหดอยู่ด้วย"

"ท่านคงไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นหรอกมั้ง"

เห็นหน้าตาเธอตื่นตระหนกเขาก็ยิ่งเอ็นดูเพิ่มเข้าไปอีก

สามชั่วโมงผ่านไป..