บทที่ 137

ถึงเวลาต้องจบเรื่องนี้สักที！

เวินถิงเยี่ยนนิ่งงันไป

“เจี่ยนจือ？” ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว ราวกับกำลังประเมินว่าเธอพูดจริงหรือไม่

เจี่ยนจือยกยิ้มบาง ๆ “ดึกแล้ว ฉันจะนอนแล้วล่ะ” กลับไปหาแสงสว่างของนายเถอะ

“เจี่ยนจือ เดี๋ยวค่อยนอนสิ” เขายังไม่ยอมแพ้

ตอนนี้เจี่ยนจือหันหลังหนีเขาแล้ว แต่เขายังคงพูดต่อ

“เจี่ยนจือ เรารู้จักกันมาสิบสองปี อย่างน้อยในสิบสองปีนี้ เราก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ อยู่…ยอมถอนคดีให้ได้ไหม？”

น้ำเสียงของเขาแทบจะเป็นการวิงวอน

คนที่หยิ่งทะนงอย่างเขากลับยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อลั่วอวี่เฉิง ถึงขั้นหยิบเอาความสัมพันธ์สิบสองปีของพวกเขามาเป็นข้อแลกเปลี่ยน

ต่อให้บอกว่าปล่อยวางได้แล้ว ในใจของเจี่ยนจือก็ยังอดขมขื่นไม่ได้ “เวินถิงเยี่ยน…