บทที่ 98

[ร้านเวดดิ้งสตูดิโอ]

ทั้งสองเลือกมาดูร้านที่ถือว่ามีชื่อเสียงพอสมควร

"ชุดนี้สวยไหมคะพี่"

"คุณอักษรใส่อะไรก็สวยค่ะ"

"อักษรเลือกให้พี่สวยค่ะ" ว่าแล้วอักษรสุดาก็ยื่นชุดไปแนบลำตัวของแสนสวยดู "เหมาะกับพี่มากเลย"

"นี่มันชุดเจ้าสาวนะคะ จะเลือกให้สวยได้ยังไง"

"ก็อักษรไม่มีเพื่อนที่ไหน จะให้พี่เป็นเพื่อนเจ้าสาว"

"ให้สวยนี่นะเป็นเพื่อนเจ้าสาว?" แสนสวยมองลงไปดูท้องของตัวเองซึ่งตอนนี้มันเริ่มจะโผล่พ้นออกมาให้เห็นบ้างแล้ว และชุดที่อักษรสุดาเลือกมาให้มันก็เป็นชุดเจ้าสาวไม่ใช่ชุดเพื่อนเจ้าสาวสักหน่อย

"ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ ชุดนี้พี่ใส่ได้ ไปลองใส่หน่อยสิ"

"จะดีเหรอคะ"

"ดีสิคะ"

แสนสวยไม่รู้จะปฏิเสธยังไง ก็เลยลองสวมใส่ดู

..หญิงสาวที่อยู่ในชุดวิวาห์แสนสวย ดวงตางามจ้องมองตัวเองในกระจกแบบตาไม่กระพริบ มือเรียวลูบท้องเบาๆ ..เขาคงคิดว่าท้องโย้ขนาดนี้แล้วไม่ต้องมีงานแต่งก็ได้ แต่นั่นมันคือความฝันของผู้หญิงทั้งโลก..ไม่เว้นแม้แต่ตัวเธอเอง

"เสร็จหรือยังคะพี่สวย"

"เสร็จแล้วค่ะ" แสนสวยถึงกับตื่นจากภวังค์เมื่ออักษรสุดาเปิดประตูเข้ามาในห้องลองชุด "ชุดนี้มันชุดเจ้าสาวนี่คะ" ถ้าเธอสวมใส่ชุดนี้เข้าไปคนในงานต้องเข้าใจผิดแน่ว่าใครเป็นเจ้าสาว

"เอาชุดนี้แหละค่ะ พี่ใส่สวยมากเลย"

"เออ..จะดีเหรอคะ"

"ดีที่สุดเลยค่ะ"

"แล้วคุณอักษรล่ะคะ"

"อักษรได้แล้วค่ะ"

พอได้ชุดที่ต้องการทั้งสองก็กลับมาที่บ้าน

..เดินแค่นี้ก็เหนื่อยแล้วไม่อยากคิดสภาพตอนท้องโตเลย อักษรสุดามองลงไปดูท้องของตัวเอง

"ได้ไหมล่ะลูก" พอเข้ามาถึงด้านในผู้เป็นแม่ก็ถามลูกสาวทั้งสอง

"ได้ค่ะ"

"หนูดูเหมือนจะเหนื่อยกันมากเลยนะลูก ขึ้นไปนอนพักผ่อนก่อนไป"

เย็นวันเดียวกันนั้น..

ออกจากบริษัทแทนไทก็รีบตรงกลับบ้าน แต่พอไปถึงที่นั่นแม่บอกว่ายังไม่เห็นเธอกลับมา แทนไทโทรหาก็ไม่รับสาย เขาก็เลยต้องได้มาดูที่บ้านของเธอ

"ไปดูชุดกันมาตั้งแต่บ่ายโมงแล้ว สงสัยว่าจะเหนื่อยมาก ยังไม่ลงมาจากข้างบนกันเลย" อัปสรสุดาเห็นหน้าลูกเขยก็รู้แล้วว่าคงอยากจะถามหาภรรยา

"ถ้างั้นผมขอขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ" จังหวะที่แทนไทกำลังจะก้าวขึ้นบันได พยัคฆราชก็กลับมาพอดี

"อ้าววันนี้จะค้างนี่เหรอผู้จัดการ"

"ยังไม่แน่ใจครับ" ว่าแล้วแทนไทก็รีบขึ้นไปด้านบน พยัคฆราชก็ตามขึ้นไปติดๆ

แทนไทขึ้นมาถึงก็ตรงไปที่ห้องนอน เปิดเข้าไปก็เห็นแต่ความว่างเปล่า

เขารีบออกมาจากห้องนั้น..ก็เจอเข้ากับพยัคฆราชที่ยืนพิงประตูห้องของตัวเองอยู่

"หานี่อยู่เหรอ" พยัคฆราชมองเข้าไปด้วยสายตาเพื่อส่งสัญญาณบอก

"นอนอยู่นี่เองเหรอ" แทนไทรีบเดินเข้าไปในห้อง แล้วก็อุ้มภรรยารักออกมา "สงสัยจะเหนื่อยมาก"

วันนี้ที่พวกเขาทั้งสองไม่ได้ไปด้วยก็เพราะติดประชุม ต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จก่อนถึงวันแต่ง

ชายหนุ่มวางร่างระหงของภรรยาลงที่เตียงเบาๆ

พอวางลงถึงเตียงเท่านั้นแหละคนตัวเล็กก็ลืมตาขึ้นมา