ตอนที่ 16 ทางออกที่สิ้นหวัง

จดหมายอีกฉบับหนึ่งเป็นของมาร์ธา เมื่อแคลวินเปิดออกมา เขาก็พบว่าที่อยู่นั้นเขียนไว้ในบรรทัดท้ายสุด

เขาไม่รอช้า แคลวินรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว การก้าวยาวๆ ทำให้เขาไปถึงรถในไม่ช้า

การขับรถไปยังเขตชานเมืองทางตะวันตกนั้นไม่ไกลนัก ใช้เวลาเพียงแค่ยี่สิบนาทีเศษ แต่สำหรับแคลวินมันรู้สึกเหมือนกับว่านานชั่วนิรันดร์

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เคยเปล่งประกายอย่างเจิดจ้าราวกับแสงแดดจึงเลือกเส้นทางที่มืดมิดเช่นนี้

ระหว่างนั้น พอลล่าก็กำลังเดินทางมาที่ชานเมืองทางตะวันตกเช่นกัน เธอขับรถมาโดยเจตนาจะคว้าเงินสามพันล้านเอาไว้ในมือด้วยการไปรับเซซิเลียเพื่อไปแต่งงาน

ที่สุสานในชานเมืองตะวันตก ฝนก็ตกลงมาอย่างไร้ความปรานี

เซซิเลียนอนทรุดตัวลงตรงหน้าหลุมศพของพ่อของเธอ ฝนที่ตกหนักไม่หยุดทำให้เธอเปียกโชกไปทั่ว ชุดยาวของเธอรัดแน่นกับร่างกายที่บอบบาง และเธอนอนอยู่ตรงนั้น เธอดูเปราะบางเป็นอย่างมาก ราวกับว่าเธออาจจะหายไปจากโลกนี้ได้ทุกเมื่อ

ท่ามกลางสายฝนปรอย แคลวินเร่งฝีเท้าเข้าไปหาเซซิเลีย

“เซซิเลีย!” เขาร้องเรียก แต่ไม่มีการตอบสนองใด

เสียงเดียวที่ดังอยู่ในอากาศมีเพียงลมและฝนเท่านั้น เมื่อแคลวินไปถึงตัวเธอและอุ้มเธอขึ้นมา เขาก็เห็นขวดยาที่ว่างเปล่าวางอยู่ข้างตัวเธอ

แคลวินช้อนตัวเธอขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา

ตัวเธอเบามาก!

เขาร้องเรียกเธอเสียงดัง ความตื่นกลัวก่อตัวขึ้นในอก “เซซิเลีย ตื่นสิ! ไม่ว่าคุณจะทำอะไรลงไป อย่าหลับเด็ดขาดนะ!”

เขาไม่ยอมเสียเวลา แคลวินเริ่มเดินลงมาจากภูเขาอย่างเร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ขณะที่อุ้มเธอไว้

“คุณนายสมิธครับ เรามาถึงแล้ว” คนขับรถแจ้งขณะที่พวกเขาจอดรถที่สุสาน

พอลล่าจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นคนที่ไม่คุ้นเคยกำลังอุ้ม… เซซิเลีย ความโกรธก็ลุกโชนขึ้นในใจ

“แกกล้ามากนะ เซซิเลีย!” พอลล่าตวาดขณะที่ก้าวลงจากรถ เธอถือร่วมเอาไว้ในมือเพื่อกันฝนที่ตกลงมา