บทที่ 105

เจี่ยนจือไม่มีวันจะเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ เพราะช่วงนี้เขาเหมือนจะหลุดโรคบ้าบ่อยขึ้นกว่าเก่า มักจะเผลอพูดอะไรแรง ๆ ออกมาเป็นพัก ๆ แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกกลัวหรือหวั่นเกรงอะไร

การที่คนเราจะรู้สึกหวาดเกรงหรือระแวงใครสักคนได้ นั่นก็เพราะความรู้สึกรักหรือไม่ก็ความใส่ใจที่มีต่อฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น

ตั้งแต่การแต่งงานเมื่อห้าปีก่อน เรื่องที่เธอกังวลมากที่สุดคือกลัวว่าเวินถิงเยี่ยนจะไม่รักเธอ

ตอนนี้ ความจริงทั้งหมดบอกเธอว่า เขาไม่มีวันรักเธอจริง ๆ

พอถึงวันที่ต้องยอมรับความจริงให้ได้ มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้น เพราะเธอเองก็ไม่ได้รักเขาแล้วเหมือนกัน

ที่แท้…เธอเองก็สามารถไม่รักเขาได้เช่นเดียวกัน

ระหว่างมื้ออาหาร แทบไม่มีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย

เขากินอย่างเอร็ดอร่อย กินข้าวสองชามจนหมดเกลี้ยง…