บทที่ 89

"คุณรู้ได้ไงว่าไม่มีใครรักเธอเท่าคุณ"

"รู้สิ ถ้าพวกเขารัก จะส่งไปให้ฉันเลี้ยงเหรอ" อัจฉราภรณ์ตอบแทนไทไปทันควัน

อักษรสุดาได้ยินคำนี้ถึงกับน้ำตานอง เพราะมันเป็นอีกหนึ่งคำ ที่อัจฉราภรณ์พูดกรอกหูเธอบ่อยมากก็คือประโยคนี้

"พี่ฟ้าหมายความว่ายังไง?" จากที่ฟังอยู่เงียบๆ เพราะมัวแต่กำลังโทษตัวเอง พอได้ยินประโยคนี้ออกมาอัปสรสุดาก็เลยถามขึ้นมาบ้าง

"ก็มันจริงนี่ พวกแกรักแต่ลูกผู้ชายพอเป็นผู้หญิงหน่อยก็ให้ฉันเลี้ยง"

"ทำไมพี่คิดแบบนั้น พี่ไม่คิดเลยเหรอว่าฉันรักพี่ ถึงยอมยกดวงใจของตัวเองให้พี่ไป"

"อย่าไปเชื่อนะลูก แม่รักหนูที่สุดในโลก ไม่มีใครรักหนูเท่าแม่อีกแล้ว" อัจฉราภรณ์หันกลับมาพูดกับอักษรสุดาบ้าง

"ออกไป..ออกไปให้หมด..ไม่ใช่สิ..ฉันจะไปเอง" พอพูดจบประโยคอักษรสุดาก็แกะมือของสามีที่โอบกอดอยู่ออก

"หนูจะกลับไปกับแม่ใช่ไหมลูก"

"ฉันไม่ไปกับใครทั้งนั้น ในเมื่อที่นี่ไม่มีใครต้องการฉัน ฉันก็จะไปตามทางของฉันเอง"

"อักษรแม่รักหนูนะ" อัปสรสุดาไม่คิดว่าอัจฉราภรณ์จะปลูกฝังลูกของนางมาแบบนี้ นางไม่ได้ทอดทิ้งลูกไปเลย ช่วงไหนที่ไปหาสามีที่ต่างประเทศ นางก็จะแวะหาลูกสาวประเทศนั้นก่อนตลอด และลูกสาวก็ดูสดใสร่าเริง ถ้านางเห็นว่าลูกเศร้าหมอง นางก็จะรีบพาลูกกลับมา แต่อักษรสุดาไม่มีความผิดปกติอะไรเลย

ตอนที่อัจฉราภรณ์บอกว่าจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ อัปสรสุดาก็ได้ห้ามไว้แล้ว เพราะไม่อยากให้พาลูกของนางไปอยู่ไกลหูไกลตา

"พ่อขอโทษ เรื่องทุกอย่างพ่อเป็นคนผิดเอง" สิงหราชพูดขึ้นเมื่อเห็นลูกกำลังจะเดินออกจากบ้าน

"คุณพ่อไม่ผิดหรอกค่ะ ผิดที่อักษรเกิดมาเป็นผู้หญิง ถ้าอักษรเกิดมาเป็นผู้ชาย.." หญิงสาวถึงกับเอ่ยปากพูดต่อไม่ได้ เพราะมันจุกแน่นอยู่ในอก

"ไม่ใช่แบบนั้นนะลูก อักษรเข้าใจผิดแล้ว แม่รักหนูไม่แพ้พี่เลยนะ"

"ถ้าคุณแม่รักอักษรมากพอ คุณแม่คงไม่ทำแบบนี้กับชีวิตของอักษรหรอกค่ะ ..ใช่ค่ะตอนนั้นอักษรเล็กมากไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไง คุณแม่รู้ไหมคะหนึ่งปีเต็มไม่มีวันไหนเลยที่อักษรจะไม่ร้องไห้หาแม่" เธอพยายามพูดประโยคนี้ออกมาให้จบก่อนที่เสียงสะอื้นจะดังขึ้น เพราะกลัวว่าพวกท่านจะฟังประโยคนั้นไม่ชัด

ผู้เป็นแม่ก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนร้องไห้ไม่ต่างจากลูกสาว ถ้าย้อนเวลากลับไปได้นางจะไม่ทำแบบนี้เลย

"ผมขอเชิญคุณป้าออกจากบ้านผมไปดีกว่าครับ" พยัคฆราชรู้แล้วว่าน้องสาวมีความกดดันมากแค่ไหน และเขาก็ไม่อยากเห็นน้ำตาของคนในครอบครัวอีกแล้ว

"ฉันไม่ยอมไป ฉันจะเอาลูกสาวฉันกลับไปด้วย!!" อัจฉราภรณ์รู้แล้วว่าจะเสียอักษรสุดากลับคืนให้ครอบครัว ซึ่งนางก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเธอ

ที่จริงอัจฉราภรณ์ก็รักอักษรสุดามากไม่แพ้ใคร แต่นางแสดงความรักออกมาไม่เป็น เพราะนางไม่เคยได้รับความรักจากใครเลย

"หนูกลับบ้านเรานะลูก"

"อย่านะ!" แทนไทรีบตรงเข้าไปขวางเมื่อเห็นว่าแม่เลี้ยงกำลังจะเดินเข้าไปกระชากตัวของเธอ ..ที่จริงกำลังจะเข้าไปช่วยกันทุกคนแต่ไม่มีใครทันแทนไทสักคน

"พี่ฟ้ากลับไปนะคะ ฉันจะไม่ยอมให้ลูกสาวของฉันไปอยู่กับพี่อีกแล้ว"

"แกเคยสัญญากับแม่ฉันไว้ แกจะกลืนน้ำลายตัวเองเหรอ!!" อัจฉราภรณ์เริ่มเอาเรื่องคำสัญญาขึ้นมาเอ่ยพูด

"พี่ไม่ต้องห่วงหรอกเมื่อถึงเวลาฉันจะไปขอโทษแม่ชีด้วยตัวเอง"

"ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้พวกแกพรากลูกสาวของฉันไป ฉันจะพาลูกฉันกลับบ้าน อักษรลูกกลับบ้านกับแม่นะ"

"ผมจะไม่ยอมปล่อยเธอกลับไปกับคุณอีกแล้ว เธอคือภรรยาของผม เธอต้องอยู่กับผม"

"กรี๊ดดด!!" อัจฉราภรณ์เดินตรงเข้าไปใช้กำปั้นทุบลำตัวของผู้ชายปากดี แบบขาดสติ

แทนไทรีบหันหลังให้แล้วโอบกอดเธอไว้ เพราะกลัวว่ากำปั้นนั้นจะโดนเธอไปด้วย