ตอนที่ 8 เลือดบนเตียง

เสียงของมาร์ธาดังมาจากประตู “ตื่นแล้วเหรอ? เซซี่ ฉันทำราวิโอลี่ที่คุณชอบเอาไว้ให้ มากินตอนที่มันยังร้อนๆ อยู่สิ”

ความทรงจำของเซซิเลียค่อยๆ กลับมาเพราะคำพูดเหล่านั้น

หลังออกมาจากดัลโทเนียวิลล่า เธอก็ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายและตั้งใจว่าจะมาหามาร์ธาหลังจากนั้น

เซซิเลียเคาะหน้าผากตัวเอง เธอรู้สึกไม่สบายใจความจำฉันแย่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ขณะที่เธอกำลังจะยืน เธอก็เห็นรอยเลือดใหญ่ๆ อยู่บนผ้าปูที่นอนลายดอกไม้ที่เธอนอนเมื่อคืนนี้ เธอแตะที่หูข้างขวาและพบว่ามันเหนียว เมื่อกางมือออกก็เห็นว่ามันมีเลือดเต็มไปหมด และแม้กระทั่งเครื่องช่วยฟังก็ยังมีรอยเลือดติดอยู่

ดวงตาของเธอกระตุกด้วยความหวาดกลัวขณะที่เธอรีบเช็ดหูด้วยกระดาษทิชชู่ เธอรีบดึงผ้าปูเตียงออกมา

เมื่อเห็นว่าเซซิเลียยังไม่ลงมาข้างล่าง มาร์ธาก็เห็นว่าเธอกำลังซักผ้าปูเตียงอยู่ที่ระเบียง “มีอะไรหรือเปล่า?” เธอถาม

“ประจำเดือนมาน่ะค่ะ ฉันก็เลยทำเตียงคุณเลอะ” เซซิเลียตอบพลางหัวเราะ

หลังจากซักเสร็จแล้ว เซซิเลียก็ไปกินข้าวเช้ากับมาร์ธา เธอดื่มด่ำกับความสงบนั้น

บางครั้งเสียงของมาร์ธาก็ชัดเจน บางครั้งก็แผ่วเบา เซซิเลียรู้สึกหวาดกลัว เธอกลัวว่าจะไม่ได้ยินเสียงนั้นอีก นอกจากนี้ เธอยังกลัวว่าจะทำให้หัวใจของมาร์ธาแตกสลายหากรู้เรื่องนี้

หลังจากใช้เวลาครึ่งวันที่นั่น เซซิเลียก็แอบทิ้งเงินเก็บบางส่วนไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะบอกลามาร์ธา

เมื่อเธอออกไป มาร์ธาก็ไปส่งเธอที่สถานี หญิงสูงวัยโบกมือลาด้วยความไม่เต็มใจนัก หลังจากเซซิเลียออกไปแล้วเธอจึงหันหลังกลับไปได้

ระหว่างเธอกลับบ้าน มาร์ธาก็อดคิดถึงร่างกายที่ผอมบางของเซซิเลียไม่ได้เลย เธอกดโทรศัพท์โทรไปที่สายภายในของเรนส์เวิร์ธกรุ๊ป เลขาของผู้บริหารนั้นเมื่อรู้ว่ามาร์ธาต้องการคุยกับนาธาเนียลและเธอเป็นพี่เลี้ยงของเซซิเลียมาก่อน จึงขอให้ฝากข้อความไว้

วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่เซซิเลียจากไป และเป็นครั้งแรกที่นาธาเนียลได้รับสายเกี่ยวกับเธอ เขานั่งอยู่ที่เก้าอี้ออฟฟิศด้วยความรู้สึกยินดี เป็นไปตามที่เขาเดาเอาไว้ เซซิเลียทนได้ไม่เกินสามวันหรอก

เสียงเหนื่อยล้าของมาร์ธาดังออกมาจากโทรศัพท์ “คุณเรนส์เวิร์ธ ฉันเป็นพี่เลี้ยงของเซซิเลียมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก” เธอเริ่มอ้อนวอน “ได้โปรดเมตตาเธอเถอะนะ หยุดทำร้ายเธอเสียที เธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่เห็น คุณนายสมิธไม่ต้องการเธอมาตั้งแต่เกิดและทิ้งเธอให้อยู่ในความดูแลของฉัน”

เธอพูดต่อไปว่า “เธอถูกรับตัวกลับไปตอนอายุถึงวัยเรียน… ในครอบครัวสมิธ ทุกคนทำเหมือนเธอเป็นทาสรับใช้ ยกเว้นคุณสมิธเท่านั้น ตอนที่ยังเด็ก เธอแอบโทรมาหาฉันอยู่บ่อยๆ เธอร้องไห้และบอกฉันว่า ‘มาร์ธา ฉันไม่อยากเป็นคุณหนูสมิธอีกต่อไปแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน อยากเป็นลูกสาวคุณ…’ คุณกับคุณสมิธเท่านั้นที่ทำให้เธอยังอยากอยู่ในตูเดลา ได้โปรดเถอะ ดูแลเธอให้ดี เธอใช้ชีวิตมาอย่างสมถะมากตั้งแต่สมัยเด็กจนกระทั่งตอนนี้”

อารมณ์ของนาธาเนียลเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเมื่อได้ยินคำพูดที่ติดขัดของมาร์ธา

“นี่มันอะไรกัน? ใช้เงินทำให้ผมอับอายขายหน้าแล้วเธอยังไม่พอใจอีกเหรอ? ตอนนี้จะมาเล่นบทเหยื่อใช่ไหม?” เสียงของเขาเย็นชา “เซซิเลียจะใช้ชีวิตมายังไงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม!”

“เธอสมควรได้รับมันทั้งหมด!” เขาตัดสายทันที

มาร์ธาเคยได้ยินแค่คำสรรเสริญที่เซซิเลียมีต่อนาธาเนียลเท่านั้น

เธอจึงตระหนักได้ว่าเขาไม่ดีสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ใช่คู่รักผู้สมบูรณ์แบบที่เธอจินตนาการไว้สำหรับเซซิเลียเลย

เซซิเลียอยู่ในรถและกำลังจะเดินทางกลับใจกลางเมือง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากนาธาเนียล: คุณไม่ได้บอกว่าต้องการหย่าเหรอ? เจอกันพรุ่งนี้ตอนสิบโมงเช้า

เซซิเลียจ้องมองข้อความนั้น เธอจมอยู่ในห้วงความคิดอยู่นาน ก่อนที่จะตอบกลับไปว่า โอเค

มันเป็นแค่คำเพียงคำเดียว

แต่มันก็เตะตานาธาเนียลทันที ก็ได้! มาดูกันว่าคุณจะแกล้งทำได้อีกนานไหม เขาคิดในใจในขณะที่เขาหมดแรงจูงใจในการทำงานอย่างสิ้นเชิง เขาจึงเรียกใครบางคนออกมาดื่ม

ที่ไนท์คลับ สเตลล่าก็มาถึงเช่นกัน “มาดื่มกันจนหมดแรงไปเลยวันนี้” เธอกล่าว

แซ็กคารีนั่งอยู่ข้างๆ นาธาเนียล เขาอดไม่ได้ที่จะถามถึงเซซิเลีย “วันนี้สาวหูหนวกคนนั้นเป็นไงบ้าง?”

นาธาเนียลเลิกคิ้วเล็กน้อย “อย่าพูดถึงเธออีก พรุ่งนี้ เราจะไปหย่ากัน”