บทที่ 96

"แต่งงานกันนะ" เขาได้ยินว่าพ่อกับแม่เธอจะเดินทางไปต่างประเทศ ไม่รู้ว่าเมื่อไรพวกท่านจะกลับมาอีกครั้ง แทนไทก็เลยอยากจะทำให้พวกท่านเห็นว่า เขาพร้อมที่จะดูแลเธอในระหว่างที่พวกท่านไม่อยู่

"ค่ะ" อยู่ดีๆ น้ำตาก็ไหล เคยเห็นแต่ใน mv หรือในหนังในละคร เมื่อถูกคนรักขอแต่งงาน ทำไมต้องดีใจจนเวอร์วังอะไรขนาดนั้น พอเจอกับตัวเองมันสุดที่จะบรรยายจริงๆ

มือหนายื่นมาปาดน้ำตาออกจากใบหน้างาม ชายหนุ่มไม่ห้ามที่เธอจะร้องไห้ เพราะรู้ดีว่าน้ำตาที่มันไหลออกมาในเวลานี้เป็นน้ำตาแห่งความปิติ

"ผมรักคุณ" เมื่อมาถึงจุดหนึ่งจุดที่ความรักอิ่มตัว จุดที่รู้ว่าเธอคนนี้แหละคือคนที่ใช่ ทุกคนก็อยากจะแสดงออกมาให้คนที่อยู่ในใจได้รับรู้ ไม่เว้นแม้แต่แทนไท มือที่เช็ดน้ำตาให้ได้ยื่นไปโอบกอดคนร่างบางเข้ามาแนบอกตัวเองไว้

ทีแรกคิดว่าจะปล่อยให้เธอนอนกับแม่สักคืน ยิ่งดึกก็ยิ่งคิดถึง ถ้าไม่มีเธอมานอนข้างกายคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่

"ทีหลังห้ามคิดเองเออเองมีอะไรก็คุยกัน..เข้าใจไหม" ถ้าวันนี้ไม่ได้ยินแสนสวยพูด เขาก็คงจะยังไม่รู้เรื่องที่เธอท้อง

"จะให้ฉันพูดยังไง..ก็ในเมื่อคุณ.."

"ในเมื่ออะไร"

"ในเมื่อคุณคิดว่าฉันมีลูกกับคนอื่น แล้วมายัดเยียดให้คุณเป็นพ่อ" หญิงสาวรวบรวมความกล้าพูดสิ่งที่เธอคิดออกมา ถ้าไม่พูดเขาก็คงไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

"ผมขอโทษที่เคยคิดแบบนั้น" ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธว่าเคยคิดแบบนั้นจริง แต่เธอเองต่างหากที่เป็นคนพูดให้เขาคิด

"ตอนนี้คุณไม่คิดแบบนั้นแล้วเหรอคะ" และเป็นอีกคำที่เธออยากจะถามจากปากของเขา

"ผมจะไปคิดได้ยังไง ก็ในเมื่อคุณเป็นของผมแค่คนเดียว"

ดวงตากลมเงยขึ้นไปมองคนตัวสูงที่โอบกอดเธออยู่ ..เขารู้ด้วยเหรอว่าเราเป็นของเขาแค่คนเดียว

ใบหน้างามแนบลงที่แผ่นอกของผู้เป็นสามีอีกครั้ง ..ไม่ว่าเขาจะรู้ด้วยวิธีไหน แต่ดีใจนะที่เขารู้โดยไม่ต้องอธิบาย

"อ้อนแบบนี้ไม่กลัวเจ็บตัวอีกหรือไง" ความแข็งของเขาไม่ต้องเล้าโลม แค่สัมผัสร่างกายของเธอมันก็เริ่มผงาดขึ้นมาแล้ว และตอนนี้มันก็ดันลำตัวหญิงสาวที่แนบอยู่จนเธอสัมผัสได้

"ไม่ได้ค่ะ คุณแม่นอนอยู่ข้างห้องนี่เอง" อักษรสุดาต้องรีบห้ามผู้เป็นสามีไว้ก่อน ถึงแม้จะบอกให้เขาเบายังไงแต่ก็ยังสะเทือนอยู่ดี

ดึกๆ ของคืนเดียวกันนั้น

"คุณนอนหลับหรือยัง" ดึกดื่นขนาดนี้แล้วคนร่างหนายังนอนพลิกไปมา

"ฉันจะหลับได้ยังไงคะก็คุณเล่นนอนดิ้นขนาดนี้"

"คุณไม่ให้ผมกอดทำไมล่ะ..ไม่ได้กอดเมียก็นอนไม่หลับน่ะสิ"

"กอดไม่ได้ค่ะ" จากที่นอนหันหลังให้ใบหน้างามก็หันกลับไปหาผู้เป็นสามี

"กอดแค่นิดเดียวเอง..นะ..นะ" ในขณะที่พูดคนร่างหนาก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ "สัญญา.."

"คุณแทน!"

"จ๋าา" พอเข้ามาประชิดตัวได้ มือหนาก็ได้ยื่นไปคว้าตัวเธอเข้ามากอดแบบกล้าๆ กลัวๆ แต่จะทำยังไงได้ ถ้าไม่ได้นอนกอดเมียคงนอนไม่หลับ

อักษรสุดาปล่อยให้เขากอดอยู่แบบนั้น ดีกว่าให้นอนดิ้นไปมา และมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ พอเขาได้กอดมือก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง

"คุณ..!! อืมม" กำลังจะตำหนิสามี แต่จังหวะนั้นกลับถูกเขาปิดปากด้วยจูบ

ลิ้นหนาแทรกเข้าไปในโพรงปาก เพื่อสัมผัสสิ่งที่เขาโหยหา ถ้าวันนี้ไม่ให้สัมผัสเลยคงได้ขาดใจแน่

"ไม่ค่ะ" พอเขาเริ่มปลุกเร้าอารมณ์ เธอก็เริ่มจะเคลิ้ม แต่หญิงสาวต้องได้รีบห้ามตัวเองและหยุดเขาไว้ เพราะว่าตอนนี้ร่างหนาเริ่มขยับต่ำลงไป...

"สัญญาว่าจะทำแค่นี้"

"เมื่อกี้คุณก็สัญญาแบบนี้แหละค่ะ!!"

เช้าวันต่อมา..

เมื่อคืนนี้พอถูกเธอตำหนิแทนไทก็เลยเดินเข้าไปอาบน้ำ เพื่อหยุดอารมณ์ตัวเองไว้