บทที่ 2

คินน์ คณิณกรณ์ เพียงแค่เอ่ยชื่อของเขา ไม่มีทางที่จะไม่มีใครไม่รู้จัก ชื่อเสียงที่โด่งดังเพราะความเพียบพร้อมของเจ้าตัวที่เกิดมาในตระกูลเก่าแก่ที่มีอิทธิพลในทวีปเอเชีย อีกทั้งฐานะที่รวยล้นฟ้าจนยากที่จะหาใครมาเปรียบเทียบ และสิ่งที่ทำให้สาว ๆ มากมายอยากจะใกล้ชิดกับเขาก็คงไม่พ้นใบหน้าคมคายที่แฝงความดุดันเอาไว้

ธุรกิจมากกว่าหลายร้อยอย่างกลายเป็นอาณาจักรขนาดใหญ่ที่มีเงินรายได้หมุนเวียนเฉียดแสนล้านทุกปี ยังไม่นับรวมธุรกิจที่ขยายสาขาไปยังต่างประเทศซึ่งก็มีรายได้มหาศาลไม่แพ้กัน

ภายใต้หน้ากากของนักธุรกิจแสนล้านนั้นยังคงมีเชื้อสายของต้นตระกูลที่เป็นหนึ่งในแก๊งมาเฟียที่มีอำนาจและเส้นสายมากมายจนยากที่ใครจะเข้าถึงตัวตนด้านมืดของพวกเขาได้

รถสปอร์ตสีขาวแล่นเข้ามาจอดด้านหน้าของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีเพียงคนในครอบครัวอาศัยอยู่ด้วยกัน มาเฟียหนุ่มก้าวเท้าลงจากรถและรีบไปอุ้มใครอีกคนออกมา พลางยื่นกุญแจให้คนขับรถ

คนด้านในที่กำลังรอฟังข่าวอย่างร้อนรนก็รีบวิ่งแจ้นมาหาพี่ชายด้วยความเป็นห่วง

“นั่นใครคะ” ควีนเอ่ยถาม ก่อนจะพุ่งเข้าไปช่วยดูอาการของหญิงสาวแปลกหน้า แต่เมื่อเห็นว่าไม่ได้เป็นอะไรมากก็คลายกังวลลง

“ผู้หญิงคนนี้โผล่เข้ามาตอนที่พี่กำลังจะบุกเข้าไปช่วยไอ้โคลด์ โดนพวกนั้นไล่ล่ามา ก็เลยช่วยเอาไว้แต่ขี้เกียจพาไปโรงพยาบาลน่ะ” คนปากแข็งไม่ยอมรับว่าเป็นห่วงแต่กลับกลบเกลื่อนด้วยการบอกว่าขี้เกียจแทน

ควีนแอบอมยิ้มเล็กน้อยพลางสำรวจตามเรือนร่างที่สะบักสะบอมจนน่าสงสาร ผู้หญิงคนนี้ตัวเล็กและผอมบางจนแทบไม่มีเนื้อเลยสักนิด

“ทำไมเธอถึงมีรอยแผลเยอะขนาดนี้ล่ะคะ คงไม่ใช่แค่โดนพวกนั้นไล่ล่ามาเฉย ๆ แต่น่าจะต้องหนีออกมาจากที่ไหนสักแห่งก่อนหน้านี้แน่นอนเลยค่ะ” ขนาดยังไม่ได้ตรวจดูดี ๆ ควีนยังพอจะรู้ว่าบาดแผลตามร่างกายมีทั้งใหม่และเก่า ยิ่งมองก็ยิ่งอนาถใจที่เห็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ โดนทำร้าย

“ถ้างั้นพี่ฝากเธอช่วยจัดการหน่อยแล้วกันนะ”

“ได้ค่ะ แต่จะพาเธอไปไว้ห้องไหนล่ะคะ” ตอนนี้ทุกห้องในบ้านก็มีคนอยู่ครบ ห้องรับแขกก็ไม่ได้ทำความสะอาดเอาไว้คงจะมีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด ส่วนห้องของพ่อกับแม่ก็คงจะใช้ไม่ได้อยู่แล้ว

“ห้องพี่ก็ได้”

“เอางั้นเหรอคะ?” เธอมองพี่ชายด้วยความประหลาดใจ สองตามองพี่ชายสลับกับหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา อดคิดไปเรื่อยไม่ได้ว่าอาจจะมีพรหมลิขิตเกิดขึ้น...

“อืม รีบไปเถอะ” คินน์ตัดบท ก่อนจะรีบเดินนำหน้าน้องสาวพาคนในอ้อมแขนขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านที่แบ่งโซนแต่ละห้องเอาไว้อย่างชัดเจน และห้องที่อยู่ซ้ายมือสุดก็คือห้องนอนของเขาที่ไม่ค่อยได้กลับมานอนสักเท่าไร

ร่างบางถูกวางลงบนเตียงอย่างง่ายดาย กระทั่งคินน์ยังรู้สึกว่าหญิงสาวตัวเบาหว่องจนน่าประหลาด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปและรีบเดินออกไปข้างนอกเมื่อควีนเดินเข้ามาแทนที่

คุณหมอสาวไฟแรงเพิ่งจะเรียนจบแพทย์จากอเมริกาเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แต่เธอกลับเพิ่งจะอายุยี่สิบสองปีถ้วนเพราะความฉลาดเป็นกรดและไอคิวที่สูงจนทำให้การสอบเข้าแพทย์ในวัยสิบหกปีไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอนัก

มือเรียวใช้ผ้าเปียกชุบน้ำบิดจนหมาดแล้วจึงค่อย ๆ เช็ดตัวให้กับร่างบางบนเตียงอย่างไม่รังเกียจ แต่ยิ่งเช็ดรอยเปื้อนออกจากผิวขาวมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเผยให้เห็นบาดแผลมากมายที่ซ่อนอยู่ ไม่ว่าจะใต้ร่มผ้าและด้านนอกก็ตาม

“น่าสงสารจัง เก่งมาก ๆ ที่หนีออกมาได้ขนาดนี้” สายตาอ่อนโยนมองใบหน้าหวานที่ซูบผอมไม่เหมาะสมกับวัยเลยสักนิด อดคิดไม่ได้ว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้างถึงได้หนีจนมาเจอเรื่องแบบนี้ แต่ก็โชคดีที่พี่ชายของเธอตัดสินใจช่วยเอาไว้

ควีนจัดการเช็ดตัว ทำแผล และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับหญิงสาวจนเรียบร้อย แม้จะอยากอยู่เฝ้าต่อจนกว่าจะฟื้น แต่พรุ่งนี้เธอยังมีหน้าที่ที่จะต้องไปเข้าเวรที่โรงพยาบาลต่ออีก

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ฝากพี่คินน์ช่วยเฝ้าเธอแทนหน่อยนะคะ ควีนต้องเข้าเวรพรุ่งนี้แต่เช้าเลยค่ะ”

“ไม่เป็นไร ไปพักผ่อนเถอะ” ฝ่ามือหนาลูบศีรษะของน้องสาวอย่างแผ่วเบา ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้สามพี่น้องก็ยังคงรักกันแน่นแฟ้นเหมือนเดิม แม้ปกติแล้วชอบหาเรื่องทะเลาะกันไปเรื่อยเหมือนเด็กไม่ยอมโตก็ตาม

“ค่ะ” เธอคลี่ยิ้มบาง ๆ ส่งให้พี่ชาย ก่อนจะเดินแยกกลับไปพักผ่อนที่ห้องนอนของตัวเอง หลังจากที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันเพราะเป็นห่วงพี่ชายทั้งสองคนมาก

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองที่มีหญิงสาวแปลกหน้ากำลังนอนอยู่บนเตียง ความรู้สึกบางอย่างทำให้เขาตัดสินใจพาเธอกลับมาด้วย ทั้งที่จะพาไปส่งโรงพยาบาลแล้วปล่อยให้ญาติมาตามหาเองก็ได้

วันต่อมา...

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านกระจกระเบียงเข้ามาภายในห้องนอน บรรยากาศที่แสนอบอุ่นและนุ่มสบายอย่างที่ร่างบางไม่เคยได้สัมผัสทำเอาเธอแทบไม่อยากจะตื่น ทว่าความทรงจำเมื่อคืนก็พลันย้อนกลับเข้ามาในหัวทำให้ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ต้นหนาวหันมองไปรอบตัวด้วยความตกใจ ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลอย่างที่เธอควรจะอยู่ แต่กลับเป็นห้องนอนกว้างขวางที่มีเฟอร์นิเจอร์หรูหราและข้าวของราคาแพง

ท่าทางแปลก ๆ ของหญิงสาวตกอยู่ในสายตาของคินน์ที่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟาอีกฝั่งของห้องเพราะอยู่เฝ้าเธอมาตลอดทั้งคืน

“ฟื้นแล้วสินะ”

“เอ่อ...ที่นี่ที่ไหนคะ” แม้จะเป็นลมไป แต่ต้นหนาวยังจำได้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าคือคนเดียวกับที่ดึงเธอไปหลบหลังต้นไม้ระหว่างที่กำลังยิงปะทะกัน

ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้พลางมองใบหน้าหวานอย่างเพ่งพินิจ แต่สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งและไร้อารมณ์เหมือนเดิม

“บ้านของฉัน”

“คุณคงไม่ได้คิดจะทำอะไร...หรอกใช่ไหม”

“ฉันไม่คิดอะไรแบบนั้นหรอกน่ะ ตัวเธอสกปรกมอมแมมอย่างกับลูกหมาตกขี้โคลน”

ต้นหนาวโล่งใจขึ้นนิดหน่อย เมื่อเขาพูดแบบนั้น เนื้อตัวของเธอสกปรกมอมแมมอย่างที่เขาว่า แต่เหมือนลูกหมาอันนี้เธอไม่แน่ใจสักเท่าไร ตัวเธอก็ไม่ได้เล็ก จะไปเหมือนลูกหมาได้ยังไงกัน

“รีบลุกออกไปซะ ฉันจะนอน” เขาพูดใส่อารมณ์ด้วยความรำคาญใจอย่างบอกไม่ถูก

“ค...ค่ะ” ร่างบางรีบเด้งตัวลุกออกจากเตียงทันทีที่โดนไล่ ก่อนจะเดินงุนงงออกมานอกห้อง

‘แล้วจะไปที่ไหนต่อ...’

นัยน์ตาสีเข้มสั่นระริกด้วยรู้ดีว่าตนไม่มีที่ที่จะไป พลางหันมองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง ขณะเดียวกันก็ตื่นตาตื่นใจไปกับความหรูหราและความใหญ่ของที่นี่

หากจะเรียกว่าบ้านก็คงไม่ถูกนัก อาจจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็เห็นจะได้ เหมือนกับบ้านในละครหลังข่าวที่เธอเคยแอบเจ๊สรเปิดดูตอนกลางคืนไม่มีผิด

“ฟื้นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง” จู่ๆ ก็มีผู้หญิงโผล่เข้ามาถามเธอ พร้อมกับยกหลังมือขึ้นมาทาบบนหน้าผากของเธอเพื่อวัดไข้