บทที่ 156

เจี่ยนจือขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ไม่ได้ จะยกแบบนี้ไม่ได้ นายไม่มีแรงเลยหรือไง ไม่ได้กินข้าวมาเหรอ?”

เวินถิงเยี่ยน “...”

พวกเขากำลังซ้อมเต้นอยู่เหรอ? ส่วนเขาเป็นพระเอกในเรื่อง?

“เจี่ยนจือ พวกเราถึงบ้านแล้ว กลับเข้าบ้าน” เขาพูดขึ้น

“ซ้อมได้แค่นี้ยังคิดจะกลับบ้านอีกเหรอ? ไม่ได้เด็ดขาด เริ่มใหม่! เพลงล่ะ? ทำไมเพลงถึงหยุดไปแล้ว?”

“เจี่ยนจือ เลิกเรียนแล้ว!” เวินถิงเยี่ยนทำได้เพียงต้องคล้อยตาม จากนั้นก็อุ้มเธอเข้าไปในลิฟต์

“เลิกเรียนแล้วก็ยังต้องซ้อมต่อ! กลับไป! กลับเข้าห้องซ้อม!” เจี่ยนจือขยับตัวดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา

เวินถิงเยี่ยนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “โอเค ๆ กลับไปแล้ว ตอนนี้กำลังกลับไปแล้ว ถึงแล้ว กำลังจะถึงแล้ว”

เวินถิงเยี่ยนอุ้มเธออยู่ตลอด รอจนกระทั่งลิฟต์จอดที่ชั้นของพวกเขา