บทที่ 166

แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันที

เจี่ยนจือยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างสบาย ๆ “สวัสดีค่ะ คุณเวิน”

“ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？ ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ？” สายตาของเขาดูไม่ยินดีเลยสักนิด

“ ใช่ค่ะ บังเอิญจริง ๆ ” เธอยิ้มตอบ

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมทันที “ ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ไม่คิดจะบอกกันหน่อยเหรอ？”

เจี่ยนจือหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ ฉันกลัวว่าจะรบกวนไงคะ ไม่กวนแล้วดีกว่า ฉันขอตัวก่อน”

“ รอเดี๋ยว” เวินถิงเยี่ยนกลับรั้งเธอไว้

เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ？“ ทำไม？ หรือนายมีเวลาไปส่งฉัน？”

“ เดี๋ยวรอกลับพร้อมกัน” เขาตอบ

“ ไม่จำเป็น” เธอยกยิ้มมุมปาก “ ที่รัก เราสองคน ไม่ได้ไปทางเดียวกัน”

อีกไม่นาน พวกเราก็ต้องเดินบนทางแยกแล้ว นับถอยหลังอีกแค่หกวัน