บทที่ 90

"จริงด้วย..แม่ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง" เมื่อได้ยินลูกชายถามถึงเรื่องฝากท้อง อัปสรสุดาก็เพิ่งคิดขึ้นได้เหมือนกัน

"คือเรื่องนั้น.." จะบอกแม่ยังไงดี..

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนนะครับ คืนนี้ผมอยากจะขอตัวอักษรกลับไปที่บ้านด้วย เพราะเมื่อคืนนี้มาไม่ได้บอกใครที่บ้านเลยครับ"

เหมือนระฆังดังเพื่อช่วยชีวิต..เธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบทุกคนยังไงดีกับเรื่องนี้ ก่อเรื่องขึ้นมาเองแต่กับแก้ไม่ได้ต้องได้ให้เขาตามแก้ให้เกือบทุกเรื่อง

"ผมไปนะครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็คว้าแขนเธอให้เดินตามออกมา

ทุกคนในบ้านได้แต่มองตาม ส่วนสิงหราชสบายใจขึ้นที่ลูกสาวได้เดินตามทางที่ตัวเองต้องการสักที เขาอัดอั้นมานานแล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ก็เหมือนน้ำท่วมปากพูดอะไรมากก็ไม่ได้ เพราะฝั่งนั้นเป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของภรรยารัก

"คุณยืนรออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวผมไปเอารถมารับ" แทนไทพูดขึ้นเมื่อออกมาถึงหน้าบ้าน และเขาก็กำลังจะรีบเดินไปเอารถ

"เดินไปด้วยกันก็ได้ค่ะ" หญิงสาวก้าวเดินตามมา

"ไม่ได้..รถอยู่หัวมุมถนนโน่น"

"แล้วไปจอดทำไมไกลขนาดนั้นคะ"

"แอบมาหาลูกสาวท่าน ใครจะจอดใกล้บ้านล่ะ" ชายหนุ่มคิดว่า จอดไกลขนาดนั้นท่านยังจับได้..

"ดีนะที่คุณพ่อไม่มีปืน ไม่งั้นป่านนี้.."

"ไม่เอา..อย่าพูดแบบนั้น..ผมเสียว"

เอาไปเอามาทั้งสองเดินและคุยกันมาจนถึงรถที่จอดอยู่

"ร้ายนะเรา" ชายหนุ่มขยี้ผมภรรยาแล้วก็เดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้ ..โชคดีตอนที่แอบออกมาดูว่าใครที่มาขอพบเธอ เขาหยิบกุญแจรถใส่กระเป๋ามาด้วย ถ้าไม่งั้นคงได้กลับไปเอาบนห้อง

ขับรถร่วมครึ่งชั่วโมงก็มาถึงบ้านของเขา

"ไฟบนบ้านยังเปิดสว่างอยู่เลยค่ะ"

"สงสัยคุณแม่คงยังไม่นอน"

"ท่านเป็นห่วงนี่คะ คุณเล่นไปไม่ส่งข่าวกลับมาแบบนี้"

"ก็ไม่มีเวลาจะส่งนี่ครับ" แทนไทเริ่มวนกลับมาเรื่องนั้น

อักษรสุดาแก้เขินด้วยการเปิดประตูลงรถแล้วเดินล่วงหน้าขึ้นบ้านไปก่อน

"หนูอักษร"

"คุณแม่" หญิงสาวพนมมือไหว้ก่อนที่จะสวมกอดท่าน

"แม่คิดถึงหนูนะ"

"มินนี่ก็คิดถึงค่ะ ไม่มีใครมาช่วยเก็บผักตั้งสองวัน"

"จะไปบ้านนั้นก็ไม่บอก แม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้" พอลูกชายขึ้นมากานดาก็เริ่มตำหนิ แต่ก็พอจะเดาได้ว่าลูกชายหายไปไหนมาทั้งวันทั้งคืน

"ไปตามเมียกลับบ้านครับแม่"

"กลับมาก็ดีแล้ว..กินข้าวหรือยังล่ะลูก"

"กินแล้วค่ะ"

"ไหนคุณบอกว่าอยากกินฝีมือตำน้ำพริกของแม่ไม่ใช่เหรอ"

"อ้าวเหรอลูก เดี๋ยวแม่ทำน้ำพริกให้ มินนี่ไปเก็บผักหน่อยลูก"

"ไม่เอาค่ะ มันดึกแล้ว" อักษรสุดารู้สึกเกรงใจขึ้นมา

"จะเป็นไรไปนี่บ้านเราเอง ผักก็อยู่รั้วบ้านเรา"

"เดี๋ยวผมไปเก็บเองครับ มันมืดแล้ว"