บทที่ 152

“ได้ยินหรือเปล่า? เจี่ยนจือไม่อยากกลับบ้าน!” หลัวฮว่าชุนผลักไหล่ของเวินถิงเยี่ยนออก

เวินถิงเยี่ยนที่กำลังอุ้มเจี่ยนจือก็ถูกผลักลงไปนั่งที่โซฟา

หร่านเฉินรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้มันผิดปกติ วันนี้หลัวฮว่าชุนก็ดื่มไปไม่น้อยแล้ว เกรงว่าตอนนี้คงจะเมาแล้ว เธอเป็นห่วงว่าจะมีเรื่องกัน ดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ช่างเถอะ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว วันนี้พวกเราแยกย้ายกันได้แล้ว กลับกันเถอะ”

“ไม่ได้!” หลัวฮว่าชุนกลับไม่ยินยอม เขาจับไหล่ของเวินถิงเยี่ยนไว้จนแน่น “ถ้าวันนี้ดื่มไม่หมดก็ไม่ให้กลับ!”

เวินถิงเยี่ยนเป็นนักธุรกิจมากประสบการณ์และมีไหวพริบมาก หร่านเฉินสามารถสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ แล้วเขาจะไม่รู้สึกได้อย่างไร?

ใบหน้าของเขาย่ำแย่ “หลัวฮว่าชุน วันนี้นายดื่มเยอะเกินไปแล้ว ฉันจะไม่เอาเรื่องนาย แต่นายก็ควรทำตัวดี ๆ…