บทที่ 7

ตลอดทั้งสัปดาห์นับตั้งแต่ต้นหนาวได้เจอกับคินน์วันนั้น ทุกวันก็จะเอาแต่ยิ้มและจ้องมองโทรศัพท์ไม่หยุด จนกล้าหาญเริ่มกังวล

“ต้นหนาว”

“หืม?”

“เย็นนี้ไปดูหนังกันอีกไหม” คำชวนของกล้าหาญทำให้ต้นหนาวนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะปฏิเสธทันที

“ไม่ล่ะ พอดีว่าฉันมีนัดแล้ว”

“เอ่อ...แต่ว่า” หากเอ่ยปากห้ามไปตามตรงก็คงไม่ใช่เรื่องดี กล้าหาญไม่อยากให้ต้นหนาวมองเขาเป็นคนไม่ดี

“มีอะไรเหรอ” ท่าทางอ้ำอึ้งของกล้าหาญ ทำให้ต้นหนาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ฉันไปด้วยคนได้ไหม”

“ไม่น่าจะดี...มั้ง” หากพากล้าหาญไปด้วย มีหวังโดนคินน์ยำเละแน่ๆ

“มีนัดกับผู้ชายคนนั้นเหรอ”

“อืม”

“แต่ว่าเขาดูไม่ใช่คนดีเลยนะ แล้วอายุมากกว่าหนาวไปตั้งเท่าไหร่”

“เขาเป็นพี่ชายหนาว” ต้นหนาวไม่รู้จะอธิบายกับกล้าหาญยังไง จึงตัดบทบอกกับอีกฝ่ายไปแบบนั้นเพื่อให้จบประเด็น

“หา! พ...พี่ชาย”

“ก็...ประมาณนั้น”

“อ๋อ” ถ้าเป็นพี่ชาย ก็แสดงว่าเขาก็มีโอกาสที่จะจีบหนาวได้อยู่ แต่ทำไมความรู้สึกของเขาถึงบอกว่าไม่ใช่กันนะ

“เอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะ”

“อืม” กล้าหาญยอมถอยไปอย่างง่ายดาย

มะเหมี่ยวนั่งมองกล้าหาญที่ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับต้นหนาว แต่ตอนนี้กลับได้ยินบ่นแว่วๆ ว่ากลัวต้นหนาวจะถูกผู้ชายหลอก แต่ที่ไหนได้ดันเป็นพี่ชายซะงั้น

“เธอมีพี่ชายด้วยเหรอหนาว” ระหว่างที่กล้าหาญเดินไปเข้าห้องน้ำ มะเหมี่ยวจึงเอ่ยถามต้นหนาว

“ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ หรอก แต่นับถือเป็นพี่ชาย”

“อ๋อ ถึงว่าล่ะในประวัติเธอไม่มีเขียนข้อมูลเกี่ยวกับญาติพี่น้องเลย” มะเหมี่ยวเป็นคนช่วยอาจารย์รวบรวมข้อมูลส่วนตัวของนักศึกษาทุกคนในเซคไปให้กับอาจารย์ จึงเคยเห็นประวัติของต้นหนาว

“อืม” ต้นหนาวพยักหน้าเบาๆ

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าหนาวนะ” หญิงสาวรีบขอโทษขอโพย เมื่อตัวเองเผลอพูดอะไรออกไปโดยไม่คิด

“ไม่เป็นไร ฉันได้คิดอะไร แล้วก็ไม่จำเป็นจะต้องปกปิดสักหน่อย”

“ถ้างั้นเดี๋ยวไว้เลี้ยงขนมเธอดีกว่า”

“อืม” ใบหน้าหวานพยักหน้ารับเบาๆ พลางส่งยิ้ม ก่อนจะหันไปสนใจอาจารย์ที่กำลังสั่งงาน

หลังจากเลิกคลาส ยังไม่ทันที่จะได้ออกจากตึกไปไหน ก็ได้ยินเสียงนักศึกษายืนฮือฮาอะไรบางอย่างกันเต็มใต้ตึกไปหมด

เช่นเดียวกับมะเหมี่ยวที่อยากรู้อยากเห็นจึงรีบลากสารินและต้นหนาวมาดูด้วยกัน

รถเฟอร์รารี่สีแดงจอดโชว์หราที่หน้าคณะ ต้นหนาวเพ่งมองคนในรถก่อนที่กระจกรถจะเลื่อนลงทำให้เธอสบตากับคนด้านในพอดี

“ฉันไปก่อนนะ”

“ไปไหนเหรอ”

“พี่ชายฉันมารับแล้ว” ต้นหนาวเอ่ย ก่อนจะเดินไปขึ้นรถเฟอร์รารี่สีแดงที่จอดอยู่ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษา

มะเหมี่ยวอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่ารถหรูคันนี้จะเป็นของพี่ชายเพื่อนสนิทอย่างต้นหนาว

“สงสัยฉันต้องลองจีบพี่ชายของต้นหนาวแล้วมั้ง”

“เขาจะเอาเธอเหรอ” น้ำสียงเรียบนิ่งของสารินเอ่ยขึ้น ราวกับมีมีดแทงเข้ามาที่อกข้างซ้ายของมะเหมี่ยวเต็มแรง

“ไม่ไว้หน้ากันเลยนะ” สารินส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะดึงมะเหมี่ยวให้เดินออกมาจากกลุ่มฝูงชนที่ค่อยๆ สลายตัวลง หลังจากที่รถเฟอร์รารี่ขับออกไปจากมหาวิทยาลัย

“หนาวจองตั๋วไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ หนังผีนะคะ”

“มันสนุกเหรอ เห็นดูแต่หนังพวกนี้” คินน์แทบไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้เลยสักนิด ตั้งแต่สมัยวัยรุ่นจนถึงปัจจุบัน เขาไม่เคยเข้าไปดูหนังในโรงภาพยนตร์เลยสักครั้ง

“สนุกมากค่ะ หลอนดี”

“อืม”

ต้นหนาวอมยิ้มเล็กน้อย เมื่อมีแผนร้ายในใจที่อยากจะทำให้คนข้างกายกลัวผีจนตัวสั่นหลุดมาดรองประธานบริษัทไปเลย

เมื่อมาถึงโรงหนัง คนตัวเล็กก็จัดแจงซื้อป๊อบคอร์นและน้ำอัดลมพลางยกให้คินน์ไปคนถือทั้งหมด ส่วนตัวเองเดินตัวปลิวนำหน้าเข้าไปด้านใน

ต้นหนาวจองตั๋วแบบวีไอพีไว้เพราะคินน์ไม่ชอบสถานที่ที่มีคนเยอะสักเท่าไร รวมถึงเขาจะได้ไม่ต้องขายหน้ามากเวลาหลุดทำกรี๊ดหรือร้องออกไป

“หุๆ เสร็จต้นหนาวแน่นอน” สายตาเจ้าเล่ห์ของต้นหนาวจ้องมองไปยังคนตัวสูง

ระหว่างที่รอหนังเริ่มก็นั่งกินป๊อบคอร์นกับน้ำอัดลมไปพลางๆ ท่าทีนิ่งเฉยของคินน์ทำให้ต้นหนาวยิ่งอยากเห็นตอนที่เขากลัวผีจนตัวสั่น

เมื่อหนังเริ่มฉาย ต้นหนาวก็สู่โหมดปิดทุกอย่างที่จะมารบกวนการดูหนังของเธอทันที หนังบนจอฉายไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง

กรี๊ดดดดด!!!