บทที่ 182

ถูกต้อง แล้วในตอนนั้นใครให้ย้ายของของคุณย่าออกล่ะ อีกทั้งยังสั่งสอนฉันเรื่องพื้นที่ส่วนตัว ตอนนั้นเขาไม่คิดว่าฉันจะรับไม่ไหวบ้างหรือไง…

“เธอยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว” เขาขมวดคิ้วขึ้น ดวงตาดำมืด เหมือนมีระลอกคลื่นอยู่ภายใน “ทำไมช่วงนี้เธอเอาแต่ยิ้มแบบนี้ล่ะ นี่มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย”

“มันจะทำให้นายรู้สึกไม่สบายใจได้ยังไง?” เจี่ยนจือพูดขึ้นของรอยยิ้ม “หรือฉันต้องทะเลาะกับนายจนเรื่องราวใหญ่โต นายถึงจะพอใจ”

เวินถิงเยี่ยนเงียบเสียงไปอีกครั้ง เขาก้มหน้าครุ่นคิดอยู่นาน จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เธอกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันเรียกรถให้เธอ ส่วนฉันจะไปส่งลั่วอวี่เฉิง”

“อ่า ได้สิ แต่ไม่ต้องเรียกรถให้ฉันหรอก เดี๋ยวฉันเรียกเอง”

“เจี่ยนจือ…” เขาหลับตาลง เหมือนพยายามระงับโทสะ…