บทที่ 3

จากคนแปลกหน้าก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านและครอบครัว หลังจากที่คินน์ตกลงให้หญิงสาวมาทำงานที่นี่ วสันต์และอรดาที่เป็นเสาหลักของบ้านต่างก็เอ็นดูต้นหนาวตาม ๆ กัน เพราะเหมือนได้ลูกสาวมาเพิ่มอีกคน

ควีนโล่งใจไม่น้อยที่พี่ชายเลือกที่จะช่วยเหลือต้นหนาวเอาไว้แทนที่จะปล่อยให้ไปตายเอาดาบหน้าแทน ความสัมพันธ์ที่ดีจึงเริ่มต้นขึ้นทันทีที่ต้นหนาวกลายมาเป็นคนในครอบครัว

“ต้นหนาว พรุ่งนี้ไปเที่ยวกับพี่ไหม” ควีนเอ่ยชวนเด็กสาวที่กำลังช่วยจัดเอกสารภายในห้องทำงานของเธอ

พรุ่งนี้เป็นวันหยุดพอดี ควีนเลยถือโอกาสจะพาต้นหนาวไปเที่ยวสักหน่อย ถ้าได้พาเด็กสาวออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็น่าจะดีกว่าอยู่แต่ในบ้าน

“ไปสิคะพี่ควีน เอ่อ...ว่าแต่คุณคินน์เขาจะกลับมาเมื่อไหร่เหรอคะ”

ตลอดเวลาที่ต้นหนาวตกลงทำงานอยู่ที่นี่มานานเกือบห้าเดือน เธอได้เจอหน้าคินน์ไม่ถึงสามครั้ง ต่างจากคนอื่น ๆ ที่กลับมาบ้านทุกสัปดาห์ ได้เจอครั้งล่าสุดก็คงเป็นวันเกิดอายุครบยี่สิบปีของเธอเมื่อสามเดือนก่อน

“ทำไมเหรอ? คิดถึงพี่คินน์หรือยังไง” ควีนเอ่ยแซวพลางอมยิ้มเล็ก ๆ คนเดียว

“ป...เปล่าค่ะ หนาวก็แค่สงสัย”

“น่าจะอีกนานเลยล่ะ ช่วงนี้คงจะกำลังยุ่งอยู่” ควีนไม่ปล่อยให้เด็กสาวต้องรอเก้อรีบตอบคำถามทันที

ทุกๆ เดือนก็จะมีเงินโอนเข้ามาในบริหารของต้นหนาวเสมอ อีกทั้งยังข้อความที่ส่งเข้ามาบางครั้ง สั่งให้เธอตั้งใจเรียนและสอบให้ติดเพราะต้นหนาวจบแค่มัธยมต้น จึงต้องสอบเทียบเข้ามหาลัยแทน ทุกวันจะมีคุณครูเข้ามาสอนเธอเพื่อเตรียมสอบเทียบเข้ามหาวิทยาลัยในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ แต่เพราะเป็นเด็กหัวดีและขยันทำให้เธอสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ พรุ่งนี้จะรีบมารับ”

“ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ” ต้นหนาวยืนส่งควีนจนกระทั่งรถหรูเคลื่อนตัวพ้นรั้วบ้านออกไปจึงปิดประตูบ้าน แล้วกึ่งเดินกึ่งกระโดดกลับเข้ามาด้านในด้วยความร่าเริง

วันนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลยเพราะทุกคนมีงานกันหมด เหลือแค่เธอกับแม่บ้านอยู่กันเพียงไม่กี่คน ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว แม่บ้านก็เลิกงานกลับเข้าบ้านพักกันไปหมด

ตึก! แกรก!

ทันทีที่ต้นหนาวกลับเข้ามาในห้องนอนก็ได้ยินเสียงบางอย่างคล้ายกับอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ที่ระเบียง สัญชาตญาตการป้องกันตัวจึงแสดงออกมาอัตโนมัติ

เธอรีบคว้าไม้เบสบอลที่วางไว้ข้างประตูมาถือพร้อมกับชูขึ้นสูง เพราะถ้าหากเป็นโจรขึ้นมาจริง ๆ ก็จะได้จัดการให้สลบเหมือดไปเลย

ทันใดนั้นประตูระเบียงของเธอก็เปิดออกพร้อมกับร่างของใครบางคนที่พุ่งเข้ามาในห้อง ดวงตาทั้งสองข้างหลับตาปี๋ก่อนจะง้างมือยกไม้เบสบอลขึ้นสูงและเหวี่ยงลงพร้อมกับส่งเสียงร้อง

อ๊ากกกกก~

หมับ!

“เธอจะทำอะไร” เสียงที่ฟังดูคุ้นหูทำให้ร่างบางหยุดชะงักไปทันที เธอค่อยๆ ลืมตาทีละข้าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่เธอไม่ได้เจอหน้ามานานหลายเดือนแล้ว

“คุณคินน์”

“ใช่ คิดจะฆ่าฉันเหรอ” น้ำเสียงดุของชายหนุ่ม ทำเอาต้นหนาวรีบวางไม้เบสบอลลงกับพื้น พลางยืนตัวตรงก้มหน้าสำนึกผิดอย่างไม่คิดจะปฏิเสธ

“ก็หนาวคิดว่าโจรค่ะ”

“ครั้งนี้ฉันให้อภัย ถือว่าฉันยังไม่ได้บาดเจ็บอะไร”

“ขอบคุณค่ะ ว่าแต่คุณคินน์เข้ามาทางนั้นทำไมคะ” คนถูกถามเดินเข้ามาใกล้เธอหนึ่งก้าว ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้และตอบคำถามของเธอ

“นี่บ้านของฉัน แล้วก็ห้องของฉัน จะเข้าทางไหนก็เรื่องของฉัน” ความจริงเขาแอบกลับมาบ้านต่างหาก เพราะได้รับคำสั่งจากผู้เป็นพ่อให้ดูแลงานที่บริษัทจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าต้นหนาวอยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง

“แต่คุณยกห้องนี้ให้หนาวอยู่แล้วนะคะ”

“แค่ชั่วคราว”

“งั้นคืนนี้หนาวจะไปนอนไหนล่ะ”

“ก็นอนที่นี่ไง”

“แล้วคุณล่ะ” เธอย้อนถามกลับ

“ฉันก็จะนอนที่นี่”

“ไม่ได้ค่ะ คุณจะมานอนกับหนาวได้ยังไง” ต้นหนาวรีบปฏิเสธทันที ถ้าจะให้เธอนอนร่วมห้องกับคินน์ เธอยอมไปนอนในห้องรับแขกยังจะดีกว่า

“ฉันบอกว่าได้ก็คือได้ ห้ามเถียง!”

“งั้นหนาวจะไปนอนห้องรับแขก”

“ไม่ได้ ฉันบอกให้นอนที่นี่ก็นอนที่นี่สิ” คำสั่งของเขาทำให้เธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลย จึงต้องยอมนอนในห้องนี้กับเขา

ยังดีที่เขาเลือกที่จะไปนอนโซฟาและให้เธอนอนบนเตียง ถือว่ายังมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่บ้าง

คินน์ตัดสินใจกลับมาบ้านกะทันหัน หลังจากได้ยินควีนเล่าให้ฟังว่าสัปดาห์นี้ไม่มีใครอยู่บ้านและจะพาต้นหนาวไปเที่ยว

ช่วงนี้เขาวุ่นอยู่กับงานภายในแก๊งที่ต้องส่งของให้กับลูกค้าและงานของบริษัทที่มีโปรเจกต์ใหญ่ร่วมกับลูกค้าต่างประเทศรายใหญ่ จึงไม่ค่อยได้กลับมาบ้าน แต่พอกลับมาก็เป็นช่วงที่ต้นหนาวกำลังเรียนอยู่ทำให้ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน

ตกกลางดึกต้นหนาวตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียเพราะเห็นแสงไฟจากโต๊ะทำงานที่อยู่ภายในห้อง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งมองคินน์ที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“คุณทำอะไรเหรอคะ”

“ลุกขึ้นมาทำไม พรุ่งนี้จะไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ” คินน์รีบหันไปดุทันที

“โห ไม่เห็นต้องดุกันเลย หนาวแค่ตื่นมาแล้วเห็นคุณทำงานอยู่ก็เลยถามดู”

“แล้วคิดไว้หรือยังว่าจะเรียนต่ออะไร”

“คิดแล้วค่ะ แต่ยังบอกไม่ได้” คินน์ปล่อยให้ต้นหนาวได้เลือกเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบเรียนมากกว่าที่จะไปบังคับให้เรียนในสิ่งที่เขาต้องการ

“อยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้าง”

“ก็สบาย มีความสุขดีค่ะ” ต้นหนาวพูดตามจริง

มีเงินโอนเข้าบริหารทุกเดือน ข้าวฟรี ที่พักฟรี แถมดูแลกันเหมือนคนในครอบครัว แล้วไหนจะบัตรเครดิตอีกสองสามใบที่วสันต์และอรดาให้เอาไว้ใช้อีก ชีวิตสุขสบายจนไม่เหมือนกับว่าเธอกำลังทำงานอยู่เลย

“ไปนอนเถอะ”

“ก็ได้ค่ะ” ต้นหนาวยอมกลับไปนอนเมื่อถูกสั่งอีกครั้ง

เช้าวันต่อมาต้นหนาวก็รีบเด้งตัวลุกจากเตียงไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อนที่ควีนจะมาถึง ทว่าคนที่นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะกลับหายไปแล้ว แต่เธอก็ไม่มีเวลามากพอที่จะสนใจเขา

“ต้นหนาว” เสียงของควีนดังขึ้นในระหว่างที่หญิงสาวกำลังเตรียมตัวจะลงไปชั้นล่างของบ้าน

“ค่ะพี่ควีน”

“แต่งตัวเสร็จแล้วก็ลงมานะ”

“ค่ะ หนาวกำลังจะออกไปแล้วค่ะ” ต้นหนาวรีบเดินออกมาหาควีนที่ยืนอยู่หน้าห้อง พลางส่งยิ้มแฉ่งให้อีกฝ่ายอย่างสดใส