ตอนที่ 15 การบอกลาครั้งสุดท้าย

โทรศัพท์เลื่อนหลุดจากมือเซซิเลีย มันตกลงไปบนพื้นที่เปียกฝน ขณะที่หน้าจอค่อยๆ มืดดับลง

เธอพิงหลุมศพของพ่อไว้และกอดหุ่นเอาไว้ในอ้อมแขน ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักอย่างต่อเนื่อง เธอรู้สึกราวกับว่าเห็นพ่อเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

คนที่รักเราอย่างลึกซึ้งนั้นเป็นเรื่องในอุดมคติ ขณะที่คนที่ไม่ค่อยจะรักเรานั้นเป็นความจริง ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน สุดท้ายก็ต้องเสียใจอยู่เสมอ

ที่ดัลโทเนียวิลล่า นาธาเนียลจ้องมองโทรศัพท์ที่สายตัดไป เขารู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ

เขากดโทรออกไปที่เบอร์ของเธออีกครั้ง แต่ก็ได้ฟังแต่เสียงอัตโนมัติว่า “ขออภัยค่ะ ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง…”

เขาลุกขึ้นยืน ก่อนจะสวมเสื้อโค้ท จากนั้นก็กำลังจะออกไป แต่เมื่อไปถึงประตู เขาก็ชะงัก

เซซิเลียต้องกำลังเล่นตัวอยู่แน่ๆ เรากำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว เธอจะทำอะไรแล้วมันทำไมต้องสำคัญต่อฉันด้วย?

นาธาเนียลกลับไปที่ห้องนอน เขาพบว่าตัวเองนอนไม่หลับ คำพูดของเซซิเลียยังคงดังก้องอยู่ในใจเขา

“ถ้า… ถ้าฉันรู้ว่าแม่กับน้องชายฉันทำแบบนั้น ฉันก็คงจะไม่มีวัน… เลือกแต่งงานกับคุณแน่ ถ้าฉันรู้มาก่อน… ว่าคุณยังมีใจให้สเตลล่าอยู่… ฉันก็จะไม่มีวันแต่งงานกับคุณ ถ้าฉันรู้ว่าพ่อของฉันจะเกิดรถชนเสียชีวิตในวันแต่งงานของฉัน ฉัน… ฉันก็คงไม่แต่งงานกับคุณ”

นาธาเนียลพบว่าเขามายืนอยู่นอกห้องเซซิเลียโดยที่แทบจะไม่รู้ตัว เธอจากไปนานเกินหนึ่งเดือนแล้ว

เขาผลักประตูแล้วเดินเข้าไปข้างใน ห้องนั้นมืดสนิท และความว่างเปล่าก็ทำให้รู้สึกหายใจไม่ออก

เขาเปิดไฟ ห้องนั้นดูว่างเปล่า ไร้ข้าวของส่วนตัวใดๆ

นาธาเนียลทรุดตัวลงนั่งและเปิดลิ้นชักข้างเตียง เขาพบสมุดบันทึกเล่มเล็กอยู่ข้างใน

ในหน้าหนึ่ง มีประโยคเดียวเขียนเอาไว้ว่า ฉันเชื่อว่าคนที่เลือกจะจากไปนั้นได้เจอกับความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่มาก นี่เป็นเพราะใจของเธอเผชิญกับการดิ้นรนมานับครั้งไม่ถ้วนก่อนที่เธอจะตัดสินใจในที่สุด