บทที่ 6

กว่าต้นหนาวจะได้ออกจากโรงพยาบาลก็ปาไปเกือบสัปดาห์ จากตอนแรกที่จะได้แอดมิทเพียงสองสามวันเท่านั้น แต่ดันมีไข้หวัดเพิ่มขึ้นมาระหว่างที่รักษาอยู่ทำให้ต้องแอดมิทต่อ

“พี่ควีนคะ หนาวไปแล้วนะคะ” ต้นหนาวในชุดนักศึกษาเอ่ยบอก ก่อนจะรีบวิ่งออกไปขึ้นรถของลุงมิ่งที่กำลังรออยู่

ใช้เวลานานกว่าสามสิบนาทีท่ามกลางการจราจรที่เริ่มจะติดขัด แต่ต้นหนาวกลับมาถึงมหาวิทยาลัยได้อย่างทันท่วงที

คลาสแรกของวันนี้เริ่มตอนแปดโมงครึ่ง และระหว่างที่ต้นหนาวกำลังวิ่งอยู่นั้นเป็นเวลาแปดโมงยี่สิบนาทีแล้ว

“ตายๆๆ ตายแน่ๆ” คนที่ไม่ชอบการเข้าเรียนสายอย่างต้นหนาว เกลียดช่วงเวลานี้มากที่สุด

แกรก!

หญิงสาวผลักประตูพร้อมกับวิ่งพรวดพราดไปนั่งที่ประจำด้านหลัง โดยไม่สนใจสายตาของคนอื่นที่มองเธอเลยสักนิด

“ทำไมวันนี้มาสายแบบนี้ล่ะ” มะเหมี่ยวแปลกใจเมื่อเห็นต้นหนาวมาสาย ทั้งที่ปกติแล้วจะมาถึงเป็นคนแรกเสมอ

“พอดีนอนเพลินไปหน่อย”

“แล้วหายดีหรือยัง”

“ก็ยัง แต่ว่าดีขึ้นมากแล้ว”

“ฉันจดเลคเชอร์ไว้ให้ ส่วนการบ้านส่งให้ทางอีเมลแล้ว” คนพูดน้อยที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้น

“ขอบคุณนะสาริน” ต้นหนาวหันไปขอบคุณเพื่อนสาวเสียงหวาน

ก่อนที่อาจารย์จะเข้ามาในห้องพอดี ทำให้บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น

มะเหมี่ยวหันไปสะกิดคนที่นอนฟุบหลับอยู่ฝั่งขวามือของเธอ และมักจะเป็นแบบนี้ประจำ

กล้าหาญลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง เมื่อเหลือบไปเห็นคนที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็จ้องมองอย่างให้ความสนใจจนไม่ได้มองสไลด์บนจอที่อาจารย์กำลังอธิบายเลยสักนิด

เพลี๊ยะ

ฝ่ามืออรหันต์ของมะเหมี่ยวฟาดลงที่ศีรษะของชายหนุ่มเต็มแรง ก่อนที่เจ้าตัวจะลงนั่งหลังตรงและมองสิ่งที่อาจารย์กำลังสอนทันที

“ต้องให้ใช้กำลังตลอดเลย...” เสียงบ่นพึมพำทำให้ต้นหนาวหัวเราะออกมาเล็กน้อย

กว่าจะเลิกคลาสก็เที่ยงกว่าแล้ว กล้าหาญเดินนำหน้าลงมาจากตึกพร้อมกับต้นหนาวด้วยความหิว

“เย็นนี้ไปดูหนังกันไหม”

“หนังผีเหรอ”

“ใช่ เรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าโรงวันนี้เลย” สิ่งที่กล้าหาญและต้นหนาวมักจะเข้าขากันได้ดีก็คงไม่พ้นเรื่องหนัง โดยเฉพาะหนังผีที่ทั้งสองมักจะเอามาคุยกันในช่วงพักกลางวันเสมอ

“แล้วมะเหมี่ยวกับสารินล่ะ”

“ฉันไม่ไปหรอก หนังผีน่ากลัวจะตายไป” คนถูกถามถึงรีบปฏิเสธทันควัน

“ฉันก็ต้องรีบกลับบ้าน” สารินเอ่ยเสียงเรียบ

“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันไปกับนายเอง”

“พอดีเลย ฉันมีตั๋วสองอัน” ความบังเอิญที่ไม่ค่อยจะบังเอิญสักเท่าไหร่

มะเหมี่ยวกรอกตามองบนใส่กล้าหาญอย่างรู้ทัน มะเหมี่ยวรู้ สารินรู้ แต่ต้นหนาวไม่รู้!

คนที่ไม่ได้คิดอะไรก็ยังคงไม่คิดอะไรวันยังค่ำ หนำซ้ำคนอย่างต้นหนาวยังใจกว้างมากเสียด้วย จึงไม่ทันสังเกตสายตาของอีกฝ่ายที่ไม่ได้มองเธอเป็นแค่เพื่อนเลยสักนิด

“กินอะไรกันดี”

“ต้นหนาวกินราดหน้ากับฉันไหม เดี๋ยวจะได้ซื้อเผื่อด้วยเลย”

“ได้ งั้นเดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำแล้วกัน” ทันทีที่ต้นหนาวเดินออกไป มะเหมี่ยวก็พุ่งเข้าประชิดตัวของกล้าหาญทันที

“ให้มันเบาๆ หน่อย หวานจนเลี่ยนแล้ว”

“ไม่ต้องยุ่งเลย” กล้าหาญเดินหนีไปทางร้านราดหน้า ทิ้งมะเหมี่ยวให้ยืนอยู่กับสารินเพียงสองคน ก่อนที่ทั้งสองจะค่อยแยกย้ายกันไปซื้อของตัวเอง

หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ช่วงบ่ายก็ว่างพอดี มะเหมี่ยวกับสารินแยกย้ายกันไป ส่วนกล้าหาญกับต้นหนาวก็พากันมาที่ห้างสรรพสินค้าใกล้กับมหาวิทยาลัย

“หนาวรอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันไปซื้อป๊อบคอร์นก่อน”

“อืม” หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนที่จะยืนรออีกฝ่ายอยู่ตรงด้านหน้าของโรงหนัง

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าทำให้ต้นหนาวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ปิดเสียงโทรศัพท์ พลางเปิดดูข้อความที่มีคนส่งเข้ามา

“อยู่ไหน”

‘KINN’ หน้าจอปรากฏชื่อของเจ้าของข้อความโชว์หรา แต่ต้นหนาวจำได้ว่าเขาไม่เคยมีเบอร์ติดต่อหรือไลน์ของเธอเลย ตั้งแต่เขาโดนลงโทษตอนนั้น

“อยู่โรงหนังค่ะ” เธอพิมพ์ตอบเขาไปตามปกติ เก็บความสงสัยที่มีเอาไว้ในใจ

(ไปกับใคร)

“เพื่อนค่ะ”

(ผู้หญิงหรือผู้ชาย)

“ผู้ชายค่ะ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่ออ่านข้อความที่ต้นหนาวตอบกลับมา

(ไปกันกี่คน)

“สองคนค่ะ”

(กลับบ้าน)

“เพิ่งมาถึงจะให้หนาวกลับได้ยังไงคะ” มีหรือที่เธอจะยอมกลับง่าย ๆ อุตส่าห์ได้มาดูหนังฟรีเชียวนะ

(ฉันสั่ง ไม่อย่างนั้นอีกสิบนาทีเจอกัน) ต้นหนาวไม่ตอบข้อความกลับ ก่อนจะปิดโทรศัพท์หนีพลางมองไปรอบๆ

“ไม่น่าจะมาได้หรอก”

“ต้นหนาว เข้าไปกันเถอะ” กล้าหาญที่เพิ่งซื้อป๊อบคอร์นกับน้ำอัดลมเสร็จก็รีบเดินกลับมาหาต้นหนาวทันที

ทั้งสองเดินเข้าไปในโรงหนังด้วยกัน ราวกับคู่รักวัยมหาลัย จนคนรอบข้างต่างก็จ้องมองด้วยความอิจฉาตาร้อน

เพียงไม่นานหนังก็เริ่มฉาย ต้นหนาวปิดโทรศัพท์เอาไว้เพราะกลัวว่าจะรบกวนคนอื่น ขณะที่กล้าหาญกลับเอาแต่มองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังจ้องมองไปยังจอด้านหน้าอีกทั้งยังทำสีหน้าหวาดกลัวไปตามจังหวะที่ผีออกมาแต่ละฉาก

กระทั่งหนังจบลง กล้าหาญถึงเพิ่งจะได้สติหลังจากที่เอาแต่มองต้นหนาวจนแทบไม่ได้สนใจหนังเลยสักนิด

“ไม่เห็นน่ากลัวอย่างที่คิดเลย เสียดายเงินชะมัด” ระหว่างที่เดินออกมาจากโรงหนัง ต้นหนาวก็บ่นอุบอิบเล็กน้อย เพราะมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิด ผีก็ออกมาน้อยจนแทบจะนับฉากได้