บทที่ 106

ช่างเถอะ ไม่ต้องคิดให้ปวดหัวเปล่า ๆ

เธอกดส่งโลเคชันให้คุณหมอ

“คุยกับใคร？”

ตอนนี้เหมือนเวินถิงเยี่ยนติดเรดาห์ไว้บนตัวเธออย่างไรอย่างนั้น แค่เธอขยับตัวนิดหน่อยก็ส่งสัญญาณเตือนไปที่เขาทันที

เจี่ยนจือขี้เกียจจะสนใจเขา เธอหยัดตัวขึ้นเก็บโต๊ะอาหารพลางเอ่ยถามคุณย่า “คุณย่าคะ ตอนที่ทำกับข้าวยังเหลือกับข้าวอยู่ชามหนึ่งใช่ไหมคะ？”

ทุกครั้งที่เธอมาหา คุณย่ามักจะทำมื้อใหญ่เสมอ บางอย่างที่ทำหม้อใหญ่ ก็มักจะตักแบ่งเก็บไว้

“ใช่จ้ะ เก็บไว้สองถ้วยแหนะ มีไก่ตุ๋นกับเนื้อวัวตุ๋นมันฝรั่ง” คุณย่ารีบตอบคำถามเธอ

“ดีเลยค่ะ เดี๋ยวจะมีแขกมา น่าจะยังไม่ได้กินมื้อเย็น”

“แบบนี้ไม่ได้สิ เดี๋ยวย่าไปทำกับข้าวเพิ่มสักสองอย่าง เดี๋ยวย่าไปทำเลย” พูดจบคุณย่าก็รีบเข้าครัวไปทันที

ตอนนี้ตรงโต๊ะอาหารจึงเหลือแค่เจี่ยนจือกับเวินถิงเยี่ยนสองคน