บทที่ 88

ก๊อก ก๊อก

"กรี๊ดด" ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินในการสัมผัสกันและกันอยู่นั้นก็ได้มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"คุณจะกรี๊ดทำไม" แทนไทถามขึ้นเพราะยังไงคนข้างนอกก็เปิดเข้ามาไม่ได้อยู่แล้วล็อกสองชั้นขนาดนั้น

"ก็ฉันตกใจนี่คะ คุณรีบไปซ่อนในห้องน้ำเลย"

"ทำไมต้องซ่อนด้วย"

"คุณแทนฉันขอล่ะ"

แทนไทจำเป็นต้องได้เดินเข้าห้องน้ำตามคำที่เธอขอ

"ใครคะมีอะไร" หญิงสาวรีบเดินไปหน้าประตูแต่ก็ยังไม่ได้เปิด

"ลงไปข้างล่างหน่อยมีคนมาหา"

"ใครมาหาคะ"

คนที่ขึ้นมาตามก็คือพี่ชาย "เดี๋ยวลงไปก็รู้เอง" พยัคฆราชไม่อยากพูดให้น้องได้ยิน..พลอยจะไม่อยากลงไปเอา

"เดี๋ยวตามลงไปค่ะ" เธอต้องดูความเรียบร้อยของตัวเองก่อน เพราะเขาดูดไปหลายที่กลัวว่าจะเป็นรอยช้ำให้เห็น

"ใครมา" แทนไทเห็นว่าเธอยังไม่เปิดประตูก็เลยออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะถามดู

"ไม่แน่ใจค่ะ คุณรออยู่ข้างบนนี้ห้ามลงไปนะ" พอดูแล้วว่าไม่มีรอยอะไรเธอก็เดินไปที่ประตู

"ผมจะลงไปด้วย"

"คุณแทนคะถ้าคุณลงไปตอนนี้ฉันกลัวว่าจะมีเรื่องน่ะสิ"

แทนไทได้แต่มองตามเธอแบบเป็นห่วง

"คุณแม่" เท้ายังไม่ก้าวลงถึงบันไดขั้นสุดท้ายเลยด้วยซ้ำ อักษรสุดาถึงกับชะงัก เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่มาหา

"แม่มาตามเรากลับบ้าน"

"คือ.."

"คืออะไรอีก ..แบบนี้แหละที่แม่ไม่อยากจะพากลับมาอยู่ประเทศไทย" ว่าแล้วนางก็เดินเข้ามาหาลูกสาว

อักษรสุดาเอามือซ่อนไปไว้ด้านหลังของตัวเองเพื่อไม่ให้แม่เอื้อมมาจับได้

"เป็นอะไร" อัจฉราภรณ์พยายามสกัดกั้นอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยากให้บ้านนี้เห็น ..และข้อนี้อักษรสุดาก็รู้ เพราะอารมณ์ของแม่เลี้ยงรุนแรงมากยิ่งถ้าไม่ได้ดั่งใจกลับไปเธอต้องก้นลายแน่

"อักษรยังไม่อยากกลับค่ะ" หญิงสาวตอบออกไปแค่เพียงเบาๆ

"เธอดูสิเห็นไหมฉันบอกแล้วว่าอย่าตามใจกันมาก" อัจฉราภรณ์หันกลับมาพูดกับอัปสรสุดาแบบตำหนิ

"ผมว่าถ้าน้องไม่อยากกลับก็ไม่ต้องกลับหรอกครับ"

"พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะพยัคฆ์ อย่าลืมสิว่าอักษรเป็นลูกของป้า"

"แต่อักษรก็เป็นน้องแท้ๆ ของผมเหมือนกัน"

"แต่ป้าเลี้ยงของป้ามาจนโต หรือโตแล้วจะเอาคืนไปอย่างงั้นเหรอ!"

อักษรสุดาเริ่มน้ำตาคลอ เธออยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่อยากให้ครอบครัวไม่สบายใจ ถึงยังไงคืนนี้เธอก็กลับไปยังไม่ได้ เพราะเขายังอยู่บนห้อง

"กลับกับแม่เดี๋ยวนี้"

"อักษรไม่อยากกลับ" หญิงสาวรีบ เดินอ้อมแล้ววิ่งเข้าไปหาอัปสรสุดาแม่แท้ๆ และนางก็โอบลูกสาวไว้

"ให้อักษรค้างที่นี่ก่อนได้ไหมคะพี่ฟ้า" อัปสรสุดาเอยขอร้องช่วยอีกคน

"เธอรู้ไหมว่าฉันคิดถึงลูกขนาดไหน ถ้าฉันไม่คิดถึงฉันคงไม่มาตามถึงที่นี่"

"อักษรลูก.." อัปสรสุดาหันกลับมาหาลูกสาวที่นางกอดอยู่

"อักษรไม่กลับนะคะ คุณแม่" จากที่กลั้นน้ำตาไว้ตอนนี้เริ่มไหล เธอหันไปหาผู้เป็นพ่อบ้าง หญิงสาวรีบเข้าไปสวมกอดพ่อไว้เผื่อว่าจะช่วยได้