ตอนที่ 3 พินัยกรรมฉบับสุดท้าย

“เธอคงยังไม่เคยลิ้มรสความหวานของความรักเลยใช่ไหม? รู้ไหม ตอนที่นาธาเนียลอยู่กับฉัน เขามักจะทำอาหารให้ฉันกิน และทุกครั้งที่ฉันป่วย เขาก็เป็นคนแรกที่เร่งมาอยู่ข้างฉัน เขาเคยพูดคำที่อ่อนโยนกับฉันมากที่สุดเลยนะว่า ‘สเตลล่า ผมหวังว่าคุณจะมีความสุขตลอดไป…’ เซซี่ นาธาเนียลเคยบอกเธอไหมว่าเขารักเธอ? เขาเคยบอกฉันอยู่ทุกเวลา แต่ฉันมักจะคิดว่าเขาทำตัวเป็นเด็ก…”

เซซิเลียฟังอยู่เงียบๆ เธอทบทวนถึงช่วงเวลาที่อยู่กับนาธาเนียลในช่วงสามปีที่ผ่านมา

เขาไม่เคยก้าวขาเข้าไปในห้องครัวเลย

เมื่อเธอป่วย เขาก็ไม่เคยพูดแสดงความเป็นห่วงแม้สักครั้ง

ส่วนความรักนั้น เขาไม่เคยพูดถึงเลย

เซซิเลียมองเธออย่างใจเย็น “พูดจบแล้วหรือยัง?”

สเตลล่าผงะไป

บางทีอาจจะเป็นเพราะความสงบนิ่งอย่างล้นเหลือของเซซิเลีย หรืออาจเป็นเพราะดวงตาใสๆ ของเธอที่ดูเหมือนจะสามารถมองทะลุถึงวิญญาณของใครบางคนได้

เธอนิ่งอึ้งไปจนกระทั่งเซซิเลียเดินจากไป

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ในตอนนี้ สเตลล่าดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนตอนแรก นั่นคือเด็กกำพร้ายากจนที่ต้องพึ่งพาเงินการกุศลของครอบครัวสมิธ

เบื้องหลังภาพลักษณ์ของลูกสาวตระกูลสมิธ เธอมักทำตัวโง่เขลาอยู่เสมอ

แน่นอนว่าเซซิเลียไม่สามารถนิ่งเฉยต่อสิ่งที่สเตลล่าพูดได้

เธาเฝ้าติดตามชายที่เธอรักมาสิบสองปี เพียงเพื่อจะได้รู้ว่าครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยรักคนอื่นอย่างหลงใหลด้วยความไร้เดียงสาเหมือนเด็กเช่นกัน

หูของเธอเริ่มปวดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเธอเอื้อมมือไปถอดเครื่องช่วยฟังออก เธอก็สังเกตเห็นว่ามีรอยเลือดติดอยู่ที่เครื่องช่วยฟัง

เธอเช็ดเลือดออกไปตามปกติ จากนั้นก็วางเครื่องช่วยฟังไว้ข้างๆ

เธอไม่สามารถนอนหลับได้ จึงปลดล็อกโทรศัพท์และเปิดดูอินสตาแกรม

เธอได้เห็นโพสต์หนึ่งและอีกโพสต์ตามมา ซึ่งล้วนแท็กเธอ

เมื่อเปิดดู เธอพบว่าเต็มไปด้วยรูปภาพที่สเตลล่าโพสต์ไว้ ซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็น

รูปแรกเป็นภาพถ่ายของสเตลล่ากับนาธาเนียลตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขายืนอยู่เคียงข้างกัน ดวงตาของนาธาเนียลมีประกายสดใสและอบอุ่น

รูปที่สองเป็นบันทึกการสนทนาของพวกเขา นาธาเนียลส่งข้อความมาด้วยความรักใคร่ว่าเอลล่า สุขสันต์วันเกิดนะ ผมจะทำให้คุณเป็นคนที่มีความสุขมากที่สุดในโลกเลย

รูปที่สามเป็นรูปนาธาเนียลกับสเตลล่าที่จับมือกันเดินเล่นอยู่ตามชายหาด โดยหันหลังให้กับกล้อง

รูปที่สี่ ห้า หก และรูปอื่นๆ จำนวนนับไม่ถ้วนมากมายไปหมดจนทำให้เซซิเลียหายใจไม่ออก

เธอไม่กล้าเลื่อนลงมาดูอีก และปิดโทรศัพท์ไปอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้น เธอรู้สึกอยากยอมแพ้ขึ้นมาทันที

ในวันนั้น เซซิเลียเขียนประโยคหนึ่งในไดอารี่ส่วนตัวของเธอ

ข้อความระบุว่า: ฉันสามารถทนต่อความมืดมิดได้ แต่นั่นเป็นก่อนที่ฉันจะมองเห็นแสงสว่าง

วันต่อมา เธอลงมาเตรียมอาหารเช้าตามปกติ

จนกระทั่งหกโมงเช้าผ่านไปและนาธาเนียลก็ยังไม่กลับมา เซซิเลียจึงรู้ว่าเธอลืมที่เขาบอกก่อนหน้านี้ว่าไม่ให้เตรียมอาหารเช้าแล้ว

เธอเดาว่านาธาเนียลคงจะไม่กลับมาแล้ว เธอจึงนั่งอยู่ตามลำพังที่โซฟาและผล็อยหลับไป

“ผมไม่ได้บอกคุณเหรอว่าไม่ต้องเตรียมอาหารเช้าให้ผมอีกต่อไปแล้ว?”

เสียงที่หมดความอดทนดังก้องมา

เซซิเลียตกใจตื่นและลืมตาขึ้นมาเพื่อที่จะเห็นว่านาธาเนียลกำลังเดินผ่านเธอไป

เธอขอโทษอย่างรวดเร็ว “ฉันขอโทษ ฉันลืม”

อีกแล้ว คำเดิมอีกแล้ว…

นาธาเนียลหันไปมองเธอ สายตาของเขาเย็นชาเป็นพิเศษ

เสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่วันนี้เป็นสีเทาอ่อนที่ดูถ่อมตัวมากที่สุดเหมือนตามปกติ

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีเงินเลย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาปฏิบัติต่อเธอไม่ดีมาโดยตลอด

“ทำไมคุณไม่ลืมที่จะกลับมา? ทำไมคุณไม่ลืมว่าเราแต่งงานกันแล้ว? ทำไมคุณไม่ลืมตัวตนของคุณ? คุณทนไปจากผมไม่ได้ใช่ไหม? คุณละทิ้งความร่ำรวยของตระกูลเรนส์เวิร์ธไปไม่ได้สินะ! คุณทนการต้องเสียผม นาธาเนียล เครื่องทำเงินส่วนตัวของคุณไปไม่ได้สินะ!”

คำพูดของเขาเป็นเหมือนมีด มันกรีดแทงเข้าไปในใจของเซซิเลีย

เซซิเลียหลุบตาลง “นาธาเนียล ฉันไม่เคยต้องการเงินของคุณเลยนะ”

คนที่เธอใส่ใจมาตลอดก็คือนาธาเนียล