บทที่ 151

มีคนพูดขึ้นว่า “ถ้ารู้แบบนี้ ตอนสมัยม. ปลายฉันจะต้องตั้งใจเรียนแน่นอน ไม่โดดเรียนเยอะขนาดนั้นหรอก”

บางคนบอกว่า “ถ้ารู้ว่าเขาก็เคยชอบฉัน ถ้าอย่างนั้นในวันรับปริญญาฉันจะไม่ยอมถอยเด็ดขาด ฉันจะต้องไปสารภาพรักกับเขา คาดไม่ถึงว่าฉันจะเสียเวลามาตั้งหลายปี”

หร่านเฉินพูดว่า “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่มีทางไปยืมจมูกคนอื่นหายใจแน่นอน”

หลังจากเหล้าเข้าปาก ทุกคนก็เริ่มพูดความจริง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ได้กระตุ้นความรู้สึกที่อ่อนไหวที่สุด ทุกคนต่างน้ำตาไหลออกมา ตั้งแต่เด็กจนเข้าสู่วัยกลางคน ทุกคนต้องมีเรื่องให้เสียใจไม่มากก็น้อย

“เจี่ยนจือ แล้วเธอล่ะ? เรื่องที่เธอเสียใจที่สุดคืออะไร? ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะทำยังไง?” มีคนถามเธอ

เจี่ยนจือถือแก้วเหล้าอยู่ในมือ ดวงตาเปล่งประกายแสงระยิบระยับ