บทที่ 154

เธอขมวดคิ้วขึ้น สายตามึนงง ก่อนมองคนที่อยู่ตรงหน้า แล้วพูดพึมพำขึ้นว่า “ทำไมต้องทิ้งจดหมายรักของฉันด้วยล่ะ? คนเขาเขียนมาให้ฉันนะ”

“ฉันคือหัวหน้าห้อง!” เวินถิงเยี่ยนพูดขึ้นด้วยสีหน้าตึงเครียด “ที่โรงเรียนไม่อนุญาตให้คบกัน!”

เจี่ยนจือขมวดคิ้ว เหตุผลนี่มัน…

เธอต่อยไหล่เขาอย่างแรง “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย? นายเป็นแค่หัวหน้าห้อง ไม่ใช่ครูที่ปรึกษาสักหน่อย! เขาเขียนจดหมายรักให้ฉัน มันเป็นของส่วนตัวของฉัน ไม่เห็นเกี่ยวกับนายเลย! นายมีสิทธิ์อะไรมาทิ้งของของฉัน!”

ดวงตาของเธอพร่ามัว แม้ว่าหมัดของเธอจะเบา แต่เธอก็ทุบเขาอยู่หลายครั้ง ดังนั้นจึงทำให้หน้าอกและหัวไหล่ของเขาสะเทือน

“เธอโกรธมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขาจับมือของเธอ “แค่ทิ้งจดหมายรักทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย?”