ตอนพิเศษ 1

หนึ่งเดือนผ่านไป.. หลังจากที่แทนไทและอักษรสุดาแต่งงานกัน

และตอนนี้พยัคฆราชก็กลับจากฮันนีมูนได้หลายวันแล้ว ที่จริงถ้าแสนสวยไม่ท้องเขาว่าจะพาเที่ยวนานกว่านี้หน่อย

[ บริษัท ]

"ท่านรองประธานว่าไงครับ ถ้าเราจะเพิ่มยอดขายโดยการผลิตสินค้าตัวนี้ออกมาอีก" มันคือคำถามของท่านประธาน ที่ถามท่านรองประธานและตอนนี้ทุกคนก็อยู่ในที่ประชุม

"ดูจากแนวโน้มแล้ว สินค้าชิ้นนี้ก็คงจะติดตลาดได้เร็วหน่อย ผมเห็นด้วยครับ" แทนไทซึ่งตอนนี้เป็นท่านรองประธานได้ตอบท่านประธานไป..นั่นก็คือพยัคฆราช

ใช่แล้วตอนนี้สิงหราชยกบริษัทให้ทั้งสองบริหารงานกันเอง

"เอาตามนี้แล้วกัน ให้ทุกคนไปคิดโปรเจคใหม่ออกมา และจ้างบริษัทโฆษณาช่วยโปรโมทสินค้าก่อนที่จะวางจำหน่ายและส่งออกต่างประเทศ" พอตกลงกันได้ พยัคฆราชก็หันไปพูดกับในที่ประชุม

"เสร็จจากประชุมแล้วผมจะกลับบ้านนะ มีอะไรก็มาพบท่านรองได้เลย"

"ไปฮันนีมูนกลับมายังไม่พออีกเหรอครับท่าน" แทนไทแซวพี่ชายของภรรยาเบาๆ

"ของแบบนี้มันไม่พอกันง่ายๆ หรอก..หรือคุณพอแล้ว"

"หึ.." โดนสวนกลับทันควันมาก

เย็นวันเดียวกัน

"ทำไมถึงกลับค่ำจังเลยคะ ไหนบอกว่าพี่พยัคฆ์มาแล้วคุณจะทำงานน้อยลงไง"

"อย่าให้พูดถึงรายนั้นเลย หนีกลับบ้านตั้งแต่ประชุมเสร็จ"

"แต่ก่อนเห็นกัดกันตลอด เดี๋ยวนี้ขาดกันไม่ได้" อักษรสุดานึกขำ เพราะแต่ก่อนเวลาที่กลับมาประเทศไทย เคยได้ยินแสนสวยบ่นให้ฟังอยู่บ่อยๆ

"แม่ตั้งสำรับข้าวพอดีมาทานพร้อมกัน"

"ผมเหนื่อยมากเลยครับแม่ ผมขอนอนก่อนแล้วกัน" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ขอตัวเข้าห้อง

"ได้เลื่อนขั้นสงสัยจะงานหนักมากเลยสิท่า" กานดาได้แต่บ่นพึมพำตามหลังลูกชาย

ดึกดื่นคืนเดียวกันนั้น

อักษรสุดานอนพลิกไปมา แต่ผู้เป็นสามีหลับไม่รู้เรื่อง

หลายวันต่อมา

ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ช่วงหลังมานี้ทั้งสองไม่ค่อยได้พูดคุยกันด้วยซ้ำ มันยิ่งทำให้คนท้องรู้สึกน้อยใจ และสงสัยปนเปกันไป

ห้องท่านรองประธาน.. และเป็นห้องเดิมของพยัคฆราช

แกร้ก~ เที่ยงวันนั้นประตูห้องทำงานของท่านรองประธานได้ถูกเปิดเข้ามาโดยถือวิสาสะ คนที่อยู่ด้านในถึงกับหันมองไปที่ประตูพร้อมกัน

"คุณมาได้ยังไง" แทนไทลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงเข้ามาหาคนที่เปิดประตูเข้ามา

"ทำไมคะ เดี๋ยวนี้ฉันมาหาที่บริษัทไม่ได้แล้วเหรอ" อักษรสุดาพูดกับสามี แต่สายตามองไปดูอีกคนที่นั่งอยู่เก้าอี้ด้านหน้าของสามี

"เธอเป็นฝ่ายการตลาดที่จะเข้ามา."

"พนักงานเหรอคะ" อักษรสุดาถามแทรกขึ้น

"ใช่ครับ พนักงานเข้ามาใหม่"

"เดี๋ยวนี้พนักงานมานั่งคุยกับท่านรองประธานเลยเหรอคะ"

"ผมก็กำลังจะแนะนำอยู่นี่ไง เธอเป็นฝ่ายการตลาดที่จะมาดูสินค้าตัวใหม่ที่กำลังจะวางขาย"

"แสดงว่าคุณกำลังยุ่งงานอยู่ใช่ไหมคะ ถ้างั้นฉันไม่กวนแล้ว" ว่าแล้วอักษรสุดาก็กลับหลังหันกำลังจะเดินไปที่ประตู แต่ถูกสามีคว้าตัวไว้ก่อน

"ผมขอโทษที่ไม่มีเวลาให้คุณ ผมขอคุยงานแป๊บหนึ่งเดี๋ยวเราออกไปทานข้าวด้วยกัน" ชายหนุ่มโอบกอดภรรยาต่อหน้าผู้หญิงที่กำลังคุยงานอยู่ เขาทำให้เธอรู้ว่าเธอคือคนที่สำคัญที่สุดยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

"ถ้างั้นฉันออกไปรอข้างนอกก็ได้ค่ะ"

"ทำไมต้องไปรอข้างนอกด้วย มานั่งรอตรงนี้ดีกว่า" ว่าแล้วแทนไทก็จูงมือของเธอให้มานั่งรอที่โซฟาอีกมุมนึงของห้อง

ชายหนุ่มเดินมาหยิบเสื้อสูทที่พาดไว้หลังเก้าอี้ แล้วกลับไปคลุมขาเธอไว้ เพราะอุณหภูมิในห้องค่อนข้างเย็น

"เราคุยถึงไหนแล้วนะครับ"

"ถึงตรงที่เราจะกระจายสินค้าไปตามห้างสรรพสินค้าค่ะ"

แล้วแทนไทก็คุยงานต่อ แต่สายตาของเขาก็แอบชำเลืองมองมาที่เธอบ่อยๆ

"เอาตามนี้แล้วกัน คุณก็ไปคุยกับลูกน้องในแผนก พอได้เรื่องยังไงค่อยเอามาเข้าที่ประชุม"

"ค่ะ"

"ไปทานข้าวกันครับ" พอผู้หญิงคนนั้นออกจากห้องไป ชายหนุ่มก็เดินมาหาเธอที่นั่งทำตัวกระดุกกระดิกอยู่เมื่อครู่