ตอนที่ 2 ฉันสงสารเธอจริงๆ

สเตลล่า:นาธาเนียล สองสามปีมานี่คุณคงลำบากน่าดูเลยนะ

สเตลล่า:ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้รักเธอ คืนนี้เจอกันหน่อยนะ ฉันคิดถึงคุณมาก

เซซิเลียไม่อาจตั้งสติได้จนกระทั่งหน้าจอมืดไป

เธอโบกรถแท็กซี่และตรงไปที่บริษัทของนาธาเนียล

ระหว่างทาง เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เสียงฝนที่ตกลงมาดูเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

นาธาเนียลไม่ชอบให้เซซิเลียมาหาเขาที่ออฟฟิศ ดังนั้น ทุกครั้งที่เธอมาหาเขา เธอก็จะใช้ลิฟต์บริการที่ด้านหลัง

เมสัน แซนเดอร์ส ผู้ช่วยส่วนตัวของนาธาเนียล เห็นเซซิเลียเดินเข้ามาหา เขาเพียงทักทายเธอด้วยท่าทีเรียบเฉยว่า “คุณสมิธ”

ในบรรดาคนรอบตัวนาธาเนียล ไม่มีใครมองว่าเธอเป็นนายหญิงของตระกูลเรนส์เวิร์ธเลยแม้แต่คนเดียว

เธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถพาออกมาสู่สาธารณะได้

เมื่อนาธาเนียลเห็นโทรศัพท์ที่เซซิเลียนำมาให้ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอมักจะเป็นเหมือนเดิมอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นอาหารกลางวัน เอกสาร เสื้อผ้าบางชิ้น หรือร่มที่ลืมไว้ เธอก็จะนำมาให้เขาในทุกเมื่อที่เขาลืมทิ้งไว้

“ผมไม่ได้บอกมาก่อนเหรอว่าไม่จำเป็นที่คุณจะต้องออกมาส่งของพวกนี้ให้ผม”

เซซิเลียผงะไป

“ขอโทษค่ะ ฉันลืม”

ความจำฉันแย่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

บางทีอาจเป็นเพราะเธอได้เห็นข้อความจากสเตลล่า ซึ่งทำให้เธอกลัวไปพักหนึ่ง

เธอเกรงว่านาธาเนียลจะหายไปเฉยๆ

ขณะที่เธอกำลังจะไป เธอก็หันกลับไปมองนาธาเนียล ทั้งที่เธอพยายามยั้งเอาไว้แล้ว แต่ในที่สุดเธอก็ถามออกไปอยู่ดี “นาธาเนียล คุณยังมีใจให้สเตลล่าอยู่หรือเปล่า?”

นาธาเนียลพบว่าพฤติกรรมของเซซิเลียค่อนข้างแปลกประหลาด

ไม่ใช่แค่เธอจะหลงๆ ลืมๆ เท่านั้น แต่เธอยังมีนิสัยชอบถามอะไรแปลกๆ อีกด้วย

เธอจะมีค่าคู่ควรมาเป็นภรรยาของเขาได้อย่างไร?

เขาตอบอย่างหมดความอดทน “ถ้าคุณมีเวลามากนัก ก็ไปหาอะไรทำซะสิ”

ท้ายที่สุดแล้ว เซซิเลียก็ไม่ได้รับคำตอบ

เธอเคยพยายามหางานทำมาก่อนหน้านี้ แต่สุดท้ายความพยายามของเธอถูกผู้อาวุโสของตระกูลเรนส์เวิร์ธเข้ามาขัดขวาง พวกเขาอ้างว่าการปรากฏตัวต่อสาธารณะของเธอทำให้ตระกูลต้องอับอาย

เอเลน่า กริฟฟิธส์ แม่ของนาธาเนียลเคยถามเธอออกมาตรงๆ ว่า “เธออยากให้คนทั้งโลกรู้เหรอว่านาธาเนียลแต่งงานกับภรรยาผู้พิการหูหนวกแบบเธอ?”

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เซซิเลียก็พยายามทำให้ตัวเองยุ่งกับเรื่องต่างๆ ให้มากเท่าที่จะเป็นไปได้

แม้ว่าเธอจะทำความสะอาดบ้านจนไร้ที่ติไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่หยุด

มีเพียงทางนี้ทางเดียวที่เธอจะเปิดเผยคุณค่าสุดท้ายที่เธอยังเหลืออยู่ได้

บ่ายวันนั้น เธอไม่ได้รับข้อความจากนาธาเนียลเลย

ตามปกติแล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้ มันจะแปลว่าเขาหงุดหงิด หรือไม่ก็งานยุ่งมากเกินไป

คืนนั้นมืดสนิท

เซซิเลียพยายามอย่างมากที่จะนอนหลับ

ในตอนนั้น โทรศัพท์ของเธอที่อยู่ข้างเตียงก็ดังขึ้น

เธอสังเกตเห็นว่ามันดึกมากแล้ว และเอื้อมไปที่โทรศัพท์

สายนั้นเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

เสียงที่ดังก้องมานั้นอ่อนหวาน แต่มันก็ทำให้เซซิเลียหวาดกลัว

เป็นสเตลล่านั่นเอง

“เซซี่ ได้ยินไหม? นาธาเนียลเมามาก เธอช่วยมารับเขาทีได้ไหม?”

ที่อีลีทคลับ นาธาเนียลนั่งอยู่โดยศีรษะฟุบบนโต๊ะ เขาดื่มไปจนไร้สติ

สเตลล่าที่นั่งอยู่ข้างๆ เขากำลังถูกกลุ่มคนยุยง พวกเขายืนกรานจะให้เธอร้องเพลงสักเพลงให้ได้

“สเตลล่า คุณไม่ได้กลับมาเพื่อเอาชนะใจคุณเรนส์เวิร์ธหรอกเหรอ? เอาสิ ร้องและสารภาพรักที่คุณมีต่อเขาออกมาเลย”

ความงามและเสน่ห์ที่โดดเด่นของสเตลล่า ผสมผสานกับบุคลิกที่น่ารักของเธอ ทำให้เธอได้รับความนิยมในหมู่สังคมชั้นสูง นอกจากนี้ สถานะของเธอในฐานะรักแรกของนาธาเนียลยังทำให้เหล่าเพื่อนฝูงกระตือรือร้นที่จะทำหน้าที่เป็นแม่สื่อให้กับเธออีกด้วย

แล้วสเตลล่าก็ไม่ได้ทำตัวเหนียมอายอีกด้วย เธอเลือกร้องเพลงเฮสเทรียนที่มีชื่อว่า สู่กลางใจเธอ อย่างรวดเร็ว

“ฉันหวังว่าลมยามเย็นจะหอบพัดพาฉันไปยังส่วนลึกของใจเธอ…”

เสียงของเธอไพเราะและชวนหลงใหลจนทุกคนเงียบไป

เมื่อเซซิเลียมาถึงทางเข้าห้องส่วนตัว สเตลล่าก็เพิ่งร้องเพลงจบ