บทที่ 173

เจี่ยนจือเงยหน้าสบตาผู้เป็นพ่อ ราวกับจะสื่อว่า：ตบสิ！

หลิวซิ่วอวิ๋นรั้งแขนของเจี่ยนเฉิงจวินไว้ ส่งสายตาให้เขา “ลูกโตแล้ว มีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว อย่าลงไม้ลงมือเลย！”

เจี่ยนเฉิงจวินเข้าใจความหมายที่หลิวซิ่วอวิ๋นจะสื่อ ไม่ใช่ว่าลูกโตแล้วหรืออะไรหรอก แค่ตอนนี้สถานะไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้เธอกลายเป็นภรรยาประธานบริษัทแถมครอบครัวยังต้องพึ่งเงินของสามีเธออยู่！

เจี่ยนเฉิงจวินหอบหายใจฮึดฮัด พยายามกดอารมณ์ไว้

หลิวซิ่วอวิ๋นแสร้งทำหน้าที่แม่ผู้แสนดีอบรมสั่งสอนเจี่ยนจือ “เจี่ยนจือ พ่อกับแม่เลี้ยงแกตั้งแต่เล็ก ไม่ว่ายังไงก็ต้องรู้จักทดแทนบุญคุณบ้าง”

“พวกแม่เลี้ยงเหรอ？” เจี่ยนจือย้อนถาม “พวกแม่เคยหาข้าวให้หนูกิน？เคยส่งหนูเรียนบ้างไหม？ตั้งแต่เล็กจนโต คนที่เลี้ยงหนูมีแต่คุณย่า！”