บทที่ 8

เวลาผ่านไปเร็วจนน่าใจหาย เผลอแป๊บเดียวต้นหนาวก็อายุครบยี่สิบเอ็ดปี และกำลังจะเรียนจบปีหนึ่งแล้ว แต่เมื่อไม่นานมานี้เธอกลับเพิ่งจะสังเกตเห็นความผิดปกติของตัวเอง

ความรู้สึกใจเต้นตึกตักเวลาที่ได้อยู่ใกล้กับใครคนหนึ่ง ทำให้ต้นหนาวกระวนกระวายไม่น้อย จนแม้กระทั่งอรดายังจับได้ว่าต้นหนาวแปลกไป

“เป็นอะไรเหรอลูก” อรดาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเมื่อเห็นต้นหนาวอยู่ไม่สุข เดี๋ยวก็ลุกขึ้นเดิน เดี๋ยวก็นั่งอยู่แบบนั้นไม่ไปไหน

“เปล่าค่ะแม่อร”

“แล้วทำไมเอาแต่เดินไปเดินมาล่ะ”

“หนาวกังวลเรื่องสอบปลายภาคครั้งนี้นิดหน่อยค่ะ” เธอเอาเรื่องสอบมาเป็นข้ออ้าง ทั้งที่ปกติแล้วเธอแทบไม่เคยกังวลเรื่องแบบนี้เลย

“งั้นเหรอ มีปัญหาตรงไหนมาถามพี่โคลด์ก็ได้นะ

“ใช่ มีปัญหาอะไรมาถามพี่ได้นะ” โคลด์ไม่ปฏิเสธหากต้องสอนสิ่งที่ตัวเองเคยเรียนมาให้กับต้นหนาว

“ขอบคุณค่ะ แต่ว่าหนาวขอพยายามด้วยตัวเองก่อนดีกว่าค่ะ”

“งั้นก็ตามใจจ้ะ” อรดาไม่เซ้าซี้พลางปอกผลไม้ที่เพิ่งไปซื้อมาจากตลาดใส่กล่องไว้ให้ต้นหนาวกินเวลาอ่านหนังสือ

ต้นหนาวปลีกตัวออกมาจากห้องนั่งเล่น เพราะกลัวว่าจะทำให้แม่อรกับโคลด์สงสัยเอาได้

“เป็นอะไรเนี่ย” หงุดหงิดกับตัวเองไม่น้อยที่ต้องมานั่งคิดและกังวลเรื่องอะไรแบบนี้ แต่หากว่าเธอดันหวั่นไหวกับคินน์ขึ้นมาจริงๆ คงไม่ดีแน่เลย

หญิงสาวคิดเองเออเองอยู่คนเดียวสักพักใหญ่ ก่อนที่จะได้ยินเสียงรถของควีนที่เพิ่งจะขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน จึงรีบวิ่งออกไปรับทันที

“พี่ควีน”

“อะไรกัน มาอ้อนพี่แบบนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ควีนจับผิดต้นหนาวได้ทันที

“นิดหน่อยค่ะ” น้ำเสียงอ่อนลงพลางสอดสายตาออดอ้อนใส่ควีน ก่อนที่จะเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกัน

“มาแล้วเหรอ ทานผลไม้ก่อนสิ”

“ค่ะแม่ แต่ว่าควีนขอเวลาไปคุยกับยัยเด็กน้อยคนนี้ก่อนนะคะ”

“จ้ะ” อรดาพยักหน้าพลางคลี่ยิ้มอย่างสุขใจ เมื่อเห็นว่าต้นหนาวสนิทสนมกับควีนมากถึงขนาดนี้

ควีนจูงมือของต้นหนาวออกมาที่สวนหญ้าข้างบ้าน ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะกลางสวนที่มีร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ช่วยบดบังแสงแดดจ้า

“มีอะไร”

“คือว่า...”

“ทำไม ไปแอบชอบใครมาเหรอ” ควีนเอ่ยแซวเล่นๆ

“ก็... ประมาณนั้นค่ะ”

“หืม ใครกันนะ” สายตาของควีนที่จ้องมองมาทำให้ต้นหนาวเริ่มเลิ่กลั่กอยู่ไม่สุข จนต้องรีบปฏิเสธทันควัน

“หนาวบอกไม่ได้หรอกค่ะ แต่ว่าหนาวไม่อยากรู้สึกแบบนั้นกับเขาเลย อยู่ใกล้ก็ใจเต้นแรงตลอดเหมือนจะหลุดออกมาเลยค่ะ”

“แล้วทำไมถึงไม่อยากรู้สึกกับเขาแบบนั้นล่ะ”

“หนาวคิดว่ามันไม่เหมาะ”

“ไม่เหมาะ? อะไรทำให้หนาวคิดว่ามันไม่เหมาะล่ะ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทำไมจู่ๆ ถึงได้พูดออกมาแบบนั้น

“หนาวบอกไม่ได้ค่ะ แต่ว่าหนาวไม่อยากคิดกับเขาแบบนั้น”

“ถ้างั้นหนาวจะตัดใจเหรอ”

“...” ต้นหนาวเงียบลงพลางครุ่นคิด ถ้าจะต้องตัดใจเธอก็ไม่อยากทำแบบนั้นสักหน่อย แต่ไม่อยากรู้สึกก็ต้องตัดใจไม่ใช่หรือไง

“แล้วเขาคิดยังไงกับหนาวล่ะ รู้หรือเปล่า”

“หนาวไม่รู้ค่ะ”

“ทำไมไม่ลองคุยกับเขาก่อนล่ะ ถ้าเขาชอบหนาว ก็น่าจะคบกันได้นี่”

“ไม่ได้หรอกค่ะ” ควีนแปลกใจไม่น้อยที่ต้นหนาวยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าไม่สามารถคบหากับผู้ชายคนนั้นได้ จนเธอชักอยากรู้แล้วว่าคนคนนั้นเป็นใครกัน

“ถ้าเขาคบกับหนาว มันจะเป็นเรื่องที่ผิดขนาดนั้นเลยเหรอ”

“หนาวคิดว่ามันผิดค่ะ”

“งั้นก็แสดงว่าคนอื่นอาจจะมองว่ามันไม่ผิดใช่ไหม แต่หนาวรู้สึกว่ามันผิด”

“ค่ะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มพยักหน้าหงึกๆ

ควีนเข้าใจทุกอย่างที่ต้นหนาวกำลังจะสื่อ และยังคงอยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมถึงได้ทำให้ต้นหนาวมีอาการแบบนี้

สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ แม้แต่ควีนยังคิดหนักว่าควรจะช่วยต้นหนาวแก้ปัญหานี้ยังไง นอกเสียจากตัดใจ

“ทางเดียวคือตัดใจ ถ้าหนาวยอมแพ้และไม่อยากรู้สึกกับเขาไปมากกว่านี้” ควีนเสนอแนะขึ้น

“ค่ะ หนาวจะลองดู”

แม้จะไม่อยากทำแบบนั้น แต่ความรู้สึกตอนนี้มันเริ่มจะเกินเลยไปแล้ว หญิงสาวไม่อยากจะให้มันต้องเกินไปมากกว่านี้

“ถ้างั้นเข้าบ้านกันเถอะ”

“ค่ะ”

อรดาตั้งโต๊ะอาหารระหว่างรอลูกๆ และสามีมาทานข้าวด้วยกัน แต่น่าเสียดายที่ลูกชายคนโตอย่างคินน์ไม่ได้ถูกชวนมาด้วย