บทที่ 138

“เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น！” ลั่วอวี่เฉิงพุ่งไปยืนขวางหน้าประตู ปิดทางเธอไว้

เจี่ยนจือหยุดฝีเท้าลง เหลือบตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตานิ่งเฉย

ลั่วอวี่เฉิงโกรธจนดวงตาแดงก่ำ ยกมือชี้หน้าเธอ “เจี่ยนจือ ที่เธอเล่นงานฉันขนาดนี้ เพราะคิดว่าถ้ากำจัดฉันได้ เวินถิงเยี่ยนจะหันไปรักเธองั้นเหรอ？”

เจี่ยนจือเพียงหัวเราะเบา ๆ เพราะเธอไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ลั่วอวี่เฉิงฟัง

“หัวเราะเหรอ？ได้ใจใช่ไหม？ฉันจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้ฉันติดคุกจริง เวินถิงเยี่ยนก็ไม่มีวันลืมฉัน เขามีแต่จะยิ่งเกลียดเธอ！”

เจี่ยนจือมองลั่วอวี่เฉิงที่แทบจะกัดฟันพูด ก่อนจะค่อย ๆ คิดตามสิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมด ก็พบว่าคำพูดพวกนั้นไม่มีผลอะไรกับเธออีกแล้ว เวินถิงเยี่ยนจะรักหรือไม่รัก จะเกลียดหรือไม่เกลียดเธอ จะลืมหรือไม่มีวันลืมใคร…