บทที่ 157

“หื้อ?” เธอยังคงเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงเพลง

“ตอนที่เธอเต้นแล้วดูมีความสุขมาก” เขามองรอยยิ้มของเธอ

“แน่นอนอยู่แล้ว!” เจี่ยนจือหัวเราะ เธอหมุนตัวขณะที่ยังมีเขาคอยพยุง “เจี่ยงซื่อฝาน รู้ไหมว่าในชีวิตนี้ฉันมีความสุขมากที่สุดตอนไหน?”

สายตาของเวินถิงเยี่ยนตึงเครียดขึ้น “ตอนไหน?”

“ก็ตอนอยู่ในมหาวิทยาลัยเต้นสี่ปี สี่ปีนั้นเป็นช่วงเวลาอิสรภาพของฉันเลย” เจี่ยนจือหมุนตัวไปรอบ ๆ ทำให้เธอยิ่งเวียนหัวกว่าเดิม จากนั้นก็ล้มลงในอ้อมกอดของเวินถิงเยี่ยน “ในตอนนั้นฉันได้เต้น ได้มีนาย…”

ได้เต้น ได้มีพวกนายเป็นคู่เต้นที่ดีของฉัน

แต่เพราะเธอเมามากเกินไป ดังนั้นหลังจากที่พูดคำว่า “นาย” จบ เธอก็ทรุดตัวลงซบหน้าอกของเวินถิงเยี่ยนไม่พูดไม่จา

เวินถิงเยี่ยนยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม กอดเธอไว้ตัวแข็งทื่อ