บทที่ 109

ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด！

เจี่ยนจือใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักไสเขาออกไป และอาวุธเดียวในตอนนี้ที่ยังใช้ได้ผลก็ยังคงเป็นฟันของเธอ

เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายกัดลงไปที่ไหล่ของเขา ในที่สุดก็รู้สึกได้ว่าพันธนาการที่กอดรัดเธอไว้คลายลง เธออาศัยจังหวะนั้นพลิกตัวหนี แต่เพราะว่าเตียงแคบเกินไปเวินถิงเยี่ยนเลยโดนเบียดจนตกลงไปบนพื้น

“ตุบ”เสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

เจี่ยนจือหอบหายใจอย่างแรง เธอหยัดตัวขึ้นนั่งก่อนจะทอดสายตามองร่างสูงที่นั่งอยู่บนพื้น เธออ่านสายตาที่เขามองมาไม่ออกเลยสักนิด

เธอรีบลุกออกจากเตียง ตั้งใจจะไปนอนกับคุณย่า

วินาทีที่เท้าเหยียบลงบนพื้น กลับถูกเขารวบตัวไปอีกครั้ง ในดวงตาของเขาแผ่วาบไปด้วยแววตาดุร้ายราวสัตว์ป่า “จะไปไหน？” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เจี่ยนจือพยายามดิ้นหนีสุดแรง