บทที่ 97

"สวยง่วงแล้วค่ะ ขอตัวไปนอนก่อนนะ" ในขณะที่ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน หญิงสาวก็หันไปพูดกับสามีเบาๆ

"เดี๋ยวผมขึ้นไปส่ง"

"ไม่ต้องหรอก ฉันไปคนเดียวได้" ว่าแล้วแสนสวยก็ยันกายลุกขึ้นแบบลำบาก เพราะตอนนี้เริ่มจะอึดอัดท้องขึ้นมาบ้างแล้ว

"งานแต่งของเราก็ยังจะจัดที่โรงแรมอยู่เหมือนเดิมนะ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ทำใหญ่โตอะไร แต่ถ้าจัดที่บ้านคงวุ่นวายกันน่าดู" สิงหราชไม่อยากให้ภรรยาต้องเหนื่อย เพราะถ้าจัดที่บ้านเป็นไปไม่ได้ที่ภรรยาจะไม่ลงมือทำเอง

"ผมขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ" พยัคฆราชนั่งอยู่ตรงนั้นอีกพักหนึ่ง ก็เลยตามเธอขึ้นไปบนห้อง

แกร็ก~

อึบ! แสนสวยรีบหยุดเสียงสะอื้นของตัวเองไว้ คิดว่าเขาจะไม่ตามขึ้นมาเร็วขนาดนี้

"หลับเลยเหรอ" ชายหนุ่มชะโงกหน้าไปมองนิดหนึ่ง เห็นว่าเธอหลับไปแล้ว ร่างหนาก็ค่อยๆ หย่อนกายลงนอนด้านข้าง

ผ่านไปเพียงไม่นานเขาก็หันหลังให้ แล้วหลับไป

เธอรอจนแน่ใจแล้วว่าเขานอนหลับไปแล้ว เสียงสะอื้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

10 : 00 น. ของวันต่อมา..

สิงหราชเข้ามาดูห้องจัดเลี้ยงด้วยตัวเอง ที่จริงเขาก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรเลย แค่ทำเองทั้งหมด และรับเป็นพ่องานรวมทั้งเชิญแขก และอะไรอีกมากมาย..

"เที่ยงนี้ผมจะเข้าไปโรงแรมหน่อยนะ และผมให้เลขาหาข้าวมาให้คุณทานที่นี่ห้ามออกไปข้างนอก" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับควักปากกาออกมาจากเสื้อสูทด้านใน แล้วก็เซ็นต์ลงไปในเอกสารของภรรยา

"คุณจะไปดูห้องจัดเลี้ยงเหรอคะ" หญิงสาวถามขึ้นเมื่อได้ยินสามีบอกว่าจะไปโรงแรม

"ใช่..และไม่ต้องขอไปด้วยน่ะ ไม่อยากให้นั่งรถไปกลับ"

อักษรสุดากำลังยกยิ้มขึ้นก็ต้องได้หุบมันลง ..รู้อีกว่าเราอยากจะขอไปด้วย

พอเขาเซ็นต์เอกสารเสร็จก็ส่งกลับคืนให้ ..ที่จริงเอกสารนี้เธอต้องเอาขึ้นไปให้เขาเซ็นต์บนห้อง แต่ผู้จัดการลงมาเซ็นต์ถึงที่ เพราะไม่อยากให้ภรรยาต้องลำบากหอบขึ้นไป..คิดว่าเธอคงจะไม่ใช้ลูกน้องอยู่แล้ว

พอเซ็นต์เอกสารเสร็จแทนไทก็กลับขึ้นไปบนห้องทำงาน ที่จริงเธอแค่ไลน์มาถามว่าตอนนี้เขาอยู่ห้องทำงานหรือเปล่า เพราะมีเอกสารจะให้เซ็นต์ พอข้อความถูกเปิดอ่านเพียงไม่นาน เจ้าตัวก็ลงมาถึงที่

"แบบนี้จะไม่ให้รักได้ยังไง" ถ้าใครมองตอนนี้คงเห็นใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขจนเก็บอาการไม่อยู่

..ห้องประชุม..

"ขอโทษครับที่ให้รอ" กลับขึ้นมาถึงชั้นบนแทนไทก็รีบเข้าห้องประชุม ..ที่จริงตอนเห็นไลน์โชว์ขึ้นมาเขากำลังประชุมอยู่ แต่ก็ต้องได้ทิ้งการประชุมลงไปข้างล่างก่อน

เที่ยงวันเดียวกันนั้น.. ที่โรงแรม

"ท่านประธานไม่น่าต้องลำบากทำเองแบบนี้เลยนะครับ" มาถึงโรงแรมก็เห็นว่าพ่อของเธอเตรียมงานไปได้เยอะแล้ว

"อยู่บริษัทผมก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว ช่วยงานตรงนี้ยังจะมีประโยชน์กว่า" สิงหราชตอบแทนไทออกไปแบบขำๆ

ที่จริงแทนไทไม่คิดว่าท่านจะทุ่มเทขนาดนี้

เขาช่วยงานที่โรงแรมได้เพียงไม่นานก็ต้องรีบกลับบริษัท เพราะใกล้เข้าประชุมช่วงบ่ายอีกรอบ

พอกลับมาก็แวะที่ชั้น 5

"ทานข้าวแล้วใช่ไหมครับ"

"ทานแล้วค่ะ ฉันว่าจะถามคุณอยู่พอดีเลย คุณให้คนไปซื้อที่ร้านไหนคะทำไมรสชาติเหมือน .." หญิงสาวหมายถึงรสชาติเหมือนร้านที่อยู่ใกล้โรงพยาบาล ซึ่งมันก็ไกลจากบริษัทมาก "คุณอย่าบอกนะว่าให้คนไปซื้อที่ร้านนั้นมา?" เห็นใบหน้าที่อมยิ้มของสามีเธอก็พอจะเดาได้แล้ว

"ผมเห็นคุณชอบ"

"ฉันกินได้ทุกร้านนั่นแหละค่ะ ทำไมต้องลำบากไปไกลขนาดนั้นด้วย"

"ไม่ลำบากหรอก ขอแค่ให้คุณทานได้"

เย็นวันเดียวกัน.. ที่บ้านของแทนไท