บทที่ 95

"เมียพี่ท้องแล้วมินนี่" พูดกับแม่เสร็จแทนไทก็หันไปพูดกับน้องสาวบ้าง ความตื่นเต้นของเขาไม่รู้จะระบายออกมาได้ยังไงให้หมด เพราะเขากำลังจะเป็นพ่อคน เขากำลังจะมีลูก

"ดีใจอย่างกับเพิ่งรู้ว่าเมียท้อง" มินนี่นึกขำในท่าทางของพี่ชาย

ส่วนแก้วตาและอัปสรสุดาหันมองหน้ากันและก็ขำออกมาแบบเอ็นดู

"สงสัยจะลืมดีใจ" คนอื่นเขาดีใจกันได้เกือบเดือนแล้ว ตั้งแต่ได้ยินว่าอักษรสุดาท้องในคราวนั้น

"คุณขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่รอให้ผมลงไปรับ" พอนึกได้ว่าตัวเองรีบวิ่งขึ้นมาจนลืมเอาเธอขึ้นมาด้วย แทนไทก็รีบหันกลับไป แต่ก็เห็นว่าเธอยืนอยู่ด้านหลังแล้ว

ที่หญิงสาวยืนแบบไม่พูดไม่จา เพราะกำลังงงกับท่าทางที่เขาแสดงออกมา

"คุณแม่ยังไม่กลับเหรอคะ" อักษรสุดาเลือกที่จะหันไปคุยกับแม่ก่อน

"แม่ทำขนมจนเพลิน แล้วนี่ทำไมหนูกลับเร็วล่ะ"

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ" ดวงตางามกรอกมองมาที่ผู้เป็นสามี เพราะเธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องพากลับมาบ้านแทนที่จะไปบริษัท

"เพิ่งไปฝากท้องมาครับ ก็เลยอยากให้กลับมาพักผ่อน" ใช่แล้วที่เขาพาเธอกลับมาบ้าน อีกเหตุผลนอกจากดีใจ ก็อยากให้เธอได้พักผ่อน

"คืนนี้แม่ของเราจะค้างที่นี่ด้วยนะ" กานดาพูดในขณะที่กำลังจับนั่นทำนี่

"ค้างที่นี่เหรอคะ" อักษรสุดายกยิ้มหวานเพราะดีใจที่แม่จะค้างด้วย "แล้วคุณพ่อจะไม่ว่าเหรอคะ"

"ไม่ว่าหรอกจ้าแม่โทรไปบอกพ่อแล้ว" นางจะต้องได้เดินทางกลับไปกับสามี ก็เลยอยากจะอยู่กับลูกสาวให้นานหน่อย

"มินนี่อย่าลืมไปจัดห้องให้คุณแม่นะลูก" กานดาสั่งลูกสาวไว้

"ได้ค่ะ" บ้านหลังนี้ยังมีห้องว่างอีกหนึ่งห้อง

..พอได้ยินว่าเขาจะกลับไปบริษัท อักษรสุดาก็รีบเดินตามลงมาที่รถ

"งานของฉันยังเหลืออีกตั้งเยอะ"

"พนักงานในแผนกก็มี ปล่อยให้พวกเขาทำกันไป"

"พนักงานก็มีงานของพวกเขา"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมดูให้"

"แต่งานของคุณก็ตั้งเยอะ"

ดวงตาคมมองจ้องเขม็ง เพราะเธอเริ่มจะพูดไม่ฟัง

พอเห็นสายตาของผู้เป็นสามี หญิงสาวก็ถอยออกมาเพื่อให้เขาขึ้นรถ

ชายหนุ่มยื่นมือไปเปิดประตู "โอ้ย" ทันใดนั้นมือหนาก็ชักขึ้นมาสะบัดเหมือนกับเจ็บมาก

"คุณเป็นอะไร" หญิงสาวรีบเข้ามาดูแบบตกใจ

จังหวะนั้นคนตัวสูงโน้มใบหน้าลงมาแนบจมูกลงที่แก้ม แล้วสูดดมเข้าไปจนเต็มปอด

"คุณแทนไท!" หญิงชาวมองกลับขึ้นไปบนเรือนกลัวว่าผู้ใหญ่จะเห็นเข้า

"ตอนเย็นผมจะรีบกลับมานะ ถ้าหิวก็กินอาหารที่สั่งมา" ริมฝีปากหนากระซิบพูดใกล้ๆ

"ก็ได้ค่ะ" เธอเก็บความสงสัยไว้รอถามเขาทีหลังดีกว่า ตอนนี้คงไม่เหมาะ เพราะเขาต้องรีบกลับเข้าไปบริษัทด้วย

ดวงตางามมองตามรถที่เพิ่งจะวิ่งออกจากบ้านไป ..ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะมาลงเอยกับผู้ชายคนนี้ได้

ด้วยความที่อยากกลับมาอยู่บ้านกับพ่อและแม่ เธอพยายามเซฟตัวเองไม่ให้ผู้ชายชาวต่างชาติพวกนั้นเข้ามาในชีวิต เพราะถ้าได้สามีเป็นคนที่นั่น..ชาตินี้คงไม่ได้กลับมาที่บ้านเกิดอีก

[ บริษัท ]

พอกลับมาถึงบริษัทแทนไทก็แวะที่ชั้น 5 ก่อน

"ผะ.. ผู้จัดการมา" ได้ยินว่าผู้จัดการมาเท่านั้นแหละ ทุกคนต่างก็แตกตื่น

"มีอะไรกันหรือเปล่าครับ"

"มีค่ะ..มะ..ไม่มีค่ะ"

"ตกลงมีหรือไม่มีครับ"

ต่างก็ส่งสัญญาณให้กันเป็นคนถาม แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก

"ถ้าเป็นเรื่องงานพูดมาได้เลยนะครับ ผมมาดูงานแทนคุณอักษร"

"มีมาดูงานแทนกันด้วยแก!" ตอนนี้สาวๆ เริ่มจะบิดไปมา ใครที่อยู่ใกล้กันเผลอหยิกเพื่อนก็มี

"ถ้ามีอะไรด่วนให้เอาขึ้นไปหาผมบนห้องทำงานได้เลยนะครับ"

"ได้ค่ะ..เดินดีๆ นะคะ" พอผู้จัดการออกจากแผนกไปต่างก็กรี๊ดกร๊าดกัน