ตอนที่ 7 ลูกสาวที่ไร้ประโยชน์

ตามปกติ แม้จะไม่มีเครื่องช่วยฟัง แต่เซซิเลียก็จะได้ยินเสียงแผ่วเบา

เธอพยายามลุกขึ้น ก่อนจะคว้าขวดยาบนโต๊ะข้างเตียงแล้วหยิบยาหนึ่งเม็ดเข้าปาก ยานั้นขมและแห้งผาก

หลังออกมาจากดัลโทเนียวิลล่าที่ซึ่งเธออยู่มาตลอดสามปีหลัง เธอก็กลับไปที่บ้านก่อน

แต่เมื่อเธอไปถึงหน้าประตู เธอก็บังเอิญได้ยินพอลล่ากับแม็กนัสคุยกัน

“ทำไมแม่ถึงคลอดลูกสาวที่ไร้ประโยชน์แบบนั้นออกมาได้? นี่ก็สามปีเข้าไปแล้ว และนาธาเนียลก็ไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย! เธอไม่ถือว่าเป็นหญิงสาวที่สมบูรณ์ด้วยซ้ำ และตอนนี้ยังมาคิดเรื่องหย่าอีก”

คำพูดที่โกรธเกรี้ยวของพอลล่าเป็นเหมือนมีดที่กรีดแทงใจเซซิเลีย

เธอไม่เข้าใจเลยว่า ในสายตาของพอลล่านั้น ผู้หญิงแบบไหนถึงจะเป็นหญิงสาวที่สมบูรณ์กันแน่?

เป็นผู้หญิงที่ได้รับความรักจากสามีเหรอ? หรือว่าเป็นผู้หญิงที่ตั้งท้องลูกขึ้นมาได้?

คำพูดของแม็กนัสยิ่งกรีดแทงมากกว่า

“เธอดูไม่เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลสมิธด้วยซ้ำ ผมได้ยินมาจากคนข้างนอกว่ารักแรกของนาธาเนียลกลับมาแล้ว แม้ว่าเธอจะไม่ได้หย่า เธอก็จะลงเอยด้วยการโดนไล่ออกมาจากบ้านอยู่ดี เมื่อเป็นอย่างนั้น เราอาจจะต้องวางแผนอนาคตเอาไว้ ภรรยาของคุณลาร์คเพิ่งเสียชีวิตไปไม่ใช่เหรอ? ถึงแม้ว่าเธอจะมีปัญหาทางการได้ยิน แต่เซซิเลียก็คู่ควรกับชายชราวัยแปดสิบคนนั้น...”

ขณะที่เซซิเลียนึกถึงคำพูดที่ทำร้ายกันอย่างเจ็บปวด แววตาเธอก็หม่นหมอง

เธอพยายามอย่างมากที่จะไม่จมอยู่กับคำเหล่านั้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นว่ามีข้อความที่ไม่ได้อ่านอยู่มาก

เธอคิดไปโดยไม่รู้ตัวว่าอาจจะมาจากนาธาเนียล แต่เมื่อเธอคลิกดูก็พบว่ามาจากนอร์แมน

นอร์แมนส่งมาว่าเซซี่ ผมได้ส่งข้อตกลงการโอนไปให้นาธาเนียลแล้ว แต่ท่าทีเขาไม่ค่อยดีเลย คุณก้าวต่อไปนะ มุ่งเน้นที่ตัวเองเป็นหลักเถอะ

เซซิเลียพิมพ์ตอบกลับไปขอบคุณนะคะ ฉันจะทำอย่างนั้นค่ะ

หลังจากส่งข้อความไปแล้ว เซซิเลียก็รู้สึกถึงช่วงเวลาอันว่างเปล่า

เธอต้องการคืนทรัพย์สินต่างๆ ที่เธอมีให้นาธาเนียล ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นการกระทำที่สูงส่ง แต่เป็นเพราะเธอไม่อยากติดค้างอะไรเขาอีกแล้ว

น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถรวบรวมสินทรัพย์ได้ในจำนวนเท่ากับที่ระบุไว้ในสัญญาก่อนสมรส ดังนั้นเธออาจต้องแบกรับฉายาว่าเป็นคนฉ้อโกงไปตลอดชีวิต

แม้ว่าเซซิเลียจะไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว แต่เธอก็ไม่รู้สึกหิวเลย

เป็นเพราะทุกอย่างรอบตัวเธอนั้นเงียบสงบมาก ความเงียบนี้ทำให้หายใจไม่ออก

เธอใส่เครื่องช่วยฟังและกินยาเข้าไป แต่ทำไมเธอยังไม่ได้ยินอะไรเลย?

ด้วยความกลัวว่านาธาเนียลอาจจะโทรมาจัดการขั้นตอนการหย่าร้างแล้วเธอจะไม่ได้ยิน เซซิเลียจึงตรงไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลใกล้ๆ

แพทย์ตรวจดูตามปกติและเห็นรอยเลือดแห้งอยู่ในช่องหูของเธอ

วันนั้น หลังจากได้รับการรักษาแล้ว การได้ยินของเซซิเลียก็ค่อยๆ กลับมา

“เกิดอะไรขึ้น? คุณมีอาการแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?” แพทย์ถาม

เซซิเลียตอบไปตามความจริง “ฉันมีความบกพร่องทางการได้ยินมาตั้งแต่เกิดค่ะ”

แพทย์มองหญิงสาวตรงหน้า เธอเพิ่งอายุยี่สิบต้นๆ และอยู่ในช่วงรุ่งเรือง เมื่อเธอเดินเข้ามา แพทย์ก็ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ามีอะไรผิดปกติกับเธอ

เขารู้สึกสงสารเธอ “คุณครับ พูดตามตรงนะ ถ้ายังมีอาการแบบนี้ต่อไป คุณอาจจะหูหนวกสนิทก็ได้ แม้แต่เครื่องช่วยฟังก็อาจจะช่วยคุณไม่ได้แล้วนะครับ”

ความหวังหายวับไปจากแววตาของเซซิเลีย ดูราวกับคอเธอมีก้อนบางอย่างติดอยู่ จะกลืนก็ไม่เข้า จะคายก็ไม่ออก

เธอไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน

จากนั้น แพทย์ก็มองไปที่ประตู “นี่คุณมาคนเดียวเหรอ? เพื่อนหรือครอบครัวอยู่ที่ไหนกัน?”

ครอบครัวเหรอ?

เซซิเลียคิดถึงแม่ของเธอที่ดูถูกเธออยู่ตลอด และน้องชายที่ต้องการให้เธอแต่งงานกับชายชรา เธอยังคิดถึงสามีที่แต่งงานกันมาสามปีอย่างนาธาเนียล ผู้ซึ่งรังเกียจเธอมาตั้งแต่แรก

ในที่สุด จิตใจของเธอก็เริ่มนึกถึงภาพใบหน้าเศร้าโศกของพ่อขณะที่เขานอนรอความตาย

“พ่อไม่อยากจากไปเลย ถ้าพ่อตายไป เซซี่จะทำยังไง?”

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเรกัสถึงยังคงอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสและต้องใช้เครื่องมือแพทย์ต่างๆ หลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์

เขาไม่อยากทิ้งเธอเอาไว้ เพราะเมื่อเขาจากไป เธอจะไม่เหลือครอบครัวอีกแล้ว

เซซิเลียกล้ำกลืนความขมขื่นในลำคอ ในที่สุดเธอก็ตอบแพทย์ไปว่า “พวกเขาเสียไปหมดแล้วค่ะ”

ขณะที่เธอออกจากโรงพยาบาลไป ฝนปรอยก็เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง