บทที่ 179

เวินถิงเยี่ยนหันกลับไปมองเจี่ยนจือโดยไม่รู้ตัว เจี่ยนจือยังคงพิงกรอบหน้าต่างรถแล้วมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

จะว่าไปแล้ว นี่มันเป็นตุ๊กตาที่เธอเอาไปให้เวินถิงเยี่ยนที่ออฟฟิศไม่ใช่เหรอ? คาดไม่ถึงว่าลั่วอวี่เฉิงจะเป็นคนเอามันกลับมา

“ฮาย!” เจี่ยนจือที่อยู่ในรถก็โบกมือทักทายพวกเขา “ฉันอยู่ตรงนี้ เธอมาพูดกับฉันตรง ๆ เลยไม่ดีกว่าเหรอ ไม่ต้องให้เขามาบอกต่อหรอก”

ตอนที่เห็นเธอ ลั่วอวี่เฉิงกลับตกใจมาก และยิ่งเห็นรอยยิ้มของเธอ เธอก็ยิ่งตกใจกมากกว่าเดิม ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา ถ้าเธอไม่ยอมถอนฟ้องขึ้นมาจะทำยังไง

“เจี่ยนจือ…” ลั่วอวี่เฉิงเริ่มทำการแสดงต่อหน้าของเธอ “ขอโทษนะ เธอ…เธอยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันทิ้งตุ๊กตาพวกนี้ไม่ได้จริง ๆ มันไม่ใช่ทั้งของแบรนด์เนม ไม่ใช่บ้านหลังใหญ่ ไม่ใช่นาฬิการาคาแพง…