ตอนที่ 1 รักแรก

ฝนเริ่มตกหนักอย่างไม่ขาดสาย

ที่ทางเข้าโรงพยาบาล

เซซิเลีย สมิธยืนอยู่ที่ทางเข้าโรงพยาบาล เธอกำผลการทดสอบการตั้งครรภ์ไว้ในมือที่บอบบาง ผลปรากฏว่าไม่ตั้งครรภ์อย่างแน่นอน

“แต่งงานไปตั้งสามปีแล้ว แต่แกก็ยังไม่ท้องสักทีเหรอ?”

“แกมันไร้ค่า ถ้าแกไม่ท้องในเร็วๆ นี้ ตระกูลเรนส์เวิร์ธจะไล่แกออกไป แล้วตระกูลสมิธจะเป็นยังไงกันล่ะ?”

พอลล่า เอสโคบาร์ แม่ของเซซิเลีย แต่งตัวจัดเต็มและสวมรองเท้าส้นสูง เธอชี้ลูกสาวด้วยใบหน้าที่ดูเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ดวงตาของเซซิเลียเลื่อนลอย คำที่เธออยากจะพูดกลับติดอยู่ในใจ ในที่สุดก็รวมกันออกมาเป็นคำหนึ่ง

“หนูขอโทษ”

“ฉันไม่ต้องการให้แกมาขอโทษ สิ่งที่ฉันต้องการคือแกมีลูกกับนาธาเนียล แกเข้าใจไหม?”

เซซิเลียคอแห้งผาก เธอไม่แน่ใจว่าจะตอบอย่างไรดี

พวกเขาแต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่นาธาเนียล เรนส์เวิร์ธผู้เป็นสามีของเธอนั้นไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย

แล้วพวกเขาจะมีลูกได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าเธอสิ้นหวัง พอลล่าก็รู้สึกว่าเธอไม่เหมือนตัวเองเลย

“ถ้าแกจัดการไม่ได้ งั้นก็ช่วยให้นาธาเนียลไปเจอผู้หญิงคนอื่นเสีย เขาจะจำความใจกว้างของแกได้แน่”

เซซิเลียจ้องมองร่างของแม่ที่เดินห่างออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่อาจเข้าใจได้ว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

แม่แท้ๆ ของเธอขอให้เธอไปหาผู้หญิงคนอื่นมาให้สามีตัวเอง

ความเยือกเย็นเกาะกุมหัวใจเธอ

ขณะที่เซซิเลียนั่งรถกลับบ้าน คำพูดสุดท้ายของพอลล่าก็ก้องอยู่ในใจเธอ พร้อมด้วยเสียงคำรามเป็นระยะๆ ในหูของเธอ

เธอรู้ว่าอาการป่วยของเธอแย่ลงมาก

ในตอนนั้น เธอก็ได้รับข้อความหนึ่ง

ข้อความนั้นมาจากนาธาเนียลอย่างสม่ำเสมอตลอดสามปีที่ผ่านมา โดยระบุว่าผมจะไม่กลับบ้านคืนนี้

ตลอดระยะเวลาสามปีที่แต่งงานกันมา นาธาเนียลไม่เคยกลับบ้านเลยสักคืน และเขาก็ไม่เคยแตะต้องเธอด้วย

เซซิเลียยังจำคืนแต่งงานของพวกเขาเมื่อสามปีก่อนได้แม่น

เขาบอกไว้ว่า “ในเมื่อคุณที่มาจากตระกูลสมิธกล้าหลอกให้ผมแต่งงานด้วย งั้นก็เตรียมเผชิญกับความโดดเดี่ยวตลอดชีวิตได้เลย”

สามปีก่อน ตระกูลสมิธกับตระกูลเรนส์เวิร์ธ์ได้ก่อตั้งพันธมิตรแห่งธุรกิจร่วมกันผ่านการแต่งงาน

มีการให้คำมั่นสัญญาไว้แล้ว โดยทั้งสองฝ่ายได้รับประโยชน์ร่วมกัน

แต่ในวันแต่งงาน ตระกูลสมิธกลับเปลี่ยนใจอย่างไม่มีใครคาดคิด พวกเขาโอนทรัพย์สินทั้งหมดไปที่อื่น รวมทั้งเงินหลายพันล้านที่มอบให้กับนาธาเนียลสำหรับการแต่งงานกับเซซิเลียด้วย

เงาดำทอดผ่านดวงตาของเซซิเลีย แต่เธอก็ตอบกลับข้อความของนาธาเนียลด้วยคำว่า “โอเค” ไปตามปกติ

โดยไม่ทันรู้ตัว เธอได้ขยำรายงานผลการทดสอบการตั้งครรภ์ในมือจนเป็นก้อน

เมื่อเธอถึงบ้าน เธอก็โยนมันทิ้งในถังขยะ

ทุกๆ เดือนในช่วงเวลานี้ เธอมักจะรู้สึกเหนื่อยเป็นพิเศษ

เธอไม่ได้ทำอาหารมื้อเย็นเลย และใช้เวลาสักพักเอนกายลงบนโซฟา ล่องลอยเข้าล่องไปในห้วงความฝัน

เธอได้ยินเสียงดังก้องอยู่ในหูตลอดเวลา

นี่ยังเป็นเหตุผลที่นาธาเนียลรังเกียจเธออีกด้วย เธอได้ยินไม่ค่อยถนัดนัก ซึ่งในสังคมชั้นสูงก็ถือว่าเป็นความพิการอย่างหนึ่ง

นาธาเนียลจะยอมให้เธอมีลูกในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร?

นาฬิกาแขวนผนังส่งเสียงทุ้มๆ

ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าแล้ว

อีกหนึ่งชั่วโมง นาธาเนียลก็จะกลับมา

เมื่อฟ้าสาง เซซิเลียจึงรู้ตัวว่าเธอหลับไปทั้งคืนบนโซฟาโดยไม่รู้ตัว

เธอรีบลุกขึ้นไปเตรียมอาหารเช้าให้นาธาเนียล เพราะกลัวว่าจะมีความล่าช้าแม้เพียงเสี้ยววินาที

นาธาเนียลทำงานอย่างพิถีพิถันโดยคำนึงถึงเวลาอย่างเคร่งครัด ครั้งหนึ่ง เซซิเลียต้องไปงานศพของพ่อและลืมกลับมาเตรียมอาหารเช้าให้ตรงเวลา

หลังจากนั้น เขาก็ไม่ส่งข้อความหรือพูดกับเธอเลยแม้แต่คำเดียวตลอดทั้งเดือน

หกโมงเช้า นาธาเนียลกลับมาอย่างตรงเวลา

เขาสวมสูทอย่างประณีต ร่างกายที่สูงเพรียวบางดูสง่างามอย่างมีระเบียบ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูสะดุดตา แต่ก็ไม่ได้ขาดเสน่ห์แบบผู้ชายแต่อย่างใด

แต่ในสายตาของเซซิเลีย ภาพสะท้อนของเขาในแววตาเธอกลับดูเย็นชาและเฉยเมย

เขาดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงโดยไม่ได้มองเซซิเลียด้วยซ้ำ “คุณไม่จำเป็นต้องทำอาหารเช้าให้ผมอีกต่อไปแล้ว”

เซซิเลียผงะไป

เธอไม่แน่ใจว่าเป็นสัญชาตญาณหรืออะไรอย่างอื่น แต่คำพูดที่เธอเปล่งออกมานั้นสะท้อนถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ