บทที่ 170

เวินถิงเยี่ยนแค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนจะคว้าข้อมือของเจี่ยนจือที่ยันประตูเอาไว้ ออกแรงเพียงเล็กน้อย มือของเธอก็ต้านแรงไม่อยู่ เมื่อประตูเปิดออก เขาแทรกตัวเข้ามาในลานบ้านทันที

“ไปกันเถอะ คุณนายเวิน” เขาโอบเอวเธอไว้ ก่อนจะตะโกนเข้าไปในบ้าน “คุณย่าครับ จะให้ผมกับเจี่ยนจือออกไปซื้อผลไม้เพิ่มไหม？”

สิ่งที่เจี่ยนจือกังวลคือพาสปอร์ตที่ยังวางอยู่บนโต๊ะในบ้านต่างหาก

คุณย่าเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ต้องหรอกจ้ะ ในบ้านยังมีผลไม้อีกเยอะเลย”

“ครับ งั้นพวกผมก็ไม่ออกไปซื้อแล้ว” เวินถิงเยี่ยนโอบเธอไว้แน่น ก่อนจะก้มมองเธออย่างผู้ชนะ ราวกับจะพูดว่า： ถ้าแน่จริงก็ลองหาเรื่องต่อหน้าคุณย่าสิ？

เจี่ยนจือเม้มปากแน่น

แล้วแต่นายเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ ยังไงก็เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้ว