บทที่ 169

“โอ๊ะ！” คุณย่ารู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่ได้กังวลเรื่องอื่นเลย แค่กลัวว่าตัวเองจะขายหน้าต่อหน้าเวินถิงเยี่ยน แล้วจะทำให้เจี่ยนจือพลอยลำบากไปด้วย

แต่เวินถิงเยี่ยนกลับหยัดตัวลุกขึ้น “ ไม่เป็นไรครับคุณย่า เช็ดออกก็เรียบร้อยแล้ว”

ทางร้านอาหารมีบริการทิชชู่เปียกไว้ให้ เวินถิงเยี่ยน จึงหยิบผ้านั้นเช็ดที่มือและข้างริมฝีปากของคุณย่าอย่างระมัดระวังเช็ดจนสะอาดเรียบร้อย ส่วนที่เลอะเสื้อผ้า คุณย่าไม่อยากลำบากให้เขาช่วย จึงหยิบกระดาษมาเช็ดเอง

ไม่นานก็กลับมาสะอาดเรียบร้อยตามเดิม

คุณย่ารู้สึกเกรงใจรีบเอ่ยกับเวินถิงเยี่ยน “ถิงเยี่ยน ลำบากเธอแล้วนะ”

“ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับ？ คุณย่า！”ในแววตาของเวินถิงเยี่ยนมีร่องรอยความคิดถึงวูบไหวขึ้นมา “คุณย่าครับ ที่ผมเติบโตมาได้ขนาดนี้ก็เพราะคุณย่าคอยดูแล ผมหวังจริง ๆ…