บทที่ 180

“อาเยี่ยน! นายชอบป้ายไม้นั่นขนาดนั้นเชียวเหรอ?” ลั่วอวี่เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ เหมือนว่าเวินถิงเยี่ยนกำลังรังแกเธออยู่อย่างไรอย่างนั้น

เวินถิงเยี่ยนไม่ได้ตอบอะไร

เจี่ยนจือที่อยู่ด้านหน้าก็หัวเราะขึ้น “ป้ายไม้แผ่นนั้นทำจากไม้พะยุง แกะสลักเป็นคำว่า สมปรารถนา เพื่อเป็นการอวยพรให้เวินถิงเยี่ยนปลอดภัยและสมความปรารถนา”

“ไม้พะยุง…” ลั่วอวี่เฉิงพูดพึมพำ “นั่น นั่นมันแพงมากไม่ใช่เหรอ? อาเยี่ยน…ขอโทษนะ…”

แล้วเธอก็เป็นแบบนี้ตลอด ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมา ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอเหมือนเป็นผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่เสมอ

ลั่วอวี่เฉิงยังหันไปขอโทษเจี่ยนจือ “เจี่ยนจือ ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นแพงและมีค่ามาก ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ไม้ธรรมดา”

เจี่ยนจือมองเธอพร้อมรอยยิ้ม “อ่า?