บทที่ 167

เจี่ยนจือหันหลังเดินออกจากโรงพยาบาล

ตอนนี้ตัวเธอเองเริ่มตระหนักได้นิดหน่อยแล้ว：ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ก็ไม่ทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ คอยระแวงว่าคนอื่นจะรู้เรื่องที่เธอขาพิการเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

ใช่ เธอขาไม่ดี มันคือความจริงแต่เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ ไม่ใช่ตราบาปของชีวิต ทำไมเธอต้องอับอายด้วย？

ความรัก มักทำให้คนด้อยค่าตัวเอง

หรือจะพูดอีกอย่างหนึ่ง รักคนที่เขาไม่เห็นค่า มีแต่จะทำให้ตัวเองดูไร้ค่า

พอเลิกยึดติดกับความรักนั้น ก็เหมือนได้ปลดปล่อยตัวเองอีกครั้ง

เมื่อตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้ ตอนที่อยู่ที่โถงโรงพยาบาล ไม่ว่าเวินถิงเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงจะทำให้เรื่องราวมันย่ำแย่แค่ไหน เธอก็ไม่เจ็บปวดอีกต่อไป เพราะไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการที่เธอได้โบยบินด้วยปีกของตัวเอง