บทที่ 107

เมื่อถึงเวลากลับ เวินถิงเยี่ยนจึงเดินออกไปส่งคุณหมอฟู่

กว่าเวินถิงเยี่ยนจะล่ำลาคุณหมอฟู่เสร็จแล้วกลับเข้าบ้านมาอีกที ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ทั้งเจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยนจึงต้องค้างคืนที่บ้านคุณย่า

นี่เป็นครั้งแรกในรอบห้าปีที่เวินถิงเยี่ยนมาค้างที่นี่ แถมยังนอนห้องเดียวกับที่เจี่ยนจือเคยอยู่ตอนเด็ก ในห้องมีเพียงเตียงเดี่ยวเล็ก ๆ หนึ่งเตียง

จริง ๆ แล้ว บ้านคุณย่าไม่ได้มีห้องนี้แค่ห้องเดียว ยังมีห้องของพ่อแม่และน้องชายที่เคยอยู่ที่นี่ด้วย

เจี่ยนจือมองไปยังเตียงแคบ ๆ นั่นแล้วเอ่ยแนะนำเขา “ห้องฉันมันเล็กเกินไปแล้ว นายจะไป…”

“เธอคิดว่าไงล่ะ？”

เธอยังไม่พูดไม่ทันจบ เขาก็เอ่ยตัดบทเธอทันที

เจี่ยนจือเลยเงียบลง