บทที่ 110

เธอชะงักฝ่าเท้าทันที แง้มประตูออกเล็กน้อยแนบหูลงกับบานประตูฟังคนด้านนอกคุยโทรศัพท์

“เฉิงเฉิง เชื่อฉันนะ ฉันถามหมอมาแล้ว หมอคนนั้นเป็นลูกศิษย์ของหมอชื่อดังในเมืองหลวงคนนั้นไง เธอลองดูได้จริง ๆ นะลองไปดูอีกครั้งดีไหม？”

“ไม่มีลูกเหรอ？ถ้าเธออยากอยู่กันแบบไม่มีลูก ฉันก็ไม่ติดอะไร แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แต่ว่าใจเธอจริง ๆ ไม่ได้คิดแบบนั้นนี่ เธอแค่กลัว กลัวว่าถ้าลองแล้วมันจะผิดหวัง”

“เธออย่าท้อสิ ลูกของคนอื่นยังไงก็เป็นลูกของคนอื่นอยู่ดี ทั้งชีวิตนี้…เธอไม่อยากมีลูกของตัวเองสักคนจริง ๆ เหรอ？”

“เฉิงเฉิง เดี๋ยวฉันไปรับเธอ อย่าเพิ่งงอแงนะครับ โอเคไหม？”

เจี่ยนจือเอนหลังพิงประตู ความหนาวเหน็บกัดกินไปถึงขั้วหัวใจ

มิน่าล่ะ อยู่ดี ๆ เขาถึงอยากมีลูกกับเธอขึ้นมา…