บทที่ 174

เจี่ยนเฉิงจวินพูดพลางเตะเจี่ยนโจวอย่างแรงหนึ่งที เป็นสัญญาณให้เขา

เจี่ยนโจวจำใจก้าวออกมา แสร้งตีหน้าอมทุกข์ “คุณย่าครับ ตอนผมยังเด็กคุณย่ารักผมที่สุดไม่ใช่เหรอครับ？ตอนนี้รักแค่พี่แล้วเหรอ？หรือเพราะผมไม่ได้ดิบได้ดี หาเงินไม่ได้เท่าพี่คุณย่าเลยดูถูกผม？”

“พูดบ้าอะไร！” คุณย่าโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม “ในบ้านนี้ นอกจากพวกแกสามคนแล้ว มีใครสนใจเงินนั่นบ้าง？”

“คุณย่า ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงไม่รักผมแล้วล่ะ？แค่คิดว่าคุณย่าไม่รักผม ในใจผมก็เจ็บไปหมด…” เจี่ยนโจวทำท่าจะร้องไห้ออกมา

เพราะเป็นหลานชาย คุณย่าเลยพูดแรงกับเขาไม่ลง ดวงตาแดงก่ำ ก้อนเนื้อในอกปวดหนึบ

เจี่ยนจือทนฟังต่อไปไม่ไหว “คุณย่าไม่รักนาย？เจี่ยนโจว นายพูดจาไร้จิตสำนึกแบบนี้ออกมาได้ยังไง？ตอนนายยังเด็ก พ่อแม่ของนายมัวแต่เที่ยวเล่น…