บทที่ 103

กู้จิ่งเซินมองไปที่ซูหว่านที่เย็นชาอ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเธอเหมือนเม่นตัวหนึ่ง

ตราบใดที่เธอเข้าใกล้ตัวเองเล็กน้อย เธอจะแทงเขาด้วยหนามทั้งตัว ทําให้เขาไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีก

เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า "ฉันไม่ต้องการคุณอธิษฐานและไม่ต้องการให้คุณประจบสอพลอ ขอแค่ร่างกายของคุณไม่เป็นอะไรก็พอครับ"

ซูหว่านพร้อมจะทะเลาะกับเขาแล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้

เธอมองไปที่กู้จิ่งเซินอย่างตกตะลึง แต่เขายิ้มต่อตัวเอง

รอยยิ้มของเขาจาง ๆ สะอาดมาก ไม่มีแรงจูงใจใด ๆ

เมื่อกี้ดูเหมือนว่าเพียงแค่ให้ความสนใจกับสภาพร่างกายของเธอจริง ๆ เท่านั้นจึงถามเพิ่มเติม

กู้จิ่งเซินหันหลังไป หยิบจานอาหารบนโต๊ะขึ้นมา ส่งให้ซูหว่าน "กินอะไรก่อนเถอะ"

ซูหว่านไม่ตอบสนอง ดวงตาที่มืดสลัว จ้องมองอาหารบนจานอาหารอย่างเหม่อลอย

"คุณซู?"

กู้จิ่งเซินเรียกเธอ ซูหว่านจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างช้า ๆ

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและสีหน้าที่แสดงออกมานั้นไม่แยแสมาก

กู้จิ่งเซินเห็นสายตาแบบนี้ หัวใจก็กระชับขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้

เหมือนเคยทําอะไรขอโทษเธอ ทําให้เขาเครียดมาก

เขาแค่อยากจะพูด แต่เธอก็พูดแล้ว "คุณเพิ่งบอกว่าขอแค่ร่างกายฉันไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว แล้วทําไมเมื่อห้าปีก่อนถึงทําแบบนั้นกับฉันด้วย?"

ซูหว่านเดิมไม่ได้วางแผนที่จะพูดถึงอดีตอีก แต่คําพูดของเขาก็กระตุ้นหัวใจของเธอทันที

เธอคิดไม่ออกจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการชีวิตของเธอ แต่ตอนนี้กลับบอกว่าขอแค่ร่างกายของเธอไม่เป็นอะไรก็พอ

คนขัดแย้งกันแบบนี้ อยู่บนพื้นฐานความคิดแบบไหนกันแน่ ถึงได้พูดแบบนี้

หลังจากกู้จิ่งเซินตกตะลึงไปหลายวินาที คําขอโทษก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

ห้าปีที่แล้ว เขาเพิ่งสูญเสียความทรงจํา ไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสิ่งต่าง ๆ

แต่ซูหว่านวิ่งมาหาเขาทุกวัน อธิบายซ้ำแล้วซ้ำอีก ทําให้เขาเบื่อมาก

บวกกับข้อมูลที่เขาพบ ทําให้เขารู้สึกว่าเธอมีแรงจูงใจมากเกินไป

นี่ถึงจะส่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและโยนเธอที่ยังคุกเข่าอยู่ที่ประตูในเวลานั้น

นี่เป็นสิ่งที่เขาทํากับซูหว่านมากเกินไป ทําให้เขายังคงรู้สึกผิดจนถึงตอนนี้